අදත් පොලිසියෙන් කරදර

සල්ලි තියනවට ගත්තෙ නැතත් හදිස්සි වුවමනාවකට පාවිච්චියට ගන්න කියල ගත්ත වාහනේ ටින්ට් කරපු එක ගලවන්න වෙච්ච කතාව මම මීට අවුරුදු එකහමාරකට විතර කලින් කිව්ව මතක ඇති. නැත්තම් වෙලාවක් තිබ්බොත් මේ සබැඳියෙන් කියවන්න. ඊට සෑහෙන්න කාලෙකට පස්සෙ ආයෙත් මම වාහනේ වීදුරු අඳුරු කලා. ඒ දන්න කීපදෙනෙක් ගෙන් අහලා, කළාට ප්‍රශ්නයක් වෙන එකක් නැද්ද කියල බලන්න. ඒ නීතිය ලිහිල් වෙලා කියල තව දන්න අය කිව්වා.  ඉතින් මම කොයිකටත් කියල ආයෙත් ටින්‍ට් කලා. ඉස්සරහ වීදුරු නම් පොඩ්ඩක් වෙන්න තමයි කලේ.
ඉතින් අද හදිස්සියෙම මම ගමනක් යන්න කියල හිතල කන්තෝරුවෙන් එලියට බැස්ස වාහනේ නැගල. අතුරු පාරෙන් ගිහින් ප්‍රධාන පාරට දානකොටම රාළහාමි කෙනෙක් අත දැම්මා. වාහනේ හරවන්න කලින් සිග්නලුත් දැම්මා. ආසන පටිත් දාගෙන ඉන්නෙ.

"ඇයි රාළහාමි"

මම ඇහැව්වා.

"මහත්තයා වාහනේ බළපත්‍රය දෙන්න"

"ඇයි රාළහාමි" මම බලපත්‍රය දෙන ගමන් ආයෙත් ඇහැව්වා.

"මහත්තයට වාහන වීදුරු අදුරුකරන්න බලපත්‍රයක් නෑනෙ. මම දඩකොළයක් ලියන්නෙ නෑ. ඉස්සරහ විදුරුවල ටින්ට් එක ගලවල පොලිසියට ඇවිත් පෙන්නල ලයිසන් එක අරන් යන්න"

රාළහාමි එක හුස්මට කියාගෙන යන ගමන් කොළයත් ලියන්න පටන් ගත්තා.

මම රාළහාමි එක්ක ටිකක් වාද කලා. එහෙම කරන්න බෑ නේද ඒ නීතිය ලිහිලි කරල නේද කියල.
රාළහාමි කිව්වා

"මහත්තයො අපිට ඉහලින් නීතිය දන්නෙ කවුද?" කියලා

මට ඉතින් කටවහගන්න වෙච්ච හන්ද එහෙම හිතල පැත්තකට වෙන කොටම වීදුරු ඔක්කොම තද කළු කරපු ඉන්ටකූලර් රථයක් පාර අයිනෙ හිටපු මාවයි රාළහාමිවයි පහුකරගෙන ගියා. මම රාළහාමි ගෙන් ඇහැව්වා

"ඇයි රාළහාමි ඒක වාහනයක් නෙමෙයිද? කියල.

පිළිවෙලකට වැඩකරන රාළහාමි සරළ පිළිතුරක් මට දුන්නා.

"පොඩ්ඩක් ඉන්න එක වැඩක් ඉවර වෙනකන්"

ඉතින් රාළහාමි එයාගෙ පොඩි වැඩේ ඉවර කරල ලයිසන් එක සාක්කුවෙ දාගෙන ලියපු කොලේ මගේ අතේ තිබ්බා.
ඒකත් අරන් මගෙ හිතේ තිබ්බ තව දේවල් ටිකකුත් රාළහාමිගෙ මූණට කියල එන්න පුළුවන් හැකියාවක් තිබ්බ හන්ද මම ඒවායෙන් ටිකක් කියල එන්න හැරුණා. රාළහාමි ඒ දේවල් කිව්වෙ එයාට නෙමෙයි වගේ හිටියා.

හැමදාම තැලෙන්නෙත් නීතිය ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙත් අපිවගේ පොඩි අයට තමයි.

මම ඒ බෝයිව දන්නවා

මේ සිද්දිය වුනේ අපේ කන්තෝරුවෙ ටික කාලෙකට කලින්. ළගදි සිද්ධිය ආයි මතක් වුන හන්ද ලියන්න හිතුනා. සිද්දිය වුනේ ලි‍ෆ්ට් එක ඇතුලෙ. අපේ කන්තෝරුවෙ ඉන්නවා අන්තෝනියෝ (නියම නම නෙමෙයි) කියල කෙනෙක්. එයාගෙ වැඩ රාජකාරි තියෙන්නෙ කන්තෝරුවෙ නඩත්තු වැඩත් එක්ක. මේ මනුස්සයා වයස 50 ක් විතර වුනාට 40ක විතර පෙනුම තියෙන්නෙ. ඒ වගේම කරමලෙත් ටිකක් විතර තියනවා.  ගෑණු පරාණයක් පේන්න ටිකක් අමාරුයි.

ඉතින් කන්තෝරුවට දවසක් ආවා අළුත් ගෑණු ලමයෙක් වැඩට. හරිම හැඩකාර දැරිවි. ඉස්කෝලෙන් අස්වෙච්ච ගමන්ද කොහෙද. වයස 20ක් විතර වුනාට 25ක විතර පෙනුම තියෙනවා. ආපු පළවෙනි දවසෙම මේ ළමයා දවල්ට කාල පල්ලෙහාට එන්න කියල ලිෆ්ට් එක ගාවට ඇවිත් ඉන්න කොට අන්තෝනියොත් කොහොම හරි පහලට යන්න ආවා. ලිෆ්ට් එක ළග ඉදන් ඉතින් ඒ ළම‍යගෙ පුද්ගලික විස්තර ටිකකුත් ඇහැව්වා. ගෙවල් කොහෙද මොන සෙක්ෂන් එකේද වැඩ කරන්නෙ අදද ආවෙ වගේ ප්‍රශ්න.

ඊට පස්සෙ ලිෆ්ට් එක ආවා. කට්ටියම ලිෆ්ට් එකට නැග්ගා.

අන්තෝනියෝ තවත් ප්‍රශ්නයක් අර ළමයගෙන් අහනවා.

"අර උදේ පහල ඔයත් එක්ක කතා කර කර හිටපු බෝයිව මම දන්නවා"

අර ළමයගෙ මූනෙ ප්‍රශ්නාර්ථයක්.

"අර පහල ග්ලාස් ඩෝ එක ගාව හිටියෙ"

දැන් හරි.

"ආ.... ඔයා කොහොමද දන්නෙ" ලමයත් ප්‍රශ්නයක් ඇහැව්වා.

"එයා ***** කොලේජ් එකේනෙ. අපේ පන්තියෙ හිටියෙ. මගෙ හොද යාළුවා"

"හානේ ඇත්තද? ඒ මගෙ තාත්තා"

කතාව එතනින් ඉවරවුනාද දන්නෙ නෑ. මොකද හිනාව තද කරගෙන ඉන්න බැරුව අපි ඊළග තට්ටුවෙන් බැස්සා.

ග්‍රීස් යකෙක්

වේලාව උදේ වරුවේ වැඩට යන්න පරක්කු වෙලා වාහනයෙන් ට්‍රැපික් අස්සෙන් රිංග රිංගා යන වෙලාව. ඔහොම යනකොට ජරාස් ගාල වාහනේ ඉස්සරහින් සද්දයක් ආවා. මොකක් හරි අකරතැබ්බයක්. වාහනේ කැඩිලා. අහල පහල දෙතුන් දෙනෙක් එක්කහු කරගෙන වාහනේ ලග තිබ්බ හදන තැනකට තල්ලු කලා. 

ඊට පස්සෙ හෙමින් හෙමින් කෑලි ගලවලා අඩුපාඩු ලිස්ට් එක බාස් උන්නැහේ දුන්නා. මමත් ඉතින් ලිස්ට් එක අරගෙන කිට්ටුවම තිබ්බ අමතරකොටස් කඩේට ගිහින් බර ගානක් වියදම් කරල ගත්තා. අරන් පයින්ම ගාටල ගරාජ් එකේ බාසුන්නැහේට දුන්නා. 

ටික වෙලාවකින් බාසුන්නැහැ කියපි මහත්තයෝ එක දෙයක් අමතක වුනා නෙව. මං ඇහැව්වා මොනවද කියල. මේක හයි කරන්න ග්‍රීස් ඕනෙ. ගිහින් අරන් එන්න. බාසුන්නැහැ උත්තර දුන්නා. මම ඉතින් ග්‍රීස් ගන්න පුළුවන් කඩයක් බාසුන්නැහැගෙන් අහගෙන ගියා. යනකොට ඒ කඩේ වහල. ඉතින් ඒ හරියෙ ත්‍රීවිල් වලින් අහ අහා ග්‍රීස් ගන්න පුළුවන් කඩයක් හෙව්වා. අන්තිම වෙනකොට ඇවිදලම මාව දාඩියෙන් පෙගිලා. අන්තිමේදි ග්‍රීස් කඩේ හම්බවුනා.

මම ඉතින් මුදලාලිගෙන් ගිය හදිස්සියෙම ග්‍රීස් ඉල්ලුවා. දාඩිය පෙරාගෙන ඉන්න මං දිහා මුදලාලි අමුතු බැල්මක් දැම්මා. මොකෝ මහත්තයො මහන්සි පාට?

කලින් ගිය කඩේ වහල මුදලාලි. ඉතින් මගෙ වැඩේට ග්‍රීස්ම ඕනෙ හන්දා කඩේ හොයාගෙන ආවා. මම කිව්වා.

ඊට පස්සෙ මුදලාලි කොච්චර ග්‍රීස් ඕනෙද කියල ඇහැව්වහම මම ඕන ප්‍රමාණෙත් කිව්වා.

මිනිහ ග්‍රීස් ටික ඔතන ගමන් මගෙ නම ගම විස්තරත් අහනවා. මොකටද කියලත් ඇහැවිවා. මම කිව්වා වාහනේ කැඩිල කියල. එතකොට වාහනේ විස්තරත් ඇහැව්වා.

ඉතින් සල්ලිත් ගෙවල ග්‍රීස් අරන් කඩෙන් එලියට බහින කොටම පොලිස් ජිප් එකක් ඇවිත් නවත්තල තුවක්කු දික් කරල මේ තියෙන්නෙ බඩුත් එක්කම කියල මාව අල්ලගෙන පොලිසියට අරන් ගිහින්  කූඩුවට දැම්මා. 

මම බල බල හිටපු හීනෙ ඉවරවුනේ උසාවියෙදි ගරාජ් එකේ බාසුන්නැහැ සාක්කි දීල  මාව බේරගත්ත එකෙන් පස්සෙ. හැබැයි ග්‍රීස් ගන්න තුන්ඩුවක් නිකුත් කලේ නෑ කියල බාසුන්නැහේට රුපියල් ලක්ෂයක ශරිර ඇප තියන්න වුනා.

උසාවියෙදි විනිශ්චයකාරයා මට කිව්වෙ දොස්තරගෙන් තුන්ඩුවක් නැතුව බේත් ගැනීමත්, අවසර පත්‍රයක් නැතුව තුවක්කුවක් ලග තබා ගැනීමත්, ප්‍රවේශ පත්‍රයක් නැතුව ප්‍රයිවෙට් බස්වල යාමත්, අවසරලත් ගරාජ් හිමියෙක්ගේ බලපත්‍රයක් නැතුව ග්‍රීස් ඉල්ලීමත් දඩුවම් ලැබිය හැකි වැරැද්දක් බවයි. එහෙම කියල පළවෙනි වතාව හන්දා දැඩි ලෙස අවවාද කරල මාව නිදහස් කලා.

හීනෙ ඉවර වුනත් ඇග‍ට දාඩිය දාපු ටික නිවෙන්න සෑහෙන වෙලාවක් ගියා.

ඇසල පෙරහැර ගැන කියපු කතා

මේ ගමනත් ඇසල පෙරහැර බොහොම උත්කර්ශවත් විදිහට ඉවර වුනා.ඇසල පෙරහැර කියන්නෙ ආසියාවෙ තියන ලොකුම සංස්කෘතික සන්දර්ශණය. ලංකාවෙ පවත්වන ලොකුම කළා මංගල්‍යය. මම මීට කලින් කවදාවත් ඒක සියැසින් දැකල තිබ්බෙ නෑ. හැමදාම බැළුවෙ රූපවාහිනියෙන්. ඒත් මේ ගමන වාසනාවක් තිබිල පෙරහැර බලන්න අවස්ථාවක් හම්බවුනා. පෙරහැර අතරතුරදි එක එක්කෙනා අහපු කියපු කතා ටිකක් ලියන්නයි හදන්නෙ.

ඉස්සෙල්ලම අපිත් එක්ක ගිය කෙනෙක් කිව්වා පහුගිය පාරවල් වලට වඩා මේ ගමන දළදා මාලිගාවෙ ආලෝක සැරසිලි මදි කියලා. ඒක ටිකක් පැහැදිලිව පෙනුනා තවත් විදේශිකයෙක් කියපු දේවල් එක්ක. ඔහුත් එක්ක කතාවට වැටුනෙ පෙරහැර ගැන ඔහුගෙ අදහස් දැනගන්නත් එක්ක. ඔහු ස්විස් ජාතිකයෙක්. දළදා පෙරහැරට පුදුම විදිහට ආදරය කරන්නෙ. එක පාරක් ලංකාවට අහම්බෙන් ආපු වෙලාවක ඇසළ පෙරහැර දැකලා. ඊට පස්සෙ ඒකට වහ වැටිලා හැම පාරම එන්න පටන් අරන්. මේ ඔහුගෙ පස් වෙනි වතාව කිව්වා. ඔහු කියන්නෙ ඡායාරූපයක් ගන්න තරම් වත් ඒ එලිය මදි කියලා. හැබැයි බෑ කියල නිකන් හිටියෙ නෑ. පුළුවන් විදිහට ඔහු ඡායාරූප ගත්තා.

ඊට පස්සෙ හම්බවුනේ ඕස්ට්‍රේලියානු යුවතියක්. මේ ඇගෙත් දෙවෙනි වතාව. ඇය කිව්වෙ මේවා විදේශිකයන්ට අගයවුනාට ලංකාවෙ අයට එච්චර වටින්නෙ නෑ කියල.

ඉන්දියාවෙන් ආපු මාධ්‍යවේදිනියක් එක්කත් කතා බහ කරන්න අවස්ථාවක් හම්බවුනා. ඇය ඒ අවස්ථාව වෙනකොට පුදුමයෙන්  ඇලලිලයි හිටියෙ.

පෙරහැර බලන්න ලක්ෂ ගානක් සෙනග ඇවිත් හිටියා. අපි උදේ යන කොටත් මිනිස්සු ඉටි රෙදි දාගෙන පාර අයිනෙ ඉන්නවා. වැස්සක් ‍එනකොට කුඩයක් ඉහල ගන්නවා විතරයි. අයින්‍ වෙන්නෙ නෑ. හිටපු තැන නැතිවෙයි කියල. පුළුවන් අය පුටු තියල රුපියල් දෙ‍දාහෙ ඉදන් දහදාහ විතරවෙනකන් වියදම් කරල පෙරහැර බලනවා. බැරි අහිංසක මිනිස්සු ඉටිරෙදි දාල බිම වාඩි වෙලා වැස්සට තෙමි තෙමි පෙරහැර බලනවා. ඒ අය නිසා තදබදය වැඩිවුනා. ඒත් දුප්පත් කමනෙ.

පෙරහැරේ අලි ඇත්තු අසූ ගානක් ගියාලු. පුංචිම අලි පැටියගෙ ඉදන් කරඩුව ගෙනියන ඇතා දක්වාම තමන්ගෙ රාජකාරිය ඉෂ්ට කලා. හැබැයි පෙරහැරේ තිබ්බ උද්යෝගය හොදින්ම ති‍බ්බෙ කරඩුව ගෙන යනකන් විතරක් වග මටත් දැනුනා.

පෙරහැරට අළුත් අංග එකතු කරල කියල කළින් බලලා තියන අය කිව්වා. හැබැයි ඒ අංග හන්දා පෙරහැරේ අගය අඩුවෙලා කියලත් කිව්වා. ඉස්සර පෙරහැරේ ගැහැණු නැටුම් කණ්ඩායම් තිබ්බෙ නැහැල්ලු. (ඇත්තද දන්නෙ නෑ) හැබැයි මේ ගමන පෙරහැරේ ඒ අංග තිබ්බා. එකම නැටුම තැන් කිහිපයකමත් තිබ්බා. බලපු හුගක් අයට ඒක ටිකක් අකමැති අත්දැකීමක් වුනා.

තවත් එක නැටුමක් අතරතුරදි මගේ එහා පැත්තෙ හි‍ටපු කෙනා තට්ටුවක් දාල ඇහැව්වා ඔය නටන්නෙ වන්නමකට නෙමෙයි නේද කියල. මමත් පොඩ්ඩක් අහල බැළුවා. හොදට දන්න සින්දුවක්. සුරේන්ද්‍ර පෙරේරගෙ "වැහි පබළු සැලී"... මෙහෙම යනකොට ලංකාවේ දේශිය නර්තනය කොහෙන් කෙළවර වෙයිද දන්නෙ නෑ කියල එතන හිටපු එක්කෙනෙක් කිව්වා.

තව නටපු හුගක් නැටුම් කණ්ඩායම් වලට නරබන්නන්ගෙ ප්‍රසාදයක් තිබ්බෙ නෑ. ඒත් සමස්ථයක් විදිහට පෙරහැර සාර්ථකයි කියල හුග දෙනෙක් කිව්වා. ඒ වගේම ආයෙත් ඒ දේවල් වෙන එකක් නෑ කියලත් ඒ අය හිතනවා.

අපේ සංස්කෘතික උරුමයන් අපි රැක ගන්න ඕනෙ.

නුපන් දරුවාගේ හැගීම්

නිදියහනේ මම ඒ මේ අත පෙරලෙමින් සිටියෙමි. සත් මස් ගැබිනි මා බිරිද නිසොල්මනේ නිදිසුව විදිමින් පසුවන්නීය. කාර්යාල වේලාවෙන් පසුව කාර්යාලය එහිම තබා ගෙදර පැමිණියද සිත තවමත් ඒ තුල සැරිසරයි. නින්ද මා කෙරේ එනු නොපෙනේ. 

එක්වරම මා බිරිද මා අත අල්ලා ගති. ඉන් පසුව මා අත ඇගේ කුස පැත්තකින් තබා නිශ්ශබ්ද වුවාය. සියුම් සෙලවීම් රැසක් අවසානයේදී මෘදු පාපහරක් කුසයෙන් නික්මුනි. 

මෙතෙක් කල් බලා සිටි මොහොතක් දැන් එලඹී තිබේ. නුපන් මා සිගිත්තා ඔහුගේ (සමහරවිට ඇයගේ) චලනයන් මගින් මගේ සිත පාලනය කිරීමට පටන් ගෙන ඇත. අනාගත පියෙකු වීමේ උණුසුම දැන් තියා දැනේ. මසිත සතුටින් පිරී ඇත.

පස්සට අලියා වැටුන හැටි

සෑහෙන්න කාලෙකින් බ්ලොග් එක පැත්තෙ ගොඩ වදින්න වුනේ නෑ. වැඩ වැඩි හන්දා ගෙදර ගියෙත් ඉදල හිටලද කොහෙද? (ඉතින් කොහෙද බ්ලොග් ලියන්නෙ?)

අද ඉතින් ලියන්නෙ පොඩි සිද්දි දෙකක්.

මේ කතාව නම් හුගක් අය අහල ඇති. ඉස්සර ලංකාවේ ටෙලිග්‍රෑම් යවන්නෙ සිංහලෙන් නෙමෙයිනෙ. ඒවා යවන්නෙ සුද්දගෙ බාසාවෙන්. ඉතින් තැපැල් කන්තෝරුවල ඒවා හරියට පරිවර්තනය කරල ලියා ගත්තෙ නැත්තම් හරි ජංජාල වෙනවා. ඔන්න ඉතින් ගමේ ඉදන් තරුණයෙක් කොළඹ වැඩට ආවා. ඉතින් ටික දවසකට පස්සෙ මේ ලමයට ටෙලිග්‍රෑම් එකක් එනවා තාත්තගෙන්  "අම්මට කෙළ වුනා වහාම එන්න" කියල. අයියෝ..

පුතා ඉතින් ටෙලිග්‍රෑම් එක හම්බවෙච්ච ගමන් හිත හදාගෙන යනවා අම්මගෙ මළ ගෙදර. ඇයි ඉතින් අම්මට කෙළ වෙලානෙ. ගමට යනකොට එහෙම සිද්ධියක් පේන්නවත් නෑ. පස්සෙ බලන කොට අම්මට කැලෑ උණ හැදිල. තාත්ත පණිවිඩේ යවල. ඒත් ඉතින් අර සිංහල ඉංග්‍රීසි කරන කොට වෙන සිද්ධිය තමයි වෙලා තියෙන්නෙ.

Ammata Kala Una. Wahama Enna

දැන් කියන්‍න යන්නෙ ඔය කතාව වගේ පරණ සිද්ධියක් නෙමෙයි. මොඩර්න් කතාවක්. මේ ‍අපේ නංගි කෙනෙකුට වෙච්ච දෙයක්. ඉස්සර ටෙලිග්‍රෑම් ගැහැව්වට දැන් ඉතින් එස්.එම්.එස් නෙ පාවිච්චිය. (මේ තත්ත්වය හන්දා තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුව විදුලි පුවත් සේවාව නතර කරන්න යනවා කියල ආරංචියකුත් තිබ්බා)
දැන් ඉතින් මේකයි කතාව. සෙනසුරාද දවසක ඔය අපිත් එක්කම හිටපු මල්ලි කෙනෙක් අර නංගිට SMS එකක් යවලා මෙහෙම.

Koheda Inne? කොහෙද ඉන්නෙ.

ඉතින් සෙනසුරාද උදේ හන්ද මේ නංගි නිදා ගෙන ඉදල තියෙන්නෙ. ඉතින් ඇහැරිච්ච වෙලාවෙ (උදේ 11ට විතර) මේ  SMS එක දැකල ඒකට ප්‍රතිචාර දක්වල යවල තිබ්බා.

Nidagena Hitiye. Ei mokada? නිදාගෙන හිටියෙ. ඇයි මොකද?

ඉතින් මල්ලිටත් හරි සංතෝසයි. මොකද බයිට් එකට කියාපු කතාව. දීග දෙන වයසෙ ගෑණුලමයෙක් දවල් වෙනකන් නිදා ගන්න එකට. මූ ආයෙත් රිප්ලයි එකක් දානවා මෙහෙම.

Hoo hoo. passata aliya watenakan nidagannawa neda? හූ හූ පස්සට අලිය වැටෙන කන් නිදාගන්නවා නේද?

මොකක්. නංගි හොල්මන්. පස්සෙ කට්ටිය සෙට් වෙච්ච වෙලාවෙ කතා කරල බලනකොට තමයි දන්නෙ මොකක්ද මල්ලි එවල තියෙන්නෙ කියල.
සමහරු එලිය කියල Eliya මේ විදිහටත් ලියනවා. ඒත් තවත් සමහරු Aliya මේ විදිහටත් ලියනවා. ඉතින් මේ දෙක මාරු වුනහම හරි ජංජාල වෙනවා.

සුපි නූඩ්ල්ස්

 

මේ කියන්‍න යන්නෙ අවුරුදු කාලෙ මට වෙච්ච කතාවක්. අවුරුදු වලට නෑදෑයො ගෙදර එනවනෙ. ඉතින් ඔය වගේ නෑදෑයො කට්ටියක් අපේ ගෙදරත් ආවා. ඒ අය එක්ක තව අවුරුදු පහක විතර හුරුබුහුටි පොඩි එකෙකුත් හිටියා.  මේ අය කොළඹට කිට්ටුව ඉන්න අය. ඉතින් දවල්ට කන්න සෙට් වෙන වෙලාවත් ආවා. අර පොඩි එ‍කා ඉතින් අ‍ඩන්න ගත්තා බත් කන්න බෑ කියල.  වදෙන් පොරෙන් බත් කවන්න ගියත් මූ නෙමෙයි බත් කෑවෙ. ඊට පස්සෙ ළමයගෙ අම්ම අහනවා මොනවද කන්න පුළුවන් කියල. පොඩි එකා කිව්වා ගත් කටටම සුපි නූඩ්ල්ස් කියල. අයියෝ ඉතින් ලමයගෙ මාමාට (ඒ කියන්නෙ අහිංසක ම‍ට) තමයි සිද්ධවුනේ වහන්න ඔන්න මෙන්න තියල කඩේ දුවන්න. අපි ඉතින් ඉන්නෙ කොළඹින් ටිකක් දුර (කිලෝමීටර් 20ක් විතර) වුනත් වැඩ කරන්නෙ කොළඹ හන්ද ඔය කෑම ගැන පොඩ්ඩක් දන්නවා. 

ඉතින් මම පලවෙනි කඩේට ගියා. ඒ බට්ට මුදලාලිගෙ කඩේ. මම ඇහැව්වා මුදලාලි සුපි නූඩ්ල්ස් තියනවද කියල. එතකොට මුදලාලි කඩේ පෙරළගෙන හොයල කිව්වා සුපි කියල ජාතියක් නෑ හරිස්චන්ද්‍ර එක තියනවා දෙන්නද කියල. මුදලාලි හිතල තියල තියෙන්නෙ සුපි කියන්නෙ කොම්පැණියක් කියල.

තවත් ඉතින් කතා කරල වැඩක් නැති හන්දා මම ඊළග කඩේට ගියා. ඒ කඩේ අක්ක ගෙන් සුපි නූඩ්ල්ස් ගැන ඇහැව්වහම එයා කිව්වෙ එයාල ගාව තියෙන්නෙ ප්‍රීමා එක විතරයි කියල. අනේ ඉතින් ටවුමෙ තියන විච්චූර්න ගැන ගමේ අය දැනගන්නකොට පරක්කු වෙනවනෙ.

ඔය වගේම තව සිද්ධියක් කාලෙකට කලිනුත් මට වුනා. හැබැයි වුනේ සන්නිවේදන දොෂයක් හන්දා. මේ සිද්ධිය වෙච්ච කාලෙ තමයි අපි සීඩී රයිට් කරන්න පටන් අරන් තිබ්බෙ. අපි කිව්වෙ මමයි හේමාලුයි. සී ඩී එකක් රයිට් කරල නිකන් තිබ්බහම ලස්සන නැති ගතියක් අපි දෙන්නටම තිබ්බා. ඒක හන්දා සී ඩී එකක් රයිට් කරල ඒක උඩින් ලස්සන ස්ටිකර් එකක් අලවන්න අපි පුරුදු වෙලා හිටියා. ඒ වුනාට මේක මිල අධික වැඩක්. ඒ ස්ටිකර් ආපු මුල් දවස්ම හන්දා ස්ටිකර් එකක් රුපියල් 15ක් විතර වුනා. ඒක හන්දා ඔය ප්‍රශ්නෙට ආදේශක ‍හොය හොය හිටියෙ. හේමාල් දවසක් බත්තරමුල්ලෙදි A3 සයිස් එකේ සුදු (plain) ස්ටිකර් කොළයක් අරන් තිබ්බා. ඉතින් ඔය කොලෙන් අපේ වැඩේ රුපියල් 7කට විතර කරගන්න පුළුවන්. මම ඉතින් හේමාල් ගෙන් කොලේ ගැන විස්තර අහනකොට ටිකක් ගනන් උස්සලා තමයි කියන්නෙ. ගන්න ඕනෙ තැනත් කිව්වා.  ඊට පස්සෙ කියනවා ඕක තියෙන්නෙ ඒ කඩේ විතරයි වෙන කඩවල නෑ පුළුවන්නම් හොයල ගෙනෙන් කියල ලොකු කතාවකුත් කිව්වා.

මමත් ඉතින් ඒ කඩේට ගියහම ස්ටිකර් කොළ ටික ඉවරයි කියල කිව්වා. එත් මමත් අතඇරියෙ නෑ. ආවා කඩුවෙලට. ඇවිත් පොත් සාප්පුවකට ගිහින් ඇහැවිවා A3 සයිස් එකේPlain (ප්ලේන්) ස්ටිකර් කොළ තියනවද කියල. කඩෙන් කිව්වා ඔව් තියනවා කොච්චර ගන්නද කියල.

මට මාර සන්තෝසයක් දැනුනා. මොකද බත්තරමුල්ලෙ විතරක් තියන කොලේ මෙන්න බොලේ කඩුවෙලත් තියනවා. හේමාල්ට ඕක කියන විදිහත් මතක් කර කර මම කිව්වා මට කොළ 5ක් ගේන්න කියල. හදිස්සියට ගාන කීයද කියල අහන්නත් බැරිවුනා. 

ටික වෙලාවකින් අංකල් ලොකු ස්ටිකර් කොල 5ක් ගේනවා. දීල මට කියපි කොයි ජාතියෙ ප්ලේන් එකක්ද බලන්නෙ ? කැමති එකක් ‍ගන්න කොළයක් 35 කියල. 

ඊට පස්සෙයි මට වැඩේ තේරුනේ. අංකල් ගෙන් ප්ලේන් (Plain) ස්ටිකර් ඉල්ලුවහම එයා හිතල තියෙන්නෙ (Plane) ගුවන් යානා තියන ස්ටිකර් කොල කියල. ඉතින් මට එපා කියල අකුලන් ආවා. මොනව කරන්නද?

දෑසත් පෙනේ නම්

දවස නම් ඊයෙ තමයි. වෙලාව දවල් දොලහට විතර ඇති. අළුත් අවුරුද්දට අළුත් ඇදුම් ගන්න මමත් බිරිදත් බත්තරමුල්ලෙ රෙදි සාප්පුවකට ගියා. බිල ගෙවන තැන දිග පෝලිමක්. එතන බිරිදව රදවල මම ටිකක් පිට වීමෙ දොර ලගට ආවා.

අනේ නෝනා අනේ මහත්තයා
පින් සිද්ධවෙයි
දවල්ට කෑම එකක් කන්න
කීයක් හරි දෙන්න

වයස අවුරුදු 65ක විතර තාත්ත කෙනෙක්. එයාගෙ බිරිදව අතේ එල්ලගෙන අනිත් අතින් සුදු සැරැයටියක් එක්ක. හිතට පොඩි තිගැස්මක් ඇතිවුනා ඒ ඉල්ලීමට. අන්ධ කෙනෙක් හව්හරනක් නැතුව වයසට ගියහම මොකද වෙන්නෙ කියල දැනෙන්න පටන් ගත්තා. මමත් කන්නඩි දානවා. ඒ දාන්නෙත් ස්ටයිල් එකට නෙමෙයි කියලත් මම දන්නවා. පොඩ්ඩක් පෙනීම දුර්වල වුනහම වෙන අපහසුතා ගැන මටත් අවබෝධයක් තියනවනෙ. ඉතින් ඇස් දෙකම පේන්නෙ නැති වුනහම!

එදා නාරාහේන්පිට බේස්ලයින් පාරෙ යනකොට තවත් සීයා කෙනෙක් පාර අයිනෙ බෝඩ් එකක් එල්ලගෙන ඉන්නවා.

Help for get a lens

කියල. එන වාහනයක් වාහනයක් ගානෙ තමන්ගෙ දුක කියන්න බැරිහන්දා දෑස් පෙනෙන අයට පේන්න ඒ සීයා බෝඩ් එකක් එල්ල ගෙන. ඒත් හුගක් දෙනෙකුට දෑස් පේන්නෙ නැති ගානට එතන පහු කරගෙන ගියා.

මම රස්සාව කරන්නෙ මෘදුකාංග සමාගමක. උදේ ඉදන් රෑ වෙනකන් ඇස්වලින් කදුළු එනකන් තිරය දිහා බලාගෙන කොටන එක තමයි රස්සාව. (ගෙදර ආව කියල ලොකු වෙනසක් වෙන්නෙත් නෑ) රස්සාවට අමතරව කරන හුගක් දේවල් ඇහැත් එක්කම බද්ධ වෙලා. චිත්‍රප‍ටි බැලිල්ල ඡායාරූපකරනය වාහන එලවිල්ල. බැරිවෙලා හරි අනාගතේ මේ හිගාකන්නෙ මම නම්!

මගේ හිත සෑහෙන්න දුරගියා. පසුම්බිය‍ට අත ගියෙ නිකන්ම. මේ සිදුවීම් අවසාන වෙනකොට බිරිදත් එලියට ආවා. එයත් දෙපාරක් හිතන්නෙ නැතුව අතේ තිබ්බ ඉතුරු සල්ලි ඔක්කොම ඒ යුවලට දුන්නා.

හවස් වරුවෙම මගෙ හිතේ තිබ්බෙ මගෙ ඇස් නොපෙනුනොත් මම මොකද කරන්නෙ කියල. මාලිංග මල්‍ලිගෙ ගෙදරදි කට්ටිය හම්බවෙච්ච වෙලාවෙත් අපි මේ ගැන කතා වුනා. සදරුවන් නම් කිව්වෙ ඇස් පේන්නෙ නැති මෘදුකාංග ශිල්පියො ඉන්නවා කියල.

ඒ කතා බහ අවසානයෙදි මාලිංග ඔය උඩ තියන වීඩියෝ එක මට දුන්නා බලන්න. හදවතට දැනෙන වීඩියෝ එකක්. අපිටත් අපේ ඇස් දෙක දෙන්න පුළුවන් නම් තවත් කෙනෙක් වෙනුවෙන්....

සෙවනැල්ල

අපි පොඩිකාලෙ අපේ වැඩිහිටියො කියල දුන්නෙ
"තමන් හිසට තම අතමය සෙවනැල්ල" කියල.
අපිත් ඒක හිස් මුදුනින්ම පිළි අරගෙන වැඩ කලා.
හැබැයි දවසක් මම පාරෙ යනකොට
ත්‍රීවීල් එකක පිටිපස්සෙ ගහල තිබුනා
"ආලෝකය නැතිවිටදී සෙවනැල්ලද තමාට පිටුපායි" කියල
අනේ මන්දා. හිතට දැනිච්ච හන්දා මාත් ඔහේ කුරුටුගාල දැම්මා.

තරග ජයග්‍රහණය සහ සුද්දාගෙන් පාඩම්

අපේ ශ්‍රී ලංකාවේ කොල්ලො ටික‍ ලෝක කුසලාන අර්ධ අවසන් පූර්ව තරගයේදි ලෝකෙට ක්‍රිකට් කියල දුන්න එංගලන්තෙ සුද්දන්ට ගෙදරයන්න කියල කිව්වා තමයි. ඒකට අපේ පිළට සුභ පතනවා. ඒත් මේ පෝස්ට් එක ලියන්නෙ සුභපතන එකටම නෙමෙයි.

සාමාන්‍යයයෙන් අපි කෙනෙක්ට සුද්දා වගේ කියල කියන්නෙ අවංක නිහතමානී නම් තමයි. ඉතින් මේ ලංකාවට ආපු ඔරිජිනල් සුද්දො ටිකට සුද්දො කියලම කියන්න පුළුවන් අවස්ථා ගොඩක් ඒ තරගයේදි තිබ්බා. ඒකට කියන්නෙ මහත්මා ගතිය කියල. මහත්මා ගතිය තියෙන්නෙ මහත්වරුන් ලග විතරයි නෙ. ක්‍රිකට් කියන්නෙ මහත්වරුන්ගෙ ක්‍රීඩාවක්.

හැබැයි හම සුදුවුනු තරමින්ම ඒ මහත්මා ගතිය එන්නෙ නෑ. හොදම උදාහරණය තමයි ඕස්ට්‍රේලියාවෙ සුද්දො. පොඩ්ඩ බැරිවෙන්න බෑ. බනිනවා කෑගහනවා. පරාජය කවදාවත් දරාගන්න බෑ. තමන්ගෙ ඕවරේකට හතරේ පාරක් වැදිච්ච ගමන් අම්මා තාත්ත මත්ක් කරල බනින සුද්දො තමයි එහෙ ඉන්නෙ. මතකනෙ ෂෝන් ටේට්.  ඒ අය ස්ලෙජින් වලට ඉස්සර ඉදන්ම දස්සයි.

දැන් බලමු මේ සුද්දො මොකද කලේ කියල. හැම වෙලාකම දැවීයාමකදිම කිසිම හැගීම්බර ගතියක් නැතුව හිනාවෙ‍වී තමයි පිටියෙන් ඉවත්වුනේ. කරදරයක් නෑ කිසිම. මම දැක්ක ඩිල්ෂාන් පන්දුයවපු වෙලාවෙ පන්දුව රැක ගන්න ගිහින් පිතිකරුවව අවහිර වෙච්ච වෙලාවක කිසිම කතා බහක් නැතුව හිනාවෙලා ඊට සමාව දුන්නා.

අපේ අය බැට් කරපු වෙලාවෙදි හැම වෙලාවෙම ඔවුන් හිටියෙ සිනා මුසු මුහුණින්. තමන්ගෙ ඕවර වලට එලව එලව ගැහැව්ව කියල නිකන්වත් ගනන් ගත්තෙ නෑ (මං හිතන්නෙ)
එක වෙලාවකදී ඩිල්ෂාන් ඩිල්ස්කූප් එක ගහන්න ගියා. ඒක වැරදුනා. නමුත් පන්දුයවන්නා අත්පොලසන් දීල ඒ උත්සාහය අගය කලා. අන්තිම මොහොතෙදි උපුල් තරංගට 100 ගහන්න ඩිල්ෂාන් පන්දු දෙකක් අතහැරපු වෙලාවෙදි ඒ අවස්ථාව හිනා මුසු මුහුණින් බෙදා හදා ගත්තා. ඔනෙ තරම් වයිඩ් පන්දුවක් දාලා ඒ ලකුණු සීය නැතිකරන්න තිබ්බත් ඒවගේ දෙයක් එතන වුනේ නෑ.

පරාද වුනා කියල පසු තැවීමක් නැතුව ආපහු තමන්ගෙ රට බලා පිටත්වෙන්න ඇති. පාකිස්ථාන කන්ඩායමේ මහත්මා ක්‍රිඩාව ගැන යූටියුබ් එකේ තියනවා. හැබැයි එන්ගලන්තෙ තියන වීඩියෝ ප්‍රමානය අනිත් රට වලට වඩා අඩුයි.

ඔබ ගියේ ඇයි ආදරී.....

මේ ලගදී අර ලංකාවට ගෙන්නපු ලිමොසීන් වාහන ටික පෙන්නන්න කරපු ඔටෝ විෂන් ප්‍රදර්ශනේ බලන්න කට්ටිය ගියා. ඔය අතරමගදී තමයි ඒකෙ සංගීත ප්‍රසංගයකුත් තිබ්බෙ. පොඩ්ඩක් ඉතින් ඔළුව දාල බලන වෙලාවෙ තමයි භාතිය ඇවිත් අර සින්දුව කිව්වෙ. මම භාතිය සන්තුෂ් ලෝලියෙක් නොවුනත් ඒ වෙලාවෙ ඒ සින්දුව ඇහැව්වා.‍

හිත වාවන්නේම නෑ
ඔබ ආයෙත් එන්නෙ නෑ
මම තාම දන්නෙ මා ඔබේ කියා
කිරි කෝඩු මැදියම් රෑ
දුන් හීන එලිවෙන් නෑ
ඔබ තාම දන්නෙ ඔබ මගේ කියා....

ලස්සන සින්දුව. ඒ සින්දුවත් එක්කම මම අතීතයට ගියා. මගේ යාළුවෙක්ට වෙච්ච දෙයක් ආයෙත් මතක් වුනා.
මාස ගානකින් මමත් පෝස්ට් එකක් දැම්මෙ නෑ. (ඒවට හේතු ඕනෙ තරම්) ඉතින් ඒ සිදුවීමත් මගේ බ්ලොග් අවකාශයේ ලියන්න හිතුනා.

යාළුවා කැම්පස් එකේ ඉන්න කාලෙ අවුරුදු ගානක් හිත ගත්ත කෙල්ලත් එක්ක බොහොම අමාරුවෙන් යාළුවුනා. ඒකට එයා කොච්චර මහන්සි වුනාද කියල දන්නෙ වටේ හිටපු අපි තමයි. කෙල්ලත් එක්ක යාළුවුනාට පස්සෙ ලව් කරන එක පැත්තක තියල මුන් දෙන්නා හොදින් ඉගනගෙන පාඩම් කරන්න ගත්තා. ඒ කාලෙ තමයි දෙන්නගෙ හොදම කාලෙ. ඔය අතරමගදි තමයි යාළුවගෙ කෙල්ලට විද්‍යාපීඨ හම්බවුනේ. කැම්පස් එකේ ආට් ඩිග්රිය ඉවර වුනත් කරන්න වෙන්නෙ ඕකනෙ කියල කෙල්ල විද්‍යාපීඨ ගියා. කොල්ලත් කමක් නෑ කියල හිටියා. හැබැයි මේ යාළුකම කොල්ලගෙ ගෙදරින් දැනගෙන හිටියෙ නෑ.
ඉතින් හදිස්සියෙම අවස්ථාවක යාළුවගෙ ගෙදරින් මේ සිද්ධිය දැනගෙන. එකී මෙකී නොකී ප්‍රශ්න ගොඩක් හන්ද ‍යාළුවගෙ ගෙදරින් මේ සම්බන්ධෙට විරුද්ධ වුනා. අන්තිමට ඒ‍ක නොකෙරෙන තැනටම ආවා. මොනව කරන්නද? ඒක උන්දෙන්නා කතාබහ කරල නැවැත්තුවා. ඒ දවස් වල යාළුවා පිස්සා වගේ. කෙල්ලටත් ඉතින් අවුල් නැතුවයැ. ඉතින් නැවතිලා මෙහෙම අවුරුද්දක් හමාරක් ගියා.
යාළුවට කැම්පස් ‍එකේ විභාගක් තිබුන දවසක්. ඉතින් මෙයා බස් එකේ නැගල කැම්පස් යනවා. මුළු බස් එකේම ඉඩ ති‍බිල තියෙන්නෙ ඩබල් සීට් දෙකක් විතරයි. ඒවගෙත් වාඩි වෙන්න පුළුවන් එක්කෙනයි. ඉතින් මූ එක සීට් එකක වාඩිවුනහම ඒ සීට් එකෙත් තව එක්කෙනෙකුට වාඩිවෙන්න පුළුවන්. එහා පැත්තෙ සීට් එකෙත් තව එක්කෙනෙකුට පුළුවන්. බස් එකේදීත් කොල්ලා පාඩම් කර කර තමයි යන්නෙ. ඔන්න ටිකක් දුර යනකොට කපල් එකක් නැගලා. අනේ ඉතින් උන් දෙන්නට එකට පලයන් කියල මූ ඉඩදීල එහා පැත්තෙ සීට් එකට ගිහින්. නැගිටල යනකොට කපල් එකේ කොල්ලා කිව්වලු "තැන්ක් යු මචන්" කියල. මූත් හිනාවෙලා වාඩිවෙලා පාඩම් කර කර ගියාලු. මගදී නිකමට කපල් එක දිහා බැළුවහම යාළුවා ඒ කවුද කියල අදුරගෙන. කලින් යාළුවෙලා හිටපු ගෑනු ලමයා. තමන්ට ගෙදරින් හොයල දීපු පුරුෂයා එක්ක යනවා. වෙලාවට කෙල්ල දැකලත් නෑ යාළුවව. දැක්කනම් මොනව හිතෙයිද? අපේ යාළුවගෙ පාඩම් කිරිල්ල එතනින් ඉවරයි. විභාගෙ ලියවිල්ලත් ඉවරයි.

ඊට පස්සෙ ආයෙත් අපිට ඒ ගෑනු ලමයා හම්බවුනේ බී එම් අයි සී එච් එකේ තිබ්බ පොත් ප්‍රදර්ශණයෙදී ඊට අවුරුදු හතරකට විතර පස්සෙ. තමන්ගෙ පුංචි එකාට කතන්දර පොත් ගන්න ඇවිත්. ඒ දවස් වල තිබ්බ අහිංසක ගතිය එහෙමම තිබ්බත් කාලයත් එකක ඒ ලමය වගේම අපිත් වයසට ගිහින් තිබ්බා.

නුරාව වෙනුවට ඉදුනිල් දෙනුවන
දයාව වෑහෙනවා
සිනා සුනෙමි මම
අවිහිංසක ඇය ‍
කෝල බැළුම් දෙනවා

පොඩි පොඩි සිද්ධි ‍ගොඩක් වුනත් තාමත් ඒ දේවල් මතක් වෙනකො‍ට යාළුවා විදින දුක අපිටත් දැනෙනවා.

ඔටු ෆාම් එක

ඔන්න ටික කාලෙකින් පෝස්ට් එකක් දාන්න බැරිවුනා. ඒ කාලෙ අපිට වෙච්ච රසබර මතකයන් කීපයක් (එක පුද්ගලයෙක් ගැන) බෙදාගන්න හිතුවා.

මේ කතාවල කතා නායකයා වෙන්නෙ දමිත්. වාසගම කියන එක හරි නෑ නොවැ. මගෙ ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ ඉදන්ම ෆිට් එකක්. ඉන්නෙ අගුලාන පැත්තෙ. කට්ටිය ඒ වුනාට කියන්නෙ කොළඹ දමිත් කියල.  හේතුව නම් හිතාගන්න පුළුවන් වෙන්න ඇති මගෙ හිතේ. කොයිකටත් කියන්නම්. තවත් අපේ යාළුවෙකුගෙ දාන ගෙයක් තිබ්බා ගාල්ලෙ. ඉතින් දමිතුත් එහෙ ගියා. දානෙ ඉවරවෙලා කට්ටිය කකා බිබී ඉන්න කොට ගාල්ලෙ යාළුවගෙ ඥාති අයියල ටිකක් දමිත් එක්ක චැට් එකක් දැම්මා.
"මල්ලී කොහෙද ගෙවල්?"
ගාල්ල කියන්නෙ ඉතින් කොළඹින් ඈතනෙ. ඉතින් දමිත් මෙහෙම උත්තර දුන්නා.
"කොළඹ අයියෙ"
ඉතින් අයියා අහනවා
"කොළඹ කොහෙද ?" කියලා.
මූ කියනවා දෙහිවල හරියෙ කියල.
ඊලගට අයියා අහනවා දෙහිවල කොහෙද කියල.
අයියා එන පොට හරි නැති හන්දා දමිත් අයියගෙන් අහනවා අයියා කොහෙද කියල. එතකොට අයියා කියනවා "මල්ලි මම මොරටුවෙ" කියලා. දමිත්ටත් මාර අප්සෙට්. ඌ කියනවා " අය්යෙ මම අගුලානෙ " කියල. අයියා ඉතින් හයියෙන් හිනා වෙලා කිව්වා මල්ලි කොළඹ කොහෙද අගුලාන කොහෙද කියලා. ඉතින් එදා ඉදන් මෙයා කොළඹ දමිත්.

ඉතින් මේ සිද්ධිය වුනෙත් කොළඹ දමිත්ටම තමයි. අපි කට්ටියම ඒ දවස් වල හිටියෙ මාළඹේ තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනයෙ. (සිංහලෙන් කියනවා නම් ස්ලිට් එකේ). ඕකෙ ලොක්කා තමයි මහාචාර්ය ලලිත් ගමගේ මහත්තයා. (ඒ දවස් වල ආචාර්ය) මම මේ කියන්නෙ මීට අවුරුදු 7 -8 කට කලින්. ඉතින් අපි තට්ටු වලට මාරුවෙන්නෙ සෝපානයෙ. දවසක් අපි පහලට යන්න ඉන්නකො‍ට සෝපානය ඇවිත් නතර වුනා.
ඉතින් නගින්න බලනකොට ඩොක්‍ට ලලිත් ගමගේ. ඉතින් අපේ සෙට් එක 4-5ක් විතර. (හැබැයි දමිත් හිටියෙ නෑ) නගිම්දෝ නැද්දෝ කියල ඉන්නකොට මේ මනුස්සයාගෙ යහපත් කමට come come කියල අපිට කතා කලා. ඉතින් ඇන්නෑවෙ කියල අපිත් නැග්ගා. ලිෆ්ට් එකේ දොර වැහෙන්න හම්බවුනේ නෑ ලලිත් ගමගේ මහත්තයට කෝල් එකක් ආවා. ඉතින් සාමාන්‍ය විදිහට ජංගම දුරකතනයට උත්තර දුන්නා. එහෙන් මෙහෙන් දැක්කෙ. ඒක O2 (ඕ ටූ) වර්ගයෙ පාම්ටොප් එකක්. අපිත් ඉතින් තාක්ෂනේ කරන ලමයි හන්දා ඒක දිහා ආසාවෙන් බලාගෙන හිටියා. අපිට පාම්ටොප් එකක් තියා කැල්කියුලේටරයක් වත් තිබ්බෙ නැති කාලෙ. ජංගම දුරකතනත් ලමයි අතර ප්‍රචලිත වෙන්න පටන් ගත්ත කාලෙ. ඉතින් කට්ටියගෙම හිතේ තිබ්බෙ ඔය පාම් ටොප් එක.
ලලිත් ගමගේ මහත්තයා බැහැල ගෙදර ගියා. අපි ලිෆ්ට් එකෙන් බැහැල කැන්ටිමට ගියා. ප්ලේන්ටිය ගහන ගමනුත් කතාව මේ පාම්ටොප් එක ගැනමයි. ටික වෙලාවකින් අපේ කතා නායකයා ආවා. කොළඹ දමිත්. කවුරුත් ඌව ගනන් ගන්නෙ නෑ. ටික වෙලාවක් බලන් ඉදල මූ ඇහැව්වා මොනවද බන් උඹලා කතා වෙන්නෙ කියල. ඉතින් අපේ එකෙක් කිව්වා
"මචං ලලිත් ගමගේට O2 (ඕ ටූ) පාම් එකක් තියෙන්නෙ" කියලා. පාම්ටොප් කියන එක කෙටි කරල පොෂ් විදිහට පාම් එක කියල කිව්වෙ.
දමිත් මෙහෙම කතාවක් කියපි.
"මමත් ඔය කතාව අහල තියනවා. ඒ කියන්නෙ ඩොක්ට ගමගේ කියන්නෙ පට්ට සල්ලිකාරයෙක් නෙ. කොහෙද බන් තියෙන්නෙ. මෙහෙද පිටරටද?"
දැන් ඔන්න අපි ෆුල් අවුල්.
අපි ඇහැව්වා "උඹ මොකක් ගැනද කියන්නෙ" කියලා. එතකොට දමිත් කියනවා
"ඇයි බන් උඹලා දැන් කිව්වෙ ලලිත් ගමගේට ඔටු ෆාම් එකක් තියනවා කියලා. ඒක ගැනයි මම කිව්වෙ. උට ඇහිච්ච එක හිතල තියන දුර. O2 (ඕ ටූ) පාම් ==> ඔටු ෆාම් (Camel Farm)

ජපුර ආයෙත් ඇවිලිලා ලු

ඊයේ රෑ ප්‍රවෘත්ති බලනකොටයි මේ සිද්ධිය දැනගත්තෙ. අනේ මන්දා. ඉගෙන ගන්න ගිය ළමයි කරන දේවල්. ගල් ගහල ආරක්ෂක කුටියෙ වීදුරු බිදින ඒවත් ප්‍රවෘත්ති වල තිබ්බා. ළමයි එහෙම කලේ පන්ති තහනම් කරපු ශිෂ්‍යයින් පස් දෙනෙක්ගෙ පන්ති තහනමට විරෝධය පලකරන්න කියලයි ප්‍රවෘත්ති වලට කිව්වෙ. ඇත්ත මොකක්ද දන්නෙ නෑ. ඒ ඇත්ත නම් ඉතින් පස්‍ දෙනෙක් හන්දා ගොඩ දෙනෙක්ගෙ අධ්‍යාපනය බිද වැටීමක්.

මේ දේවල් වලට හුගක් හොද උත්තර ලබාදෙන්න වටිනා ලිපියක් පසුගිය දිවයින පුවත් පතේ තිබ්බා. ඇත්තටම වටින ලිපියක්. ඒ ලිපිය මෙම යොමුවෙන් ලබාගෙන කියවන්න.මම හිතන්නෙ යමක් ලබා ගත හැකි වෙයි.

අම්මේ .... මං ආදරෙයි

මම අසනීප වෙලා ඉස්පිරිතාලෙ ඉදන් ඇවිත් මාසයයි. තාමත් වැඩට ගියෙ නෑ. යන්න තරම් හයියකුත් තාම නෑ. ඒ අස්සෙ විශ්ව විද්‍යාලෙ අන්තිම වාර විභාගෙ.කලිනුත් කරන්න බැරිවුන විෂයයන් දෙක තුනකුත් තියන හින්ද මේ ගමන වැඩිපුර මහන්සි වෙන්නත් ඕනෙ. අනික අසනීපයි කියල හැමදාමත් ගෙදර ඉන්න බෑනෙ. ලබන සතියෙ වත් වැඩට යන්න ඕනෙ. විභාගෙත් හැමවෙලාවෙම මගෙ හිතේ. හෙ‍ට වරුණලගෙ බෝඩිම පැත්තෙවත් ගියොත් මොනවහරි ඔළුවට දාගත්තැහැකි කියල මට හිතුනා. මාසයක් විතර තිස්සෙ අල‍ ගෙඩිය වගේ ගෙදරටම වෙලානෙ හිටියෙ. ඉතින් හෙට යන එක ගැන අම්මට දැනුම් දෙන්න ඕනෙ.


"අම්මේ...."


රෑ නාට්ටිය බල බල ඉන්න අම්මාට මම ඇමතුවා.


"ඇයි පුතේ...."


හැමදාම ඇහෙන ලයාන්විත ස්වරයෙ කිසි වෙනසක් නෑ.


"අම්මෙ මම හෙට වරුණලගෙ බෝඩිමට යනවා පාඩම් කරන්න"
" ඒ කියන්නෙ බත් එකක් බදින්න ඕනෙද?" ඒ අම්මා.
"ඔව් හවස් වෙනකන් පාඩම් කරන්න තමයි හිතාගෙන ඉන්නෙ"
"හා පුතේ"
අම්මගෙ ස්වරයෙ පොඩි හැඩුම්බර ගතියක්.
"ඇයි අම්මේ"
"කොහොමත් මම ආයෙමත් තනිකමට හුරුවෙන්න එපායැ. මයෙ පුතා ලබන සතියෙ ඉදන් ආයෙ වැඩට යනවනෙ."


අම්මගෙ ඒ වචන ටික මාව ලෝකෙ අතරමං කරල දැම්මා.

රෝහල් අත්දැකීම්

පසුගිය සති කිහිපයක් ආයෙත් ජාතික රෝහලේ සෙවන ලබන්න සිද්ධවුනා. කලින් හිටපු දවස් වලත් මගේ ජීවිතයට ගොඩක් අත්දැකීම් එකතු කරගත්තා.  ඒ අත්දැකීම් මම පස්සෙ වෙලාවක ලියන්නම්. මේ ලිපියෙනුත් මම කියන්න හදන්නෙ රෝගීන්ගෙ පැත්තෙන් මට ඇසුරු කරන්න හම්බවෙච්ච කීපදෙනෙක් ගැන. රෝහල ගැන විස්තර තවත් ලිපියකින් ලියන්නම්.

අසනීප වෙච්ච වෙලාවෙ මාව ඇතුලත් කලේ වාට්ටුවක තිබ්බ කාමරේකට (Cubicle). ඔය කාරයෙ තිබ්බෙ ඇදන් තුනයි. මම මැද ඇදේ. දෙපැත්තෙ ඇදන් වල හිටියෙ අවුරුදු 65ක් හා 68ක් වෙච්ච විශ්රා මික දෙන්නෙක්. එක්කෙනෙක් කළුතර පැත්තෙ බොහොම භය පක්ෂපාත ගැමියෙක්. මට හැමවෙලාවෙම කතාකලේ පුතේ කියල. හරිම අව්යාොජ ගතියක් ඔහුතුල තිබ්බා. ජීවිතේ බොහොම පොඩිතැනක ඉදල වෙර වීරියෙන් ගොඩනගා ගත්‍‍ කෙනෙක්. මහා ලොකු සල්ලි කාරයෙක් නෙමෙයි. ඒත් තමන්ගෙ හැකියායෙන් උපයා සපයා ගත් දේවල් ගැන ආඩම්බරයෙන් මාත් එක්ක කිව්වා. ඒක පුරාජේරුවක්මත් නෙමෙයි. එහෙම නෙමෙයිමත් නෙමෙයි. එයාට පුත්තු දෙන්නෙක් ඉන්නවා. එක්කෙනෙක් පිරිමි හෙදවරයෙක්. තේරෙන සිංහලෙන් කියනව නම් මේල් නර්ස් කෙනෙක් ඔන්න. ඒ ලමයා තමයි තාත්ත බලන්න එන්නෙ. පුතා සෞඛ්ය ය ක්ෂේත්ර යෙ හන්ද තාත්තාට ඒ ගැන සෑහෙන අවබෝධයක් තියනවා. තමන්ට වෙන ගොඩක් දේවල් බොහොම උපේක්ෂාවෙන් මේ මනුස්සය විදගන්න හැටි මම බලාගෙන හිටියා. දොස්තරලා කියන දෙයක් හා මහත්තය කියල පිළිගත්ත මේ මනුස්සයා හැම වෙලාවෙම දොස්තරලට පින් දුන්නා. තමුන් ගෙ ලෙඩේ හොදකරගන්න ඒ අය ගන්න උත්සාහය බොහොම ඉහලින් අගය කලා. වතාවක් තමන්ට සවිකරල තිබ්බ සේලයින් බෝතලය ඉවර වෙලා අනිත් අත‍ට ලේ ගමන් කරලත් තිබ්බා. ඒක වෙලාවට අයින් කරන එක හෙදියගෙ කටයුත්තක්. මොකක් හරි වෙලා හෙදියට පැය බාගයක් යනකන් එන්න වුනේ නෑ. මේ පුද්ගලයා කිව්වෙ ඒ මිසීලට මගෙ වැඩ විතරක් නෙමෙයි නෙ තියෙන්නෙ. තව කොච්චර ලෙඩ්ඩු මේ වාට්ටුවෙ  ඉන්නවද කියල. (හැබැයි පරක්කු වෙලා ඇවිත් සේලයින් එක ගලවන ගමන් හෙදිය ටිකක් තදින් කිව්වෙ “ පොඩ්ඩක් කියන්න එපායැ. අපිට තව වැඩ තියනවනෙ” කියල තමයි. මට ඉතින් අනේ මන්ද කියල හිතුනා.

අනිත් පැත්තෙ හිටියෙ ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් අදහස් තියන කෙනෙක්. විශ්රා මික පොලිස් පරික්ෂක කෙනෙක්. කිසිම කෙනෙක්ගෙ හොදක් දැක්කෙ නැති මේ මනුස්සයා හැම කෙනෙක් දිහාම බැලුවෙ හොරෙක් මංකොල්ලකාරයෙක් දිහා බලන විදිහට. තමන්ගේ පරණ වෘත්තිය හන්ද වෙන්න ඇති. කලින් සදහන් කරපු අහිංසක ලෙඩාගෙ කිසිම හොදක් මෙයා දැක්කෙ නෑ. ඒ පුද්ගලයා ජීවත්වෙච්ච පැත්ත හරි නෑ කියල ඔහු ඒ පුද්ගලයා හැදින්වුවෙ හොරෙක් විදිහට. හැබැයි එයා ඒ පැත්තෙ ඉදල තියෙන්නෙ මීට අවුරුදු 35කට විතර කලින් ලු. ආයි ඊට පස්සෙ ඒ පැත්තෙ ගිහිල්ලත් නෑ. ඒ කාලෙයි මේ කාලෙයි වෙනස් කියල තේරුම් ගන්න එයාට ටිකක් විතර අමාරුයි.

බෙහෙත් පෙත්තක් ඉස්පිරිතාලෙ නැතිවුනොත් “මුන් තමයි කම්බ හොරු! ඕවා ඉවර වෙනවා කියල කලින් දන්නෙ නැද්ද? කලින් ගෙන්නුවනම් වැඩේ ඉවරනෙ” කියල කිහිප දවසක්ම මේ ලෙඩා කියල බැන්නා අපිත් එක්ක. හැමදාමත් එකම වගේ බනින එක තමයි කරන්නෙ. මෙයා දියවැඩියා රෝගියෙක්. රෝහලෙන් තමයි කෑම ගන්නෙ.  දියවැඩියා රෝගියෙකුට ඉස්පිරිතාලෙන් විශේෂ කෑම වේලක් ලබා දෙනවා. ඒ අයට විශේෂ මාළු කැබැල්ලක්, එළවළු සහ පලතුරු හම්බවෙනවා නොමිලෙම. එක දවසක් කෑම බෙ‍දන එක්කෙනාට වැරදිලා මේ මාළු කෑල්ල බෙදන්න අමතක වෙලා. අර මනුස්සයා බැනුම් අහපු තරම්.

ඔන්න තවත් වතාවකදි දොස්තර මහත්තය ඇද ඉහපත වාර්තාවෙ බෙහෙතක් ලියල. ලියන වෙලාවෙම පෑන ඉවරවෙලා. ඊට පස්සෙ ලියපු ටික තරමක් අපහැදිලි හන්ද බෙහෙත් දෙන්න ආපු හෙදිය ආයෙත් දොස්තර මහත්තයා හම්බවෙන්න ගියා. දොස්තර මහත්තයගෙ පෑන ඉවර වෙච්ච “පාපයට” ඒ මහත්තයගෙ මුළු පරම්පරාවම හොරු මංකොල්ලකාරයො හරියට වැඩක් කරන්නෙ නැති මීනී මරුවො වගේ විශේෂන පද වලින් බැනුම් ඇහැව්වා.

හැබැයි ඉතින් ටිකට් කපන දවසෙ වාට්ටුවෙ කාර්යය මණ්ඩලයටම කේ‍ක් ගෙඩි දෙකකුත් අරන් දීලයි මෙයා ගියෙ.

තවත් රෝගියෙක් හම්බවුනා එක්ස් රේ කාමරේ ගාවදී. වෘත්තියෙන් නාට්ටාමි කෙනෙක්. රෝගෙ මොකක්ද කියල හරියට දන්නෙ නෑ. හැබැයි දැන් ලෙඩේ පාලනය වෙලා තියෙන්නෙ. දොස්තරල කියල තියනවා බොන්න එපා. බිව්වොත් එදාට මේ ලෙඩේ හැදෙනවා කියල. අනේ ඉතින් මේ මනුස්සය අවුරුදු එකහමාරක් නොබී ඉදල. යාළුවෙක්ගෙ තාත්තගෙ මරණයක් දවසක දුක වැඩි වෙලා නොබී ඉන්න බැරිවෙලා. ඉතින් එදා හොදටම අමාරු වෙලා ඉස්පිරිතාලෙ ගෙනත්. මේ මනුස්සයා මාර විදිහට දුක් වෙනවා. තමන් ගැන නෙමෙයි.  රෝහල් කාර්යය මණ්ඩලය ගැන. අනේ මම එදා නොබී හිටියනම් මේ අයට මෙච්චර කරදරයක් නෑනෙ. මාව හැමතැනම එක්කගෙන යන්නත් ඕනෙ. මේ පරික්ෂණ වලට ආණ්ඩුවෙ සල්ලි කියල කොච්චර යනවද? කියල.

අනෙ මං දන්නෑ අයියෝ.... මිනිස්සු හරිම විවිධාකාරයි.

වාහනයට තෙල් ගහනකොට.....

කාලෙකට පස්සෙ පෝස්ට් එකක් දාන්නෙ. පෙරේදා හවස මට වෙච්ච දෙයක් ගැන කියන්නයි මේ ලියන්නෙ. ඔයගොල්ලොත් ටිකක් අවධානයෙන් මේ දේ මීට පස්සෙ බලයි කියල මම හිතනවා.

මේ සිද්ධිය වුනේ ගොඩගම ඉදන් පාදුක්ක අතර තියන පෙට්‍රල් ෂෙඩ් එකකදි. හරියටම මොකේද කියන එක හරි නැති හන්ද කිව්වෙ නැත්තෙ. (හැබැයි එහෙම කියන එකෙත් වැරැද්දක් නෑ). වෙලාව රෑ 10ට විතර ඇති. අපි වාහනේ ගමනක් ගිහින් එනකොට පෙට්‍රල් ගහන්න කියල ඔය කියන සේවා ස්ථානයට ගොඩවැදුනා. ඒ වෙලාවෙ ටැංකියෙත් පෙට්‍රල් තරමක් තිබ්බා. අත්දැකීමෙන්ම දන්නවා තව රුපියල් 2000-2250 ක විතර පෙට්‍රල් වලින් ටැංකිය කට මට්ටමට පි‍රෙන බව. ඉතින් අපි රුපියල් 2000ක පෙට්‍රල් ගහන්න තිරනය කලා.

සාමාන්‍යයෙන් හුගක් ඉලෙක්ට්‍රික් පොම්ප තියන තැන්වල සටහන් කරල තෙල් පුරවන්න පුළුවන් 1000 ක විතරයි. (හරියටම දන්නෙ නෑ. හුගක් තැන්වල 2000ක් කිව්වහම කරන්නෙ 1000 +1000 කියල දෙපාරකට පුරවන එක. ඒ ඇයි කියල කියන්න නම් දන්නෙ නෑ. ) ඉතින් මෙතනත් පළවෙනි 1000 පුරවන්න හැදුවා. පොම්පය තියෙන්නෙත් තරමක අදුරෙ. ඉතින් තෙල් පුරවන වෙලාවෙ මීටරේ හරියට පේන්නෙ නෑ.

රුපියල් 1000ක පෙට්‍රල් පිරෙන්න තරමක වෙලාවක් යනවා. නමුත් ඊට වඩා ඉක්මනින් තෙල් පිරුණ බව අපිට දැනුනා. පිරිච්ච ඇසිල්ලෙන්ම අනිත් 1000ත් සලකුණු කරල තෙල් පුරවන්න එතන හිටපු සේවකයා යුහුසුලු වුණා. ටැංකිය සම්පුර්ණයෙන් පිරුනෙත් නෑ. තව ටිකක් ඕනෙ ඇති කියල ඒ වෙලාවෙ හිතුනා. ඒත් තරමක සැකයක් පැන නැගුනත් ඉතින් කරන්න දෙයක් තිබ්බේ නෑ.

තෙල් පුරවලා අවසානයේදී මේ සේවකයා "හරිද?" කියල අහන්නත් අමතක කලේ නෑ. මේක ඉතින් හරි ඇති කියල හිතල අපිත් පිටත් වුනා.

මගේ වාහනයට පෙට්‍රල් ගහපු ගමන් මාපකය සටහන් වෙන්නෙ නෑ. ඒකට ටිකක් වෙලා යනවා. සාමාන්‍යය වේලාව ඉක්මවුවත් කටුව අතරමැද නතර වෙලා. අන්තිමේ ගෙදර එනකොටත් ඒ ප්‍රමාණෙම තමයි. පහුවෙනිදා උදේ මාපකයෙ අවුලක්ද කියලත් බැලුවා. නමුත් එහෙම දෙයක් නෑ. ටැංකියෙ තෙල් ප්‍රමාණය බලන කොට තමයි වැඩේ තේරුණේ.

පළවෙනි වතාවෙ 1000ක කියල ගහල තියෙන්නෙ 100 ක. දෙවනි වතාවෙ තමයි 1000 ක නිවැරදි ප්‍රමාණෙට ගහල තියෙන්නෙ. අන්තිමට ඉතින් 900ක් මට පාඩුයි. සේවකයාට ඒ දේ වැරදුනාද? එහෙම නැත්තම් හිතල මතල ඒ දේ කලාද කියල හරියටම කියන්න බෑ. ඒ බව අපි ගිහින් කතා කලත් ඔප්පු කරන්නත් බෑනෙ.

පාඩුව විදගන්න තමයි වෙන්නෙ. මීට පස්සෙ නම් මම ගොඩක් මේ ගැන අවධානය යොමු කරනවා. ඔය ගොල්ලොත් එහෙම වෙයි කියල මම හිතනවා.

කැළණියේ ඡායාරූප චාරිකාව

පසුගිය දවසක අපේ ඡායාරූප සංගමයෙ කට්ටිය නිවාඩු පාඩු වෙලාවක කැළණි පන්සලේ ඡායාරූප ටිකක් ගන්න කියල යන්න හිතුවා. ඉතින් එදා උදේ පාන්දර 6ට විතර අපි කැළණියට ගියා. ශිෂ්‍යයන් විදිහට අපි යන හින්දා අපේ ගුරුවරු මේ ගමන ගැන පන්සලේ ස්වාමින්වහන්සේලා දැනුවත් කරල අවසර ගන්න කියල අපිට කියල තිබ්බා.

මේ හේතුව හන්දා එදා පාන්දර කැළණිය පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවො බැහැදකින්න මමත් තව මිතුරෙකුත් පිටත්වුනා. අපිට මදකට කලින් එතනට ගිය වැඩිහිටියන් දෙදෙනෙකුත් තරුණ මහත්තයෙකුත් මංගල ඡායාරූප ගන්න අවසර ඉල්ලපු වෙලාවෙ ලොකු හාමුදුරුවො ඒක ප්‍රතික්ෂේප කලා.
ඊට පස්සෙ අපි. කලින් කෙරුණු කතාව ගැන ටිකක් තේරුණ හන්ද තරමක් චකිතයෙන් ගිහින් ලොකු හාමුදුරුවන්ට අපේ අවශ්‍යතාවය කිව්වා.

ලොකු හාමුදුරුවො ඊ‍ට පස්සෙ තමයි මංගල ඡායාරූප ගන්න කැළණි විහාරය නොදෙන්න හේතුවුන  කතාව කිව්වෙ. ඒක හරිම සාධාරණ හේතුවක්. බෞද්ධයො විදිහට පන්සලක් කියන්නෙ බොහොම ගෞරවයෙන් සලකන්න ඕනෙ තැනක්. කැළණිය කියන්නෙ ඊටත් වඩා බෞද්ධයන්ට වැදගත් ස්ථානයක්.

වර්ථමානයේ ඡායාරූපකරනය පැත්තෙන් හිතනකොට කැළණිය කියන්නෙ පසුබිම සදහා මනරම් දසුන් මවන තැනක්. එතන හරියට රජ මාලිගාවක් වගෙයි. ඉතින් කාලයක් තිස්සෙ ඡායාරූප ශිල්පියො මංගල ඡායාරූප වලටත් කැළණි විහාරයෙ පසුබිම් යොදාගෙන තිබුණා. නමුත් අවාසනාවන්ත තත්ත්වය ඇතිවෙන්නෙ  මෑත කාලයේ දියි.  කැළණියේ වැදගත් කම නොදත් ඡායාරූප ශිල්පීන් ඉන්නවා කියන්නෙ බොහොම දුක්බර කාරණයක්. පසුගිය කාලෙ දිගින් දිගටම වෙච්ච සිදුවීම් බොහොම කණගාටුදායකයි කියලයි ලොකුහාමුදුරුවො අපිට පැවසුවෙ. ධාතු නිධන් කරපු දාගැබ‍ට පිටදීල බොහොම අනුරාගිකව ගත්ත ඡායාරූප ගැනත් උන්වහන්සේ අපිත් එක්ක කිවුවා. උන්වහන්සෙ පවසපු ආකාරයට එහෙම වෙච්ච පළවෙනි අවස්ථාව ඒක නෙවෙයි. ඉතින් බෞද්ධයන් ඉතා ආදරයෙන් වන්දනාමාන කරන ඒවගේ ස්ථානයක ගෞරවය කෙළෙසන විදිහට හැසිරෙන එක ඡායාරූප ශිල්පයටත් කරන අගෞරවයක්.

ලොකු හාමුදුරුවො අවසාන වශයෙන් අපිට පැවසුවෙ ඡායාරූප ගැනිම යනු හුදෙක් කැමරාවට මුහුණ දීම පමණක් නොවේ කියන පණිවිඩය ඡායාරූපකරනයෙ නියුතු පරම්පරාවට දන්වන්න කියල.

තවත් දුක හිතෙන කතාවක්

මීට අවුරුද්දකට විතර කලින් ලියපු ලිපියක් එක්ක මේ ලිපිය සම්බන්ධ වෙනවා. ඒ ලිපිය මෙතනින් බලාගන්න පුළුවන්. ඒ ලිපිය ලිව්වෙ ලෝක වැඩිහිටි දිනය වෙනුවෙන්. ඉතින් මේ ලිපිය සම්බන්ධ වෙන්නෙ ඒ මරණෙට එන්න බැරිවුන පුතා වෙනුවෙන්.

මේ වගේ කතාවක් කවදාවත් ලියන්න වෙයි කියල මම හිතුවෙ නෑ. ඒත් අන්තිමට එහෙම වුනා. ඒ නැන්දගෙ අවසාන කටයුතු ඉවරවෙලා දවස් 10 කින් විතර ඒ පුතා ලංකාවට ආවා. ඒ එනකොට එයා කොච්චර දුකෙන් හිටියද කියල කියන්න ඕනෙ නෑනෙ. ඒ ගමන ආවෙ එයා විතරයිග පවුලෙ අය ආවෙ නෑ. තවත් මාසයක් විතර පුතා ලංකාවෙ හිටියා. ඊට පස්සෙ ආයි රට ගියා. තමන්ගෙ තාත්තා ආයෙත් තනිවෙනවා කියන හැගීම එයාට තිබ්බත් කරන්න දෙයක් තිබ්බෙ නෑ මං හිතන්නෙ. ආයෙත් රට යනකොට තාත්තාට මාස ගණනාවකට ඇතිවෙන්න කෑම බීම ගෙදරින් ගෙනත් තියලයි ගිහින් තිබ්බෙ.

කොච්චර කෑම බීම සැප සම්පත් තිබ්බත් තනිකම කියන දේ ඊට වඩා ගොඩක් වැඩි හන්ද ඒ මාමා පොඩි පවුලකට ( අම්මයි, තාත්තයි, පොඩි ලමයෙකුයි ඉන්න පවුලක්)ගෙදර ඉන්න කිව්වා. එතකොට අඩුම තරමෙ කෑම බීම ටිකවත් වෙලාවට හම්බවෙනවනෙ. කාලය තවත් මාස කීපයක් ගෙවුනා.

ගිය මාසෙ දවසක කවුරුත් නොහිතපු විදිහට නරක ආරංචියක් ආවා. හෘදයාබාධයක් හන්ද ඒ අයියා රට දීම මියගියා කියන එක. ඒ ආරංචියත් ඒ මාමා ගොඩක් අමාරුවෙන් විදගන්න ඇති. සති දෙකකට පස්සෙ ඒ අයියගෙ මෘතදේහය ලංකාවට ආවා. අම්මගෙ අවුරුද්දෙ දානයට මාසයක් තියෙද්දි පුතාගෙ නිසල දේහය ගේ මැද තියනකොට තාත්ත කෙනෙකුට මොනව හිතෙනව ඇද්ද?.

ඒ අයියගෙ අවුරුදු දෙකහමාරක පොඩි එකා මිනී පෙට්ටිය වටේ සෙල්ලම් කර කර ඉන්නවා. තේරුමක් නෑනෙ ඒ ඉන්නෙ තාත්ත කියල.

අයියගෙ කටයුතු වෙනුවෙන් මුළු ගමම සුදානම් වුනා. ඔහු වෙනුවෙන් සුදානම් වෙච්ච බැනර් එකක් අදටත් හන්දියෙ ගහල තියනවා.

“ආදර මිතුර පිය සෙනෙහස එපාදෝ - හොරෙන්ම විත් මවු තුරුලට ගියාදෝ”

මේක දකින ඒ මාමා කොච්චර හිතෙන් මැරි මැරි උපදිනවා ඇතිද?

ඡායාරූපය ලබාගත්තේ මෙම යොමුවෙනි.

මා කවුද

මා සතුව රියදුරු බලපත්‍රයක් ඇත. පැදවීමටද දනිමි. නමුත් මම රියදුරෙකු නොවෙමි.මා සතුව පරිගනකයක් ඇත. ක්‍රියා කරවීමටද දනිමි. නමුත් මම පරිඝණක ඉංජිනේරුවෙක් නොවෙමි.මා සතුව කැමරාවක් ඇත. මට ඡායාරූප ගැනීමටද හැකිය. නමුත් මම ඡායාරූප ශිල්පියෙකු නොවෙමි. මට මෙන්ම බොහෝ අයටද මේ ප්‍රවීනතා ඇත්තේය. මීට වඩා ප්‍රවීනතා එමට‍ය. එම ප්‍රවීණතා ප්‍රගුණ කර ඇත්තේය. නමුත් බොහෝ දෙනා ශිල්පීන් නොවෙති. සියළුම මිනිසුන්ට හදුනාගැනීමට අනන්‍යතා පත්‍රයක් ඇත. නමුත් බොහෝ දෙනාට මිනිසුන් පමණක් නොව තමන්ව වුවද හරිහැටි හදුනාගත නොහැකිය. හදුනාගැනීමේ බලපත් සැමටම ඇතත් ඔවුන් සියල්ලම මිනිසුන් නොවෙති.

ගෙදර බුදුන් අසනීපෙන්

බොහොම කාලෙකින් බ්ලොග් එකක් ලියන්න තියල කියවන්නවත් එන්න බැරිවුනා. වැඩකරන තැන වැඩ වැඩිවුනා විතරක් නෙමෙයි කැම්පස් වල විභාග කටයුතුත් අම්බානකට තිබ්බා. ඊයෙත් පොඩ්ඩක් වේලාසනින් ගෙදර යන්න පුළුවන් වුනා. ගෙදර ගිහින් මගේ වැඩක් කරගන්නවා කියල හිතාගෙන. මොකද කාර්යාලයෙ වැඩ නැතිවුනාට අනිත් වැඩ තියනවා මදි නොකියන්න. සිහින සැබෑවෙන්නේ නිදාගැනීමෙන් නොව ඒ සදහා නිදිවර්ජිතව වෙහෙසීමෙන් කියන එක මම අදහන දෙයක්. ඒක හන්දා මහන්සිවෙලා වැඩ කරන්න ඕනෙ.
ඊයෙ ගෙදර යනකොට ගෙදර ටිකක් වෙනස්. පාළුයි. සද්දයක් වත් නෑ. පොඩ්ඩක් විපරම් කරල බැලුව ඇයි කියල. අම්මා පේන්න නෑ. චුට්ටක් අම්මලාගෙ කාමරයට එබිල බලන කොට අම්මා ඇද උඩ නිදි.  අම්මට අසනීප වෙලා. කාලෙකට කලින් තිබ්බ අසනීපයක් ආයෙත් මතුවෙලා. අම්මට දැන් ඇවිදින්න බෑ. සමබරතාවය නැතුව ගිහින්. ඉස්සර ඉදන් අම්මා මේ ලෙඩේට බෙහෙත් ගත්තා. හුග කාලෙකින් හැදුනේ නෑ. ඒත්....
අම්මා ඉන්න විදිහ දැක්කහම මගේ ලෝකය කඩා වැටුනා. කරන්න ගිය දේවල් මුකුත් මතක නෑ. රෑට කන්න තරම් වත් සිහියක් නෑ. මේ ලෝකෙ මොනතරම් දුකක් මම ඉවසුවත් මගෙ අම්ම තාත්ත දුක් විදිනකොට මට ඉවසන්න බෑ. ඒ කොච්චර කලත් ඒ අය මාව මෙච්චර ලොකු කරල තවමත් මං වෙනුවෙන් දුක් විදිනවා.
පොඩිකාලෙ ඉදන් මගේ ජීවිතේ ආත්ම ප්‍රකාශනය වුනේ ඒ දෙන්නා. හැමදේකටම ගුරුහරුකම් ගත්තෙත් ඒ දෙන්නගෙන්. පහුගිය සතියෙදි මට මං ගැන හිතන්න අවස්තාවක් ආවා. ඒ වෙලාවෙදි තමයි මට තේරුනේ ඒ රත්තරන් මිනිස්සු දෙන්නා වෙනුවෙන් මම මොනවද මෙච්චර කාලෙකට කරල තියෙන්නෙ කියල. දෙන දෙයක් කාල වෙන දෙයක් වෙද්දෙන් කියල හිටියා මිසක් ඒ අය වෙනුවෙන් දැනෙන මුකුත් කලේ නෑ කියල මට හිතුනා. කොච්චර ලොක්කෙක් වුනත් (ලොක්කෙක් කිව්වට ලොක්කෙක් නෙමෙයි) තාම කන්නෙ අම්ම තාත්ත දෙන දේ නේද කියල හිතිච්ච වාර අනන්තයි.
එහෙම හිතල උදෙන්ම නැගිටල අම්මට උයන්න උදව්වෙන්න හිතුවා. සති අන්තයේ ගෙදර ඉන්න වෙලාවක නම් ඉතින් ගෙදර මිදුල අතුගානවා. රෙදි අව්වට දානවා. (ඊට පස්සෙ ඉතින් කොම්පියුටරේ ඇතුලෙ). අනේ සතියෙ දවස් වලට අම්මා ඒවත් ඔක්කොම කරල උදේ 4ට නැගිටල උයන්නත් ඕනෙ. ඊට පස්සෙ රෑ 10 විතර වෙනකන් අම්මට නිවනක් නෑ වැඩ. මේ දවස් වල උයන්න උදව් වුනා. ඒක හිතට ටිකක් සහනයක්.
ඒත් ඉතින් අද උදේ නැගිටල අම්මත් නැතුව උයන්න ගියහම තමයි උයන එකේ අමාරුව තේරුනේ හරියටම අද.
උදේ වැ‍ඩට යන්න එන්න හදනකොට අම්මා ඇදෙන් නැගිටලා පුටුවක වාඩිවුනා. හිතට මාර සන්තෝසයි. අම්ම‍ට ඉක්මනට හොද වෙයි. ඊට පස්සෙ මගෙන් වෙන්න තියන දේවල් අඩුවක් වෙන්න තියන්නෙ නෑ.... කවදාවත්ම.

ඡායාරූපය ලබාගත්තේ මෙම යොමුවෙනි