කළු බදාදා - මොකද වුනේ

එක්ටා ගිවිසුමට විරුද්ධව ඒකාබද්ධ වෘතිය වේදියන් වරෙක පාරට බැස්සෝය. දැනුවත් කිරීමේ සම්මන්ත්‍රන පැවැත්වූහ. දේශපාලනික වශයෙන් අග්‍රාමාත්‍යතුමාගේ ස්ථාවරයේ තවමත් වෙනසක් නැත.

එතුමාගේ ස්ථාවරයෙන් අපට කමක් නැත.

ආණ්ඩුවට ඡන්දේ දුන්න මිනිස්සු පවා එක්ටා වලට විරුද්ධය. ඉඳින් ඊලඟ ඡන්දය තීරණාත්මකය.

ඒවාද අපට කමක් නැත. මේ ජනවාරි මාසයේ මම එක්ටා එක සම්බන්ධයෙන් තැබූ සටහනකි.

තවමත් වෘතිකයන්ගේ විරෝධය එලෙසමය. ගිවිසුම අත්සන් කිරීමට ඇත්තේ තවත් දවස් ගනනකි. ඊයේ දිනයේ බොහොමයක් වෘතිකයන් ෆේස් බුක්වල (සහ අනෙකුත් සමාජ ජාල වල) තමන්ගේ ප්‍රොෆයිල් පික්චර් එක සහ කවර් ෆොටෝ එක කළු පැහැයෙන් දමා කළු බදාදා ලෙස විරෝධයක් පැවැත්වූහ. මමද එම විරෝධතාවයට එක් වූයෙමි. මේ ඒ විරෝධය ගැන මගේ අදහසයි.

කෙටියෙන්ම පවසනවානම් මට හැඟෙන ආකාරයට මේ විරෝධය තරමක් අසාර්ථකය. ඒකට හේතු බොහොමයකි

තොරතුරු තාක්ෂන වේදීන් අතර අසමගිය මින් එකකි. එකම කාර්යාලයේ වැඩකරන විවිධ අදහස් ඇත්තවුන් මෙය බොහෝවිට “ පර්සනල් “ ගනිති. අරූ දැම්ම හන්දා මම දාන්නේ නැත.

තවත් පසුගාමී අදහස් බොහොමයක් මුහුණු පොත හරහා මම දැක්කෙමි.

තවත් අය මේක අපිට ආදාල නෑනේ යන ලේබලයෙන් සිටියහ. තමන්ට දැනෙන්නනම් තමන්ට කෙළවෙන්නම ඕනෑය. අනිත් අයගේ වෘත්තීන්ට මේවා අදාලවනවිට පෙරහැර ගොස් අහවරය

තවත් අය එක්ටා එකේ ඇති කරුණු විමසති. එක්ටා එකේ ඇති අන්තර්ගතය නොදැන විරුද්ධවීමට නොහැකියයි පවසති. මට දැනෙන විට අන්තර්ගතය දැනගන්නාවිට ගිවිසුම අත්සන් කොට හමාරය. අන්තර්ගතය වසන් වන්නේ ඇයිද යන්න තවමත් මට ප්‍රශනයකි.

තවත් සමහරු දැන් ප්‍රොෆයිල් එක මාරු කලහම මොකද වුනේ යයි විමසති. ඇත්ත තමාය. මුකුත් වෙලා නැතිය. ප්‍රොෆයිල් පික්චර් එකක් මාරු කල පමනින් රාජතාන්ත්‍රික ගිවිසුමක් අවලංගු නොවේ. පැරීසියට ISIS ගහපු වෙලාවේ ප්‍රේ ෆෝ පැරිස් යයි ප්‍රොෆයිල් පික්චර් මාරු කරපු අය ලංකාවට හොඳක් වේ යයි හීනෙන් වත් නොසිතන ගිවිසුමකට විරුද්දව ප්‍රොෆයිල් පික්චර්ස් මාරු නොකලහ. ඇත්තටම පැරීසියට ගහපු වෙලාවෙ ප්‍රොෆයිල් එක මාරු කලහම මොකද වුනේ?

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන් ඇතැම්විට කළු පටි බැඳගෙන ක්‍රීඩා කරති. පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීලාද සමහර විට එසේය. ඉතින් පටියක් බැන්දා කියල මොකද වෙන්නෙ කියලා කවුරුත් අසන්නේ නැතිය.

FB එකේ අය තරමක් දැනුවත් වී සිටියහ. නමුත් ටුවිටරේ එවැන්නක් මා දුටුවේ නැත. සාපේක්ෂව බොහෝ දෙනෙක් මේ ගැන නොදැන සිටි බව නම් මට පුද්ගලිකව හැඟුනි.

මෙය ඉතා සාමකාමී, නිවාඩු දැමිය යුතු නැති, අතින් වියදම් නොවන, කාළය ඉතුරුවුන විරෝධතාවයකි. මෙවැනි විරෝධතාවයකටවත් සහයෝගය නොදක්වන වෘත්තිකයින් ගැන කවරකතාද?

ගුරුතුමානෙනි, ඔබට සුභ උපන්දිනයක් වේවා!

වරෙක මම මගේ කැමරාවට තවත් ලෙන්සයක් ගැනීමට රට වටා සෙව්වෙමි. ලෙන්ස් වර්ග බොහොමයක් තිබුනද මගේ අවශ්‍යයතාවට හරියන්නේ කුමක්දැයි තෝරාගැනීමට නොහැකිව ලතැවුනි. බොහෝදෙනා එම ලෙන්ස් වල විවිධ ගුණාගුණ කීහ. ගනන් සදා කියුහ. මමද අන්තර්ජාලයේ ඒ ගැන සෙව්වෙමි. එහෙත් තවමත් මා අතරමං වී ඇත. එකල මගේ මුහුණු පොතේ සිටි මිතුරන් අතර ඉන්ද්‍රනාථ තේනුවරයන්ද සිටියහ. එකල මා ඔහු දැන සිටියේ ඡායාරූපකරනයේ සහ පොටෝෂොප් මෘදුකාංගයේ හසල දැනුමක් ඇති යෝධයෙක් ලෙසය. මෙවන් කෙනෙක්ගෙන් මගේ ලෙන්ස් ප්‍රශ්නයට විසඳුමක් සොයාගත හැකියයි මට සිතුන නමුත් මෙවැනි කෙනෙක් මාවැනි ආධුනිකයෙක් හට උපකාර කරයි යැයි මට සිතුනේ නැත. නමුත් දුර ඇති ඉලක්කයකට ඊයක් යවන අටියෙන් මුහුණු පොතෙන් මගේ ප්‍රශ්නය පණිවිඩයක් ලෙස යැවීමි.

පැයකට පමණ පසු මා පුදුමයට පත්කරමින් ඔහු මට පිළිතුරක් එවා තිබුනි.

ලෙන්ස් ගැන ටයිප් කරනවාට වඩා කටින් කියන එක ලේසියි. ඒක හන්දා මේ නොම්මරේට කොල් එකක් දෙන්න

මම හැරෙන තැපෑලෙන් දුරකතන ඇමතුමක් ගතිමි. ජීවිතේට දැකලා නැතිවුවද මම ඔහුට සර් කියූවේ මා වැනි ආධුනිකයෙකුට එවැනි පිළිතුරක් එවීමත් මා මවිත කරන්නක් වූ නිසාය.

ඔහු මා ඇමතුවේ මල්ලී කියාය. කාච ගැන බොහෝ දේ කියාදුන් ඔහු ඒ ගැන ඔහුගේ අත්දැකීම් කිසිදු අහංකාර කමකින් තොරව මා හා බෙදා ගත්තේය. අවසනදී ඔහු මෙසේ පැවසීය.

මල්ලී, හුඟක් අයට ගනන් හදල පෙන්නන්න පුළුවන්. කරන විදිහ කියන්න පුළුවන්. ඒත් වැඩේ ප්‍රායෝගිකව කරන්න පුළුවන් ඒක ගැන අවබෝධයක් තියන මිනිස්සුන්ට විතරයි. ඔයා බය නැතුව ඒ ලෙන්ස් එක ගන්න. මමත් ඒක පාවිච්චි කරල තියනවා. තියරි වලට වඩා මිනිස්සු ප්‍රැක්ට්කල් වෙන්න ඕනෙ.

ඉදින් මම ඒ ලෙන්ස් එක ගතිමි. අදටත් මා බොහෝ කැමති  ඡායාරූප වැඩි හරියක් අරගෙන ඇත්තේ ඒ කාචයෙනි.

ඉන්පසු නැවත වරක් මට තේනුවරයන් මුණ ගැසුනි. ඒ බොරලැස්ගමුව හන්දියේ අබාන්ස් උඩුමහලේ ඒ මහතාගේ පන්තියේ දීය. ඒ මීට වසර  දෙකහමාරකට තුනකට පමණ පෙරය. මම ඔහු දුටු මුල් අවස්ථාව එයවිය. ශරිරයෙන් කුඩා නමුත් දැනුමෙන් ඔහු පරිපූර්ණ බව මට කෙටි කලකින්ම වැටහි ගීයේය.

එතනට යාමට මට සිදුවූයේ එතුමාගේ අළුත් ඡායාරූපකරණය පිළිබඳ පන්තියේ ආරම්භයයි. එයට බොහෝ දුර බැහැරින් ළමුන් පැමිණියහ. ඡායාරූපකරණය ගැන උණක් ඇතිවූ කාලයේ මම ඡායාරූපකරණය ගැන හැදෑරීමි. නමුත් ඒ බොහෝ දේ න්‍යයායික කරුණුවිය. ඒවා ප්‍රායෝගිකව හසුරවන්නේ කෙසේදැයි මට තිබු දැනුම අල්ප විය. ඒ දැනුම වැඩිකරගැනීමට තේනුවරයන්ගේ පන්තියේ  පළමු දවසම මට ඇතිවිය. එතැන් පටන් දිගටම මම ඔහුගේ ගෝලයෙකුවීමි. වෘත්තියෙන් ඡායාරූප ශිල්පියෙකු නොවුනද වෘත්තිමය ඡායාරූප ශිල්පියෙකු ලෙස වැඩකිරීමට ඔහුගෙන් මා බොහෝ දැනුමක් ලබා ගතිමි. අපට ඇතිවන හැම ප්‍රශ්නයටම ඔහු තුල විසදුමක් විය.

සමුහයක් ලෙස අපි අපේ පන්ති නිමා කලෙමු. අධික රාජකාරීවැඩ සහ පුද්ගලික ප්‍රශ්න හමුවේ ඉන්පසු මට තේනුවරයන් මුණ ගැසීමට හැකිවූයේ පන්තියේ ඇගයීම බාරදීමට යාමේදී පමණි. ඉන්ඉක්බිති තේනුවරයෝ සහතික පත්‍රය ලබාගන්නැයි කෙටි පණිවුඩයක් මගින් දන්වන ලදී. නමුත් එම අවස්ථාවටද සහභාගීවිමට මට නොහැකිවිය.

ඉන්පසු මට ආදරණිය ගුරුතුමා මුණගැසුනේ එතුමාගේ පොතක් දොරට වැඩුමකදීය. ඒ මහවැලි කේන්ද්‍රෙය්දීය. ඒ සදහා කාර්යාලයෙන් කෙටි නිවාඩුවක් ලබාගැනීමට මම වාසනාවන්ත වීමි. එම දොරට වැඩුමේදී තේනුවරයන් එතුමාගේ ගුරුතුමාට ගුරු ගෞරව දක්වන ලදී. දොරට වැඩුම අවසානයේදී ඒ පොතේ එතුමාගේ සමරු සටහනක් ලබාගැනීමට මම පෝලිමට සිටියෙමි.

 අචිර සෙටිෆිකට් එක ගත්තෙ නෑ නේද? ඒක තියනවා අරන් යන්න.

මගේ හිත පත්තු වී යනවා සේ මට දැනුනි. මට අමතක වුවත් ගුරුතුමාට මාගැන අමතක වී නැතිවා සේය. මම හැකි ඉක්මනින් එතුමා හමුවට ගොස් එතුමාගෙන් එය ලබාගතිමි. නැවතත් තේනුවරයන් සමග නිදහසේ කතා කලෙමි. සර් මට බොහෝ දේ පවසන ලදී. ඒ අදහස් තුල බොහෝ පිළියම් විය. ඇතැම් දේ ගැන හිතේ බර අඩුවී ගිය සෙයක් දැනුනි.

ගුරුවරයෙකු හැටියට එතුමා මට බොහෝ දේ කියා දුන්නේය. තවමත් මම බොහෝ දේ  ඉගන ගනිමි. මිතුරෙක් හැටියටද එසේමය. ගුරුවරයෙක් මිතුරෙකුවන්නේ කලාතුරකිනි. එසේම වටිනා ගුරුවරයෙක් හැටියට තවත් බොහෝදේ එතුමාගැන පැවසිය හැකිය. පැවසිය යුතුය. සටහන දිගවැඩිවන බැවින් එතුමා මට දැනුනු අවස්ථා කිහිපයක් මෙලෙස සටහන් කලෙමි.

මේ නිරහංකාර මිනිසාගේ උපන්දිනය වෙනුවෙන් මේ කුඩා සටහන තබමි. තේනුවරයානෙනි. ඔබට සුබ උපන්දිනයක් වේවා!. චිරාත් කාලයක් වැජඹේවා!

මගේ ලෝකෙ රජ්ජුරුවෝ නුඹයි තාත්තේ

“නැවිගේෂන් සිස්ටම් එකක් කියන්නෙ මොකක්ද?”

වැඩ ඇරිලා ගෙදර එක්කගෙන අතරතුරදී තාත්තා මගෙන් අසයි. මම දන්නා විදිහ‍ට පිලිතුරු දීමි.

“මොකටද?” මම අසමි.

“නිකං” ඒ තාත්තාය.

තාත්තා එහෙම අහන්නේ “නිකං” නොවන බව ම‍ගේ හිත කියයි.

“ඇයි දැන් මොකක්ද කරන්න හදන්නේ”

“නෑ යාළුවෙක් කිව්වා. දුර වැඩක් කරනකොට පාරවල් හොයාගන්න ලේසියි කියල. මේකෙයි ෆෝන් එකේ තියන ගූගල් මැප් එකෙයි වෙනස මොකකද?”

තාත්තාගේ පිරිවිතර (සිංහලෙන් රික්වෙයාමන්ට් එක) මට ලැබුණි. ඒ මගේ තාත්තාය.

විශ්‍රාම යායුතු අවධියේ සිටියත් ඔහු කොළඹින් පිට ඉදිකිරීම් කටයුතු වලට සහභාගී වෙන්නේ අද ඔහුගේ උපන්දිනය කියලාවත් නොසිතා‍ය.

මට පරිගනකයක අවශ්‍යතාවය දැනුනේ මීට දශකයකටත් මද කාලයකට පෙරදීය. රටවටේ සැරිසරා පරිගනයක මිල අඩුතැනක් බැලුවෙමි. අවසානයේ තාත්තා සමග එය ගැනීමට ගියෙමි. සතියකට පසු පරිගකයේ ගනන් වැඩි වෙලාය. රස්සාවක් නොකරන මට ඒකාලයේ රුපියල් 63000 ක් යනු එතරම් මුදලක් නොවේ. ඒ ගෙදරින් ඔක්කොම වියදම් දරන නිසාය. එලෙස මම තාත්තා ඉතිරිකරගත් සියළු ධනය එක මොහොතින් ඉවරකලෙමි. ඒ ගැන අදටත් තාත්තා වචනයක්වත් නොකියනවා වුවත් රස්සාවක් කර එසේ සල්ලි ඉතිරි කරන රංගනය  මා දන්නා නිදා එදා කල දේ ගැන අදත් පසුතැවෙමි.

මගේ තාත්තා විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය එම් ඒ බී ඒ ඇම් බී බී ඇස් පාස් කල අයෙක් නොවීය. නමුත් ඒ සියල්ල කල අයට වඩා තාත්තා ලඟ දැනුම තිබේ. ඒවා කල අය ලඟ නැති ප්‍රායෝගික දැනුමක් තාත්තා සතුවේ. එහෙත් මා ලොක්කෙකු කරන්නට උසස් අධ්‍යාපනය ලබාදෙන්නට ඔහු ගත් වෙහෙස මා හොඳින් දනිමි.

තාත්තාට දැනුම ඇතත් ලංකාවේ වලංගු වන්නේ කරදාසියකින් ලබන සුදුසුකම් බැවින් තාත්තා දැනුමැත්තෙක් ලෙස ඉදිරියට යාමේ අපහසුකම් තිබුනි. තාත්තා ඉදිකිරීම් අංශයේ ව්‍යාපෘති කරන විට රස්සාවක් නැතුව ගෙදර හිටි මට ඒ අංශයෙන් ඉදිරියට යන්නැයි ඉල්ලුවද මම මගේ සුපුරුදු පරිගනක අංශයේම ගමන් කලෙමි. අවසානයේ තාත්තා හාඩ්වෙයා එකක් දමා ගත් අතර මම සොෆ්ට් වෙයා කලෙමි.

පරිගනකයට තාත්තා ඇළුම් කරන බව මා දනිමි.  මීට මාස කිහිපයකට කලින් මම කුඩා පරිගනකයක් ඔහුට තෑගි කලෙමි. තාත්තා පරිගකයේ දැනගෙන සිටියේ යතුරු පුවරුව, මොනිටරය, මව් පුවරුව, සී ඩී රොම් එක වැනි කුඩා අංගයන් කිහිපයකි. මා කියාදුන් කුඩා පාඩම් ඔස්සේ තාත්තා දැනුම වර්ධනය කරගෙන අද වන වි‍ට අන්තර්ජාල පහසුකම් පවා අත් විඳියි.

මොබිටෙල් ලාගේ ඇනලොග් දුරකතන තාත්තා එකල භාවිතා කරන ලදී. පසුව ජී එස් එම් තාක්ෂනයත් සමග තාත්තා කුඩා දුරකතන භාවිතයට හුරුවිය. මට නොකියා 1100 එකක් අරන් දුන් තාත්තා ඉන් පසු මා ගන්නා සෑම දුරකතනයකම දෙවන පාරි‍භෝගිකයා විය. මම ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් වලට මාරුවුනු පසුව තාත්තාට ස්මාර්ට් ෆෝන් ගැන පැහැදිලි අදහසක් තිබුනේ නැත. ඒ ටච් ගැන තිබූ අනිසි බිය නිසාය. වරෙක ඒ ගැන පැහැදිලි කල විට තාත්තා ස්මාර්ට් ෆෝන් එකකට මාරුවිය. දැන් ඔහු ඉන් බොහෝ දේ කරයි. අන්තර්ජාලයේ සැරි සැරීම, ඉ මේල් බැලීම, වර්ඩ් එක්සෙල් පවර්පොයින්ට් වැනි දේ බැලීම ගූගල් මැප් එකෙන් යන එන ගමන් ට්‍රැක් කිරීම ඉන් ස්වල්පයකි.

“මගේ ෆෝන් එකේ ජීමේල් එක රිෆ්‍රෙෂ් වෙන්නේ නෑ” තාත්තාගෙන් පැමිණිල්ලකි. මම තාත්තාගෙන් දුරකතනය ඉල්ලාගෙන අන්තර්ජාල සැකසුම් බැලුවෙමි.

“ඔතනට ඔහොම යන්න එපා. ඔයිට වඩා ලේසි ක්‍රමයක් තියනවා” ඒ තාත්තාය. මමවත් නොදන්නා ඒ සැකසුම් තාත්තා හොයාගෙන. මම පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් පිනා ගියෙමි.

තාත්තා ඉපදුනේ තාක්ෂනික ලෝකයක නොවේ. මමද එසේමය. නමුත් මම ඒ ලෝකය හා වැඩකරන්නෙමි. තාත්තාද ඉතා හොඳන් ඒ ලොව ග්‍රහණය කරගන්නේ ඉගන ගන්න වයසක් නැති බව නැවතත් සපත කිරීමටයි.

ඒ මගේ තාත්තාය. මගේ ලෝකයේ රජ්ජුරුවෝ නුඹය. තාත්තේ මේ කුඩා සටහන නුඹ වෙනුවෙනි.

තාත්තේ ඔබට සුබ උපන්දිනයක්!

සිංහල බ්ලොග් කෙරුවාවට අවුරුද්දයි

ඔන්න මමත් සිංහල බ්ලොග් ලියන්න පටන් අරන් අවුරුද්දක් වුනා. කාලය ගෙවිල යනවා දැනුනෙම නැහැ. බ්ලොග් කරුවෙක් වෙලා අවුරුදු හතරකට කිට්ටුවෙන්න ආවත් සිංහල බ්ලොග් ලියන්න පටන් ගත්තෙ ගිය අවුරුද්දෙ. මම ලියන මගේ බ්ලොග් පහක් තියෙනවා. නමුත් අවිවේකය හන්ද නිතරම යා‍වත්කාලීන වෙන්නෙ ඒවායින් කීපයක් පමණයි. අචිරගේ දිනපොත කියන්නෙ එහෙම යාවත්කාලීන වෙන එක බ්ලොග් පිටුවක් විතරයි. හැබැයි මම මගේ බ්ලොග් සින්ඩියක් තුලට ඇතුලත් කලේ ලගදි. සිංහල බ්ලොග් සංසදයෙ වගේම ලාංකීය සිතුවිලි තුලත් මගේ බ්ලොග් තියනවා.

මම බ්ලොග් ලියන්නෙ මට නිදහස තියන වෙලාවට මට වැදගත් කියල හිතෙන දේ ගැනයි. මමත් නිතර කියවන බ්ලොග් කීහිපයක් තියනවා. ඒවා ගැනත් පුංචි සදහනක් නොකර බෑ. හෙලයාගේ මියුsick විතරයි, ඉන්දිකගෙ එකේ වාට්ටුව, කස්සාගේ The Last Row, දොඩන් අයියගෙ හද ගී පොත, Taboo ගෙ Taboo Subject වගේම මාධවගෙ Photography Blog එකත් අනිවාරයයයෙන් කියවන ඒවට වැටෙනවා.

ඉතින් මගේ බ්ලොග් ඉස්සරහටත් කියවයි කියල බලාපොරොත්තු වෙනවා.

අළුත් අවුරුද්ද...

තවත් අළුත් වසරකට, අළුත් හැගුම් පොදි බැද ගෙන අළුත් අළුත් දේ තුරුළු කරගෙන අපි ගමන් කර ඇත්තෙමු. මීට වසරකට පෙරද මෙවැනිම අළුත් අවුරුද්දකට අපි පිය මැන්නද ඒ අවුරුද්දට වඩා මේ අවුරුද්දේ ලොකු වෙනසක් ඇති බව සියල්ලෝම දනිති. භෞතිකව ගත්කල අපි ත්‍රස්තවාදය මැඩළු රටක් බවට පත්වී සිටිමු. දුෂණය හොරකම මෙන්ම සංවර්ධනයද අත්කරගෙන සිටිමු. ගිය වසරේ අපි නැතිකරගත් දේවල් බොහොමයි වගේම ලබාගත් දේද බොහෝය.

අධ්‍යාත්මිකව ගත්කල සියළු දේ පිළිබද අප සිතනා රාමුව වෙනස් කරනා තුරු මේ කිසි දෙයක් අළුත් වන්නේ නැත. ජනවාරි පළමුවැනිදා හම්බවෙන හැමෝටම සුබ අළුත් අවුරුද්දක් වේවා යයි ප්‍රාර්ථනා කරන්නේ හුදෙක් වයින් කල ගිරවෙකු ලෙස මිස හෘදයාංගම බවකින් (කුදු මහත් දනෝ දන්නා පරිදි බොක්කෙන්) නොවේ. සමහරුන්ට එය Happy new Year පමණි. තමන්ගේ කටින් කියවෙන්නේ මොනවාදැයි නොදන්නා තරමට ඔවුන් යාන්ත්‍රීකරනය වී ඇත්තෝය.

කවුරු මොනවා කිව්වත් පහුගිය අවුරුද්දට වඩා මේ අවුරුද්දේ පටන් ගැනීමම වෙනස්ය. උණුසුම් වෙන ඡන්දයක් තිබේ. ඇතැමෙක් විශ්වාසනීය වෙනසක් සොයන කල අනෙකා සුභ අනාගතයක් සොයයි. අනිවාරයයයෙන් මේ දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙකු පරාද විය යුතුය. ඒ කවුද කියා තීරණය කරන්නට දැන්ම ඉක්මන් වැඩිය.කවුරු ආවත් රටට සහ අපට (ඔවුනොවුන්ද ඇතුළුව) යහපතක් වේ නම් ඒ මදැයි.

නිදහස ලැබී 61 වසරක් වුවද තාමත් නිල් පාට කොල පාට කන්නාඩි දමන බැවින් පසුගිය කාලය පුරාවටම ශ්‍රීලාංකිකයා කුලල් කා ගනී. වයස තරා තිරම ජාතිය ආගම මේ කෙරෙහි බල නොපායි. මේ සියල්ල පසෙකින් තබා ඕව්හු එක එකාට කඩේ යති. ඉස්සර වේදිකාවල කෑගසා ගෙන පෝස්ටර් ගසාගෙන කල කඩේ යාම දැන් අන්තර්ජාලය, ඊ මේල් කැම්පේන් ටෙලිපෝන් කැම්පේන් දක්වාම වර්ධනය වී ඇත.

මට මිතුරෙකු එවු මෙවැනි මඩ ඊමේල් එකකට Reply කලෙමි. එක එකාට කඩේ යාම අපේ ඇගට අගුණ වීමට සහ ඡන්‍දයෙන් පසු අපගේ රෙදි ගැලවීමට උපකාර වන බව මම එහි සදහන් කලෙමි.

අසුරු සැනෙන් මිතුරා එවු පිළිතුරෙහි වූයේ තමා කඩේ යන්නේ නැති බවත් එය ඔහුගේ ජාත්‍යාලය බවත්ය. මේ ඊනියා ජාත්‍යාලය මෙන්ම ඔහුගේ අදහසට එකග නැති නිසා මම නිශ්ශබ්ද වීමි. මන්ද යත් මා ජාතිද්‍රෝහියෙක් විය හැකි බැවිනි. මම මගේ ජාත්‍යාලය කවුරුන් ඉදීරියේ වත් “මාකට්” නොකරමි. මගේ මිත්‍රයාට මේ ජාත්‍යාලය එපා වන දවසක් නුදුරේදී එලඹෙනු ඇත. මන්ද යත් මේ අපේ සිරි ලංකාව බැවිනි.

පසුගිය ව‍සරේ අපි තිස් වසරක ශාප ලත් යුද්ධයක් නිමා කලෙමු. එය මම කලින්ද සදහන් කලෙමි. නමුත් රට වැසියන්ට එය මතක නැත. එදා සාමුහික ප්‍රයත්නයක් හා එකම දේශපාලන නායකත්වයක් වූ එයට අද අයිතිකරුවන් බොහෝවේ.

යහපත් 2010ක් ලැබීම‍ට නම් 2009 න් ඉගනගත් පාඩම් ඔස්සේ ගොස් රටේ පාලනය නොවන නොව අප ර‍ට දෙස බලන රාමුව වෙනස් කල යුතුව ඇත. හැම දේකම වැරදි නොව එහි ඇති යහපත ගැනද මෙනෙහි කල යුතුය. ඔබට සුභ වසරක් ප්‍රාර්ථනා කල හැක්කේ එවිටයි.

ලෝක වැඩිහිටි දිනය

අද ඔක්තෝම්බර් මාසෙ පළවෙනිදා.ලෝක ළමා දිනය. හැමෝම ඒ ගැන කතා කරනවා. ළමයි මල් වගේලු. ඒ මල් වගේ ළමයි ගැන පස්සෙ වෙලාවක කතා කරන්නම්. මතක තියාගන්න ඕනෙ එක දෙයක් තියනවා. ඒ අද ළමා දිනේ විතරක් නෙමෙයි. ලෝක වැඩිහිටි දිනෙත් අද. කවුරුත් කතා නොකරන දෙයක් හන්ද අද මම ඒක ගැන කතා කරන්නම්.

අපේ ගෙවල් ලග මරණ ගෙයක්. නැතිවෙලා ඉන්නෙ දන්න අදුරන නැන්දා කෙනෙක්. මේ නැන්දට ඉන්නෙ එකම පුතායි. ඒ පුතා ආදරයෙන් රැක බලාගෙන තමන්ගෙ රස්සාවත් කරන ගමන් පුතාව යහමගට අරගෙන හදාවඩාගන්න මේ නැන්දයි මාමායි දෙන්නම හරියට මහන්සි වුනා.

පුතත් හොදට ඉගනගත්තා. අන්තිමට පුතා විවාහයකුත් කරගත්තා. ඊට පස්සෙ ටික කාලෙකට පස්සෙ මේ පුතා එයාගෙ පවුලත් එක්ක ටික කා‍ලෙකට පිටරට ගියා අපේ බාසාවෙන් කියනවනම් හැදිල එන්න. ඉතින් එයා එහෙ ගිහින් හැදෙන්න පටන්ගත්තා. ඊට පස්සෙ ටික කාලෙ දීර්ඝ වෙලා දැන් එහෙ PR හම්බත්වෙලා. අම්ම තාත්ත දෙන්නම ලංකාවෙ වුනත් ලංකාවට අයිති නැති දරුවො දෙන්නෙකුත් ඉන්නවා.

තව මාස තුනකින් විතර අවුරුදු 8 කට පස්සෙ අම්මයි තාත්තයි බලන්න එයා ලංකාවට එන්න හිටියෙ. නමුත් අවාසනාවට ඒ නැන්දා අපි අතරින් සමුගත්තා. පුතා අම්මගෙ අවසාන කටයුතු වලට වත් ඒවි කියල මෘත දේහය දවස් 4ක් විතර තියාගත්තා. ඒත් එහෙම වීසා ගන්නවනම් අමතර ගෙවීමක් කරන්න වෙනවා කියල ඒ එකම පුතාට එන්න වෙන්නෙ නෑ කියන පණිවුඩය හම්බවුනේ ඊයෙ. ඉතින් ඒ අවසාන කටයුතු අද කරනවා.

ඉතින් තමන්ගෙ අම්මගෙ අවසාන මොහොතට වත් ලග ඉන්න ඒ එකම පුතාට අවස්ථාවක් නෑ. ඒ අවසාන ගෞරවය තමන්ගෙ පුතාගෙන් ලබාගන්න ඒ නැන්දට වාසනාවක් නෑ. මාස දහයක් කුසේ තියාගෙන ඉදලා ජීවිතේ නොවිදිනා දුක් විදල හදපු දරුවෙක්ගෙන් එහෙම දෙයක්වත් බලාපොරොත්තුවෙන්න වැඩිහිටියෙකුට බැරිද?

වැඩිහිටියෙකුට අද සමාජයෙන් ලබා ගන්න පුළුවන් මොනවද?

ජීවිතයේ අන්තිම කාලෙ සැනසීමෙන් ඉන්න වැඩිහිටියන්ට බැරිද‍?

ලෝක වැඩිහිටි දිනයක් පවත්වා අපි සමරන දේ ගැන දෙවරක් හිතන්න කාලය ඇවිත්.