අචිර‍‍ගේ දිනසටහන්

දුව වෙත ආදරයෙන් ලියමි

2012-01-22T09:37:00.002+05:30

මගේ ආදරණිය දුවේ,

අදින් තුන් මසකට පෙර ඔබ අපකැදැල්ලට වඩිනවා යයි ඇසූ කල්හිම මා පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් පිනාගියේ ම‍ගේ ජීවිතයේ කවත්එක් වැදගත් කඩඉමක් ඔබ නිසා පසු කරනවග දැනුනු නිසාය. නමුත් දස මසක් තැබූ බලාපොරොත්තු සුන්වී ගියේ ඔබ මා තුරුලටපැමිණේයයි සිතාහුන් දිනයට පෙරදා අපෙන් සමුගත් මොහොතේදීය. ජීවිතය සහ බලාපොරොත්තුකෙතරම් අවිනිශ්චිතදැයි ඔබ මට කියා දුන්නෙහිය. ජීව්තය ගැන සිතා නොසැලී සිටීමට අවැසිශක්තිය ලබාදුන්නේ ඔබය. නමුත් මේ ලොව ප්‍රීතිමත්ම සහ ආදරණියම පියා වීමේ ගෞරවය ඔබවිසින් මට අහිමි කලත් ඒ ගැන අබමල් රේණුවක් වත් තරහක් ඔබ ගැන මා තුල නැත. බොහෝදෙනෙක්ට ඔබ අමතක වූවත් අම්මාත් මමත් තවමත් ඔබ ගැන දෙදෙනාට හොරෙන් වැලපෙන්නෙමු.

දුවේ,

කිසිදා ඔබව නුදුටු නුඹේ අම්මාටත් ම‍ගේ අම්මාටත් නුඹවසිහිනෙන් පෙනෙද්දී දෑසින් නුඹේ වත දුටු මට සිහිනෙන් නැතත් සැම විටම නු‍ඹව මැවිපෙනෙයි. නුඹව වළ දැමූ ඒ පාළු සුසානය පසුකරයන හැම මොහොතකම වාහනයේ ඇක්සලේටරය බුරුල්වී නැවත තද වෙන්නේ නුඹ නැති දුක නැවත ඇතිවීම වළක්වන්නටය.

දුවේ

නුඹ සිටියානම් මම දැන් තුන් මසක් වයසැති පියෙකි.නුඹේ මව ඇගේ ප්‍රසූති නිවාඩු අවසන් වී දුකින් වැඩට යාමට සැරසෙනු ඇත. අවාසනාවට දැන්ඒ කිසිවක් සිදු නොවේ.

දුවේ

මේ නුඹ ගැන ලියනා අවසාන වතාවයි. නැවතත් මෙවැනිඅකල් වියෝවක් කිසිදා නුඔට නොලැබේවා!

මීට

නුඹේ තාත්තා

පියෙකු නොවූ තාත්තා කෙනෙකුගේ සිතුවිලි

2011-11-12T21:03:00.001+05:30

ඔහු කහිමින් කාමරයෙන් මෘත ශරීරාගාරයෙන් එලියට ආවේය.
මම ඔහු සමග මදක් සිනා සී ඇයි දැයි ඇයි ඇසුවෙමි.

"ඇතුලෙ දියේ ගිලිච්ච එකක් කපනවා මාර සැරයි"

ඔහු පිළිතුරු දුන්නේය.
නැවතත් ඔහු මිනී කාමරය වෙත ගියේය.

විනාඩි දහයක් පමන ගතවිනි. මම තවමත් එතැනය.ඔහු යලිත් දොර ඇර එලියට පැමිණියේය. මම නැවතත් මලානික සිනහවක් පෑවෙමි. මෙවර ඇයි කියා ඇසුවේ ඔහුය.

"අර පොඩි බබාගේ බොඩි එක කපන්න ගත්තද? "

මම විමසීමි. මදක් වෙනස් මුහුනක් මවාගත් ඔහු

"දැන් ගත්තේ ඒක තමයි ඇයි?"

කියා නැවතත් මගෙන් විමසීය.

"මම බබාගෙ තාත්තා. කපන්න කලින් මට බබා බලන්න පුළුවන්ද?"

"පොඩ්ඩක් ඉන්න මම දොස්තර මහත්තයාගෙන් අහල එන්නම්"

කියු ඔහු දොර වසා නැවතත් මගේ දෑස් මානයෙන් නො‍පෙනී ගියේයෙ. මද වේලාවකට පසු ඔහු පැමිණියේ බලාපොරොත්තු සහිත මූණක් දල්වාගෙනය.

"ඔයාට විතරක් දොස්තර මහත්තයා එන්න කිව්වා"

මම ඔහු සමග පසු පසින් ගියෙමි. ජීවිතයේ පළමු වරට මිනී කාමරයක් නැත්තම් මෝචරියක් මැද්දෙන් ජීවිතයේ පළමු වතාවට ගමන් කරන්නේ පොඩි බබෙක්ගේ මිනියක් කපනවා බැලීමටයි. ඒ දරුවා මගේ ලෙයින් මසින් සෑදුනු අයෙකු වීම තවත් දරාගත හැකිද?

මම පශ්චාත් මරණ පරික්ෂණ කුටියට පැමිණියෙමි. විශාල මේසයක එක් කොනක නිරුවත් මළ සිරුරක බඩවැල් බොකු එලියට අදිමින් සිටින රෝහල් සේවකයන් දෙදෙනෙකි. ඒ මේසයේම කොනක කුඩා ඉඩක රෙදිකඩක එතූ මගේ කිරිකැටියා නිසොල්මන්ව සිටී.

දොස්තර මහත්තයා හැගීම් තොරවූ මුහුණකින් මා දෙස බලා සිටී.

"මේ ඉන්නෙ බබා"

ඔහු යන්තම් පැවසුවා මට මතකය. අනේ රෝස පාට අත පය. එක වරම මගේ මතකය මාස හත අටකට දිව ගියේය. පළමු ස්කෑන් පරීක්ෂණයේදී දොස්තර මහතා ඡායාරූපයක් පෙන්වා

"මේ දරුවාගේ තියෙන්නෙ තාත්තගෙ නහයමයි"

පැවසූවා විගසින් මතකයට පැමිණියේය. ඔව්. ඒ නහයම තමයි. මේ මගේ කිරි කැටියාම තමයි සිතා ඒ මුදු මුහුණ ස්පර්ශ කලෙමි. ඊට කළින් දොස්තර ක්‍රියාත්මක වී මගේ අත අල්ලා ගත්තේය.

"බබාව අල්ලන්න එපා"

ඔහු කියයි. මේ මගේ ලමයා. එයා එපා කියන්නෙ කොහොමද?

"මම එහෙනම් බබාගෙ පොටෝ එකක් ගන්නද?"

වෘත්තීය ඡායාරූප ශිල්පියෙකු නොවුනත් මට සිතුවිල්ලක් පැන නැගුනි.

"එපා පස්සෙ ඔයාටම දුකක් වේවි"

දොස්තර යලිත් පැවසීය.

"ජීවිතේ හැටි ඔහොම තමයි !..... "

තවත් ගොඩක‍් දේවල් දොස්තර කිව්වද ‍කොහෙද?

තවත් එතන සිටීම පලක් නැති බැවින් මම පැත්තකට වූවෙමි.

"ඔයා දැන් බබාව බැලුවනෙ. දැන් එළියට යන්න. තාත්තල ලග ඉන්නකොට බබාලව කපන්නෙ නෑ"

දොස්තරගේ කරුණාවන්ත වදන් හමුවේ දිගු සුසුමක් හෙලා මෘත ශරීරාගාරයෙන් එළියට ආවෙමි.

අදත් පොලිසියෙන් කරදර

2011-10-10T14:45:00.001+05:30

සල්ලි තියනවට ගත්තෙ නැතත් හදිස්සි වුවමනාවකට පාවිච්චියට ගන්න කියල ගත්ත වාහනේ ටින්ට් කරපු එක ගලවන්න වෙච්ච කතාව මම මීට අවුරුදු එකහමාරකට විතර කලින් කිව්ව මතක ඇති. නැත්තම් වෙලාවක් තිබ්බොත් මේ සබැඳියෙන් කියවන්න. ඊට සෑහෙන්න කාලෙකට පස්සෙ ආයෙත් මම වාහනේ වීදුරු අඳුරු කලා. ඒ දන්න කීපදෙනෙක් ගෙන් අහලා, කළාට ප්‍රශ්නයක් වෙන එකක් නැද්ද කියල බලන්න. ඒ නීතිය ලිහිල් වෙලා කියල තව දන්න අය කිව්වා. ඉතින් මම කොයිකටත් කියල ආයෙත් ටින්‍ට් කලා. ඉස්සරහ වීදුරු නම් පොඩ්ඩක් වෙන්න තමයි කලේ.
ඉතින් අද හදිස්සියෙම මම ගමනක් යන්න කියල හිතල කන්තෝරුවෙන් එලියට බැස්ස වාහනේ නැගල. අතුරු පාරෙන් ගිහින් ප්‍රධාන පාරට දානකොටම රාළහාමි කෙනෙක් අත දැම්මා. වාහනේ හරවන්න කලින් සිග්නලුත් දැම්මා. ආසන පටිත් දාගෙන ඉන්නෙ.

"ඇයි රාළහාමි"

මම ඇහැව්වා.

"මහත්තයා වාහනේ බළපත්‍රය දෙන්න"

"ඇයි රාළහාමි" මම බලපත්‍රය දෙන ගමන් ආයෙත් ඇහැව්වා.

"මහත්තයට වාහන වීදුරු අදුරුකරන්න බලපත්‍රයක් නෑනෙ. මම දඩකොළයක් ලියන්නෙ නෑ. ඉස්සරහ විදුරුවල ටින්ට් එක ගලවල පොලිසියට ඇවිත් පෙන්නල ලයිසන් එක අරන් යන්න"

රාළහාමි එක හුස්මට කියාගෙන යන ගමන් කොළයත් ලියන්න පටන් ගත්තා.

මම රාළහාමි එක්ක ටිකක් වාද කලා. එහෙම කරන්න බෑ නේද ඒ නීතිය ලිහිලි කරල නේද කියල.
රාළහාමි කිව්වා

"මහත්තයො අපිට ඉහලින් නීතිය දන්නෙ කවුද?" කියලා

මට ඉතින් කටවහගන්න වෙච්ච හන්ද එහෙම හිතල පැත්තකට වෙන කොටම වීදුරු ඔක්කොම තද කළු කරපු ඉන්ටකූලර් රථයක් පාර අයිනෙ හිටපු මාවයි රාළහාමිවයි පහුකරගෙන ගියා. මම රාළහාමි ගෙන් ඇහැව්වා

"ඇයි රාළහාමි ඒක වාහනයක් නෙමෙයිද? කියල.

පිළිවෙලකට වැඩකරන රාළහාමි සරළ පිළිතුරක් මට දුන්නා.

"පොඩ්ඩක් ඉන්න එක වැඩක් ඉවර වෙනකන්"

ඉතින් රාළහාමි එයාගෙ පොඩි වැඩේ ඉවර කරල ලයිසන් එක සාක්කුවෙ දාගෙන ලියපු කොලේ මගේ අතේ තිබ්බා.
ඒකත් අරන් මගෙ හිතේ තිබ්බ තව දේවල් ටිකකුත් රාළහාමිගෙ මූණට කියල එන්න පුළුවන් හැකියාවක් තිබ්බ හන්ද මම ඒවායෙන් ටිකක් කියල එන්න හැරුණා. රාළහාමි ඒ දේවල් කිව්වෙ එයාට නෙමෙයි වගේ හිටියා.

හැමදාම තැලෙන්නෙත් නීතිය ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙත් අපිවගේ පොඩි අයට තමයි.

මම ඒ බෝයිව දන්නවා

2011-09-27T15:45:00.002+05:30

මේ සිද්දිය වුනේ අපේ කන්තෝරුවෙ ටික කාලෙකට කලින්. ළගදි සිද්ධිය ආයි මතක් වුන හන්ද ලියන්න හිතුනා. සිද්දිය වුනේ ලි‍ෆ්ට් එක ඇතුලෙ. අපේ කන්තෝරුවෙ ඉන්නවා අන්තෝනියෝ (නියම නම නෙමෙයි) කියල කෙනෙක්. එයාගෙ වැඩ රාජකාරි තියෙන්නෙ කන්තෝරුවෙ නඩත්තු වැඩත් එක්ක. මේ මනුස්සයා වයස 50 ක් විතර වුනාට 40ක විතර පෙනුම තියෙන්නෙ. ඒ වගේම කරමලෙත් ටිකක් විතර තියනවා. ගෑණු පරාණයක් පේන්න ටිකක් අමාරුයි.

ඉතින් කන්තෝරුවට දවසක් ආවා අළුත් ගෑණු ලමයෙක් වැඩට. හරිම හැඩකාර දැරිවි. ඉස්කෝලෙන් අස්වෙච්ච ගමන්ද කොහෙද. වයස 20ක් විතර වුනාට 25ක විතර පෙනුම තියෙනවා. ආපු පළවෙනි දවසෙම මේ ළමයා දවල්ට කාල පල්ලෙහාට එන්න කියල ලිෆ්ට් එක ගාවට ඇවිත් ඉන්න කොට අන්තෝනියොත් කොහොම හරි පහලට යන්න ආවා. ලිෆ්ට් එක ළග ඉදන් ඉතින් ඒ ළම‍යගෙ පුද්ගලික විස්තර ටිකකුත් ඇහැව්වා. ගෙවල් කොහෙද මොන සෙක්ෂන් එකේද වැඩ කරන්නෙ අදද ආවෙ වගේ ප්‍රශ්න.

ඊට පස්සෙ ලිෆ්ට් එක ආවා. කට්ටියම ලිෆ්ට් එකට නැග්ගා.

අන්තෝනියෝ තවත් ප්‍රශ්නයක් අර ළමයගෙන් අහනවා.

"අර උදේ පහල ඔයත් එක්ක කතා කර කර හිටපු බෝයිව මම දන්නවා"

අර ළමයගෙ මූනෙ ප්‍රශ්නාර්ථයක්.

"අර පහල ග්ලාස් ඩෝ එක ගාව හිටියෙ"

දැන් හරි.

"ආ.... ඔයා කොහොමද දන්නෙ" ලමයත් ප්‍රශ්නයක් ඇහැව්වා.

"එයා ***** කොලේජ් එකේනෙ. අපේ පන්තියෙ හිටියෙ. මගෙ හොද යාළුවා"

"හානේ ඇත්තද? ඒ මගෙ තාත්තා"

කතාව එතනින් ඉවරවුනාද දන්නෙ නෑ. මොකද හිනාව තද කරගෙන ඉන්න බැරුව අපි ඊළග තට්ටුවෙන් බැස්සා.

ග්‍රීස් යකෙක්

2011-09-09T11:12:00.000+05:30

වේලාව උදේ වරුවේ වැඩට යන්න පරක්කු වෙලා වාහනයෙන් ට්‍රැපික් අස්සෙන් රිංග රිංගා යන වෙලාව. ඔහොම යනකොට ජරාස් ගාල වාහනේ ඉස්සරහින් සද්දයක් ආවා. මොකක් හරි අකරතැබ්බයක්. වාහනේ කැඩිලා. අහල පහල දෙතුන් දෙනෙක් එක්කහු කරගෙන වාහනේ ලග තිබ්බ හදන තැනකට තල්ලු කලා.

ඊට පස්සෙ හෙමින් හෙමින් කෑලි ගලවලා අඩුපාඩු ලිස්ට් එක බාස් උන්නැහේ දුන්නා. මමත් ඉතින් ලිස්ට් එක අරගෙන කිට්ටුවම තිබ්බ අමතරකොටස් කඩේට ගිහින් බර ගානක් වියදම් කරල ගත්තා. අරන් පයින්ම ගාටල ගරාජ් එකේ බාසුන්නැහේට දුන්නා.

ටික වෙලාවකින් බාසුන්නැහැ කියපි මහත්තයෝ එක දෙයක් අමතක වුනා නෙව. මං ඇහැව්වා මොනවද කියල. මේක හයි කරන්න ග්‍රීස් ඕනෙ. ගිහින් අරන් එන්න. බාසුන්නැහැ උත්තර දුන්නා. මම ඉතින් ග්‍රීස් ගන්න පුළුවන් කඩයක් බාසුන්නැහැගෙන් අහගෙන ගියා. යනකොට ඒ කඩේ වහල. ඉතින් ඒ හරියෙ ත්‍රීවිල් වලින් අහ අහා ග්‍රීස් ගන්න පුළුවන් කඩයක් හෙව්වා. අන්තිම වෙනකොට ඇවිදලම මාව දාඩියෙන් පෙගිලා. අන්තිමේදි ග්‍රීස් කඩේ හම්බවුනා.

මම ඉතින් මුදලාලිගෙන් ගිය හදිස්සියෙම ග්‍රීස් ඉල්ලුවා. දාඩිය පෙරාගෙන ඉන්න මං දිහා මුදලාලි අමුතු බැල්මක් දැම්මා. මොකෝ මහත්තයො මහන්සි පාට?

කලින් ගිය කඩේ වහල මුදලාලි. ඉතින් මගෙ වැඩේට ග්‍රීස්ම ඕනෙ හන්දා කඩේ හොයාගෙන ආවා. මම කිව්වා.

ඊට පස්සෙ මුදලාලි කොච්චර ග්‍රීස් ඕනෙද කියල ඇහැව්වහම මම ඕන ප්‍රමාණෙත් කිව්වා.

මිනිහ ග්‍රීස් ටික ඔතන ගමන් මගෙ නම ගම විස්තරත් අහනවා. මොකටද කියලත් ඇහැවිවා. මම කිව්වා වාහනේ කැඩිල කියල. එතකොට වාහනේ විස්තරත් ඇහැව්වා.

ඉතින් සල්ලිත් ගෙවල ග්‍රීස් අරන් කඩෙන් එලියට බහින කොටම පොලිස් ජිප් එකක් ඇවිත් නවත්තල තුවක්කු දික් කරල මේ තියෙන්නෙ බඩුත් එක්කම කියල මාව අල්ලගෙන පොලිසියට අරන් ගිහින් කූඩුවට දැම්මා.

මම බල බල හිටපු හීනෙ ඉවරවුනේ උසාවියෙදි ගරාජ් එකේ බාසුන්නැහැ සාක්කි දීල මාව බේරගත්ත එකෙන් පස්සෙ. හැබැයි ග්‍රීස් ගන්න තුන්ඩුවක් නිකුත් කලේ නෑ කියල බාසුන්නැහේට රුපියල් ලක්ෂයක ශරිර ඇප තියන්න වුනා.

උසාවියෙදි විනිශ්චයකාරයා මට කිව්වෙ දොස්තරගෙන් තුන්ඩුවක් නැතුව බේත් ගැනීමත්, අවසර පත්‍රයක් නැතුව තුවක්කුවක් ලග තබා ගැනීමත්, ප්‍රවේශ පත්‍රයක් නැතුව ප්‍රයිවෙට් බස්වල යාමත්, අවසරලත් ගරාජ් හිමියෙක්ගේ බලපත්‍රයක් නැතුව ග්‍රීස් ඉල්ලීමත් දඩුවම් ලැබිය හැකි වැරැද්දක් බවයි. එහෙම කියල පළවෙනි වතාව හන්දා දැඩි ලෙස අවවාද කරල මාව නිදහස් කලා.

හීනෙ ඉවර වුනත් ඇග‍ට දාඩිය දාපු ටික නිවෙන්න සෑහෙන වෙලාවක් ගියා.

ඇසල පෙරහැර ගැන කියපු කතා

2011-08-17T18:59:00.000+05:30

මේ ගමනත් ඇසල පෙරහැර බොහොම උත්කර්ශවත් විදිහට ඉවර වුනා.ඇසල පෙරහැර කියන්නෙ ආසියාවෙ තියන ලොකුම සංස්කෘතික සන්දර්ශණය. ලංකාවෙ පවත්වන ලොකුම කළා මංගල්‍යය. මම මීට කලින් කවදාවත් ඒක සියැසින් දැකල තිබ්බෙ නෑ. හැමදාම බැළුවෙ රූපවාහිනියෙන්. ඒත් මේ ගමන වාසනාවක් තිබිල පෙරහැර බලන්න අවස්ථාවක් හම්බවුනා. පෙරහැර අතරතුරදි එක එක්කෙනා අහපු කියපු කතා ටිකක් ලියන්නයි හදන්නෙ.

ඉස්සෙල්ලම අපිත් එක්ක ගිය කෙනෙක් කිව්වා පහුගිය පාරවල් වලට වඩා මේ ගමන දළදා මාලිගාවෙ ආලෝක සැරසිලි මදි කියලා. ඒක ටිකක් පැහැදිලිව පෙනුනා තවත් විදේශිකයෙක් කියපු දේවල් එක්ක. ඔහුත් එක්ක කතාවට වැටුනෙ පෙරහැර ගැන ඔහුගෙ අදහස් දැනගන්නත් එක්ක. ඔහු ස්විස් ජාතිකයෙක්. දළදා පෙරහැරට පුදුම විදිහට ආදරය කරන්නෙ. එක පාරක් ලංකාවට අහම්බෙන් ආපු වෙලාවක ඇසළ පෙරහැර දැකලා. ඊට පස්සෙ ඒකට වහ වැටිලා හැම පාරම එන්න පටන් අරන්. මේ ඔහුගෙ පස් වෙනි වතාව කිව්වා. ඔහු කියන්නෙ ඡායාරූපයක් ගන්න තරම් වත් ඒ එලිය මදි කියලා. හැබැයි බෑ කියල නිකන් හිටියෙ නෑ. පුළුවන් විදිහට ඔහු ඡායාරූප ගත්තා.

ඊට පස්සෙ හම්බවුනේ ඕස්ට්‍රේලියානු යුවතියක්. මේ ඇගෙත් දෙවෙනි වතාව. ඇය කිව්වෙ මේවා විදේශිකයන්ට අගයවුනාට ලංකාවෙ අයට එච්චර වටින්නෙ නෑ කියල.

ඉන්දියාවෙන් ආපු මාධ්‍යවේදිනියක් එක්කත් කතා බහ කරන්න අවස්ථාවක් හම්බවුනා. ඇය ඒ අවස්ථාව වෙනකොට පුදුමයෙන් ඇලලිලයි හිටියෙ.

පෙරහැර බලන්න ලක්ෂ ගානක් සෙනග ඇවිත් හිටියා. අපි උදේ යන කොටත් මිනිස්සු ඉටි රෙදි දාගෙන පාර අයිනෙ ඉන්නවා. වැස්සක් ‍එනකොට කුඩයක් ඉහල ගන්නවා විතරයි. අයින්‍ වෙන්නෙ නෑ. හිටපු තැන නැතිවෙයි කියල. පුළුවන් අය පුටු තියල රුපියල් දෙ‍දාහෙ ඉදන් දහදාහ විතරවෙනකන් වියදම් කරල පෙරහැර බලනවා. බැරි අහිංසක මිනිස්සු ඉටිරෙදි දාල බිම වාඩි වෙලා වැස්සට තෙමි තෙමි පෙරහැර බලනවා. ඒ අය නිසා තදබදය වැඩිවුනා. ඒත් දුප්පත් කමනෙ.

පෙරහැරේ අලි ඇත්තු අසූ ගානක් ගියාලු. පුංචිම අලි පැටියගෙ ඉදන් කරඩුව ගෙනියන ඇතා දක්වාම තමන්ගෙ රාජකාරිය ඉෂ්ට කලා. හැබැයි පෙරහැරේ තිබ්බ උද්යෝගය හොදින්ම ති‍බ්බෙ කරඩුව ගෙන යනකන් විතරක් වග මටත් දැනුනා.

පෙරහැරට අළුත් අංග එකතු කරල කියල කළින් බලලා තියන අය කිව්වා. හැබැයි ඒ අංග හන්දා පෙරහැරේ අගය අඩුවෙලා කියලත් කිව්වා. ඉස්සර පෙරහැරේ ගැහැණු නැටුම් කණ්ඩායම් තිබ්බෙ නැහැල්ලු. (ඇත්තද දන්නෙ නෑ) හැබැයි මේ ගමන පෙරහැරේ ඒ අංග තිබ්බා. එකම නැටුම තැන් කිහිපයකමත් තිබ්බා. බලපු හුගක් අයට ඒක ටිකක් අකමැති අත්දැකීමක් වුනා.

තවත් එක නැටුමක් අතරතුරදි මගේ එහා පැත්තෙ හි‍ටපු කෙනා තට්ටුවක් දාල ඇහැව්වා ඔය නටන්නෙ වන්නමකට නෙමෙයි නේද කියල. මමත් පොඩ්ඩක් අහල බැළුවා. හොදට දන්න සින්දුවක්. සුරේන්ද්‍ර පෙරේරගෙ "වැහි පබළු සැලී"... මෙහෙම යනකොට ලංකාවේ දේශිය නර්තනය කොහෙන් කෙළවර වෙයිද දන්නෙ නෑ කියල එතන හිටපු එක්කෙනෙක් කිව්වා.

තව නටපු හුගක් නැටුම් කණ්ඩායම් වලට නරබන්නන්ගෙ ප්‍රසාදයක් තිබ්බෙ නෑ. ඒත් සමස්ථයක් විදිහට පෙරහැර සාර්ථකයි කියල හුග දෙනෙක් කිව්වා. ඒ වගේම ආයෙත් ඒ දේවල් වෙන එකක් නෑ කියලත් ඒ අය හිතනවා.

අපේ සංස්කෘතික උරුමයන් අපි රැක ගන්න ඕනෙ.

නුපන් දරුවාගේ හැගීම්

2011-08-16T09:50:00.000+05:30

නිදියහනේ මම ඒ මේ අත පෙරලෙමින් සිටියෙමි. සත් මස් ගැබිනි මා බිරිද නිසොල්මනේ නිදිසුව විදිමින් පසුවන්නීය. කාර්යාල වේලාවෙන් පසුව කාර්යාලය එහිම තබා ගෙදර පැමිණියද සිත තවමත් ඒ තුල සැරිසරයි. නින්ද මා කෙරේ එනු නොපෙනේ.

එක්වරම මා බිරිද මා අත අල්ලා ගති. ඉන් පසුව මා අත ඇගේ කුස පැත්තකින් තබා නිශ්ශබ්ද වුවාය. සියුම් සෙලවීම් රැසක් අවසානයේදී මෘදු පාපහරක් කුසයෙන් නික්මුනි.

මෙතෙක් කල් බලා සිටි මොහොතක් දැන් එලඹී තිබේ. නුපන් මා සිගිත්තා ඔහුගේ (සමහරවිට ඇයගේ) චලනයන් මගින් මගේ සිත පාලනය කිරීමට පටන් ගෙන ඇත. අනාගත පියෙකු වීමේ උණුසුම දැන් තියා දැනේ. මසිත සතුටින් පිරී ඇත.

පස්සට අලියා වැටුන හැටි

2011-07-20T14:50:00.000+05:30

සෑහෙන්න කාලෙකින් බ්ලොග් එක පැත්තෙ ගොඩ වදින්න වුනේ නෑ. වැඩ වැඩි හන්දා ගෙදර ගියෙත් ඉදල හිටලද කොහෙද? (ඉතින් කොහෙද බ්ලොග් ලියන්නෙ?)

අද ඉතින් ලියන්නෙ පොඩි සිද්දි දෙකක්.

මේ කතාව නම් හුගක් අය අහල ඇති. ඉස්සර ලංකාවේ ටෙලිග්‍රෑම් යවන්නෙ සිංහලෙන් නෙමෙයිනෙ. ඒවා යවන්නෙ සුද්දගෙ බාසාවෙන්. ඉතින් තැපැල් කන්තෝරුවල ඒවා හරියට පරිවර්තනය කරල ලියා ගත්තෙ නැත්තම් හරි ජංජාල වෙනවා. ඔන්න ඉතින් ගමේ ඉදන් තරුණයෙක් කොළඹ වැඩට ආවා. ඉතින් ටික දවසකට පස්සෙ මේ ලමයට ටෙලිග්‍රෑම් එකක් එනවා තාත්තගෙන් "අම්මට කෙළ වුනා වහාම එන්න" කියල. අයියෝ..

පුතා ඉතින් ටෙලිග්‍රෑම් එක හම්බවෙච්ච ගමන් හිත හදාගෙන යනවා අම්මගෙ මළ ගෙදර. ඇයි ඉතින් අම්මට කෙළ වෙලානෙ. ගමට යනකොට එහෙම සිද්ධියක් පේන්නවත් නෑ. පස්සෙ බලන කොට අම්මට කැලෑ උණ හැදිල. තාත්ත පණිවිඩේ යවල. ඒත් ඉතින් අර සිංහල ඉංග්‍රීසි කරන කොට වෙන සිද්ධිය තමයි වෙලා තියෙන්නෙ.

Ammata Kala Una. Wahama Enna

දැන් කියන්‍න යන්නෙ ඔය කතාව වගේ පරණ සිද්ධියක් නෙමෙයි. මොඩර්න් කතාවක්. මේ ‍අපේ නංගි කෙනෙකුට වෙච්ච දෙයක්. ඉස්සර ටෙලිග්‍රෑම් ගැහැව්වට දැන් ඉතින් එස්.එම්.එස් නෙ පාවිච්චිය. (මේ තත්ත්වය හන්දා තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුව විදුලි පුවත් සේවාව නතර කරන්න යනවා කියල ආරංචියකුත් තිබ්බා)
දැන් ඉතින් මේකයි කතාව. සෙනසුරාද දවසක ඔය අපිත් එක්කම හිටපු මල්ලි කෙනෙක් අර නංගිට SMS එකක් යවලා මෙහෙම.

Koheda Inne? කොහෙද ඉන්නෙ.

ඉතින් සෙනසුරාද උදේ හන්ද මේ නංගි නිදා ගෙන ඉදල තියෙන්නෙ. ඉතින් ඇහැරිච්ච වෙලාවෙ (උදේ 11ට විතර) මේ SMS එක දැකල ඒකට ප්‍රතිචාර දක්වල යවල තිබ්බා.

Nidagena Hitiye. Ei mokada? නිදාගෙන හිටියෙ. ඇයි මොකද?

ඉතින් මල්ලිටත් හරි සංතෝසයි. මොකද බයිට් එකට කියාපු කතාව. දීග දෙන වයසෙ ගෑණුලමයෙක් දවල් වෙනකන් නිදා ගන්න එකට. මූ ආයෙත් රිප්ලයි එකක් දානවා මෙහෙම.

Hoo hoo. passata aliya watenakan nidagannawa neda? හූ හූ පස්සට අලිය වැටෙන කන් නිදාගන්නවා නේද?

මොකක්. නංගි හොල්මන්. පස්සෙ කට්ටිය සෙට් වෙච්ච වෙලාවෙ කතා කරල බලනකොට තමයි දන්නෙ මොකක්ද මල්ලි එවල තියෙන්නෙ කියල.
සමහරු එලිය කියල Eliya මේ විදිහටත් ලියනවා. ඒත් තවත් සමහරු Aliya මේ විදිහටත් ලියනවා. ඉතින් මේ දෙක මාරු වුනහම හරි ජංජාල වෙනවා.

සුපි නූඩ්ල්ස්

2011-04-26T13:30:00.000+05:30

මේ කියන්‍න යන්නෙ අවුරුදු කාලෙ මට වෙච්ච කතාවක්. අවුරුදු වලට නෑදෑයො ගෙදර එනවනෙ. ඉතින් ඔය වගේ නෑදෑයො කට්ටියක් අපේ ගෙදරත් ආවා. ඒ අය එක්ක තව අවුරුදු පහක විතර හුරුබුහුටි පොඩි එකෙකුත් හිටියා. මේ අය කොළඹට කිට්ටුව ඉන්න අය. ඉතින් දවල්ට කන්න සෙට් වෙන වෙලාවත් ආවා. අර පොඩි එ‍කා ඉතින් අ‍ඩන්න ගත්තා බත් කන්න බෑ කියල. වදෙන් පොරෙන් බත් කවන්න ගියත් මූ නෙමෙයි බත් කෑවෙ. ඊට පස්සෙ ළමයගෙ අම්ම අහනවා මොනවද කන්න පුළුවන් කියල. පොඩි එකා කිව්වා ගත් කටටම සුපි නූඩ්ල්ස් කියල. අයියෝ ඉතින් ලමයගෙ මාමාට (ඒ කියන්නෙ අහිංසක ම‍ට) තමයි සිද්ධවුනේ වහන්න ඔන්න මෙන්න තියල කඩේ දුවන්න. අපි ඉතින් ඉන්නෙ කොළඹින් ටිකක් දුර (කිලෝමීටර් 20ක් විතර) වුනත් වැඩ කරන්නෙ කොළඹ හන්ද ඔය කෑම ගැන පොඩ්ඩක් දන්නවා.

ඉතින් මම පලවෙනි කඩේට ගියා. ඒ බට්ට මුදලාලිගෙ කඩේ. මම ඇහැව්වා මුදලාලි සුපි නූඩ්ල්ස් තියනවද කියල. එතකොට මුදලාලි කඩේ පෙරළගෙන හොයල කිව්වා සුපි කියල ජාතියක් නෑ හරිස්චන්ද්‍ර එක තියනවා දෙන්නද කියල. මුදලාලි හිතල තියල තියෙන්නෙ සුපි කියන්නෙ කොම්පැණියක් කියල.

තවත් ඉතින් කතා කරල වැඩක් නැති හන්දා මම ඊළග කඩේට ගියා. ඒ කඩේ අක්ක ගෙන් සුපි නූඩ්ල්ස් ගැන ඇහැව්වහම එයා කිව්වෙ එයාල ගාව තියෙන්නෙ ප්‍රීමා එක විතරයි කියල. අනේ ඉතින් ටවුමෙ තියන විච්චූර්න ගැන ගමේ අය දැනගන්නකොට පරක්කු වෙනවනෙ.

ඔය වගේම තව සිද්ධියක් කාලෙකට කලිනුත් මට වුනා. හැබැයි වුනේ සන්නිවේදන දොෂයක් හන්දා. මේ සිද්ධිය වෙච්ච කාලෙ තමයි අපි සීඩී රයිට් කරන්න පටන් අරන් තිබ්බෙ. අපි කිව්වෙ මමයි හේමාලුයි. සී ඩී එකක් රයිට් කරල නිකන් තිබ්බහම ලස්සන නැති ගතියක් අපි දෙන්නටම තිබ්බා. ඒක හන්දා සී ඩී එකක් රයිට් කරල ඒක උඩින් ලස්සන ස්ටිකර් එකක් අලවන්න අපි පුරුදු වෙලා හිටියා. ඒ වුනාට මේක මිල අධික වැඩක්. ඒ ස්ටිකර් ආපු මුල් දවස්ම හන්දා ස්ටිකර් එකක් රුපියල් 15ක් විතර වුනා. ඒක හන්දා ඔය ප්‍රශ්නෙට ආදේශක ‍හොය හොය හිටියෙ. හේමාල් දවසක් බත්තරමුල්ලෙදි A3 සයිස් එකේ සුදු (plain) ස්ටිකර් කොළයක් අරන් තිබ්බා. ඉතින් ඔය කොලෙන් අපේ වැඩේ රුපියල් 7කට විතර කරගන්න පුළුවන්. මම ඉතින් හේමාල් ගෙන් කොලේ ගැන විස්තර අහනකොට ටිකක් ගනන් උස්සලා තමයි කියන්නෙ. ගන්න ඕනෙ තැනත් කිව්වා. ඊට පස්සෙ කියනවා ඕක තියෙන්නෙ ඒ කඩේ විතරයි වෙන කඩවල නෑ පුළුවන්නම් හොයල ගෙනෙන් කියල ලොකු කතාවකුත් කිව්වා.

මමත් ඉතින් ඒ කඩේට ගියහම ස්ටිකර් කොළ ටික ඉවරයි කියල කිව්වා. එත් මමත් අතඇරියෙ නෑ. ආවා කඩුවෙලට. ඇවිත් පොත් සාප්පුවකට ගිහින් ඇහැවිවා A3 සයිස් එකේPlain (ප්ලේන්) ස්ටිකර් කොළ තියනවද කියල. කඩෙන් කිව්වා ඔව් තියනවා කොච්චර ගන්නද කියල.

මට මාර සන්තෝසයක් දැනුනා. මොකද බත්තරමුල්ලෙ විතරක් තියන කොලේ මෙන්න බොලේ කඩුවෙලත් තියනවා. හේමාල්ට ඕක කියන විදිහත් මතක් කර කර මම කිව්වා මට කොළ 5ක් ගේන්න කියල. හදිස්සියට ගාන කීයද කියල අහන්නත් බැරිවුනා.

ටික වෙලාවකින් අංකල් ලොකු ස්ටිකර් කොල 5ක් ගේනවා. දීල මට කියපි කොයි ජාතියෙ ප්ලේන් එකක්ද බලන්නෙ ? කැමති එකක් ‍ගන්න කොළයක් 35 කියල.

ඊට පස්සෙයි මට වැඩේ තේරුනේ. අංකල් ගෙන් ප්ලේන් (Plain) ස්ටිකර් ඉල්ලුවහම එයා හිතල තියෙන්නෙ (Plane) ගුවන් යානා තියන ස්ටිකර් කොල කියල. ඉතින් මට එපා කියල අකුලන් ආවා. මොනව කරන්නද?

දෑසත් පෙනේ නම්

2011-04-10T09:15:00.000+05:30

දවස නම් ඊයෙ තමයි. වෙලාව දවල් දොලහට විතර ඇති. අළුත් අවුරුද්දට අළුත් ඇදුම් ගන්න මමත් බිරිදත් බත්තරමුල්ලෙ රෙදි සාප්පුවකට ගියා. බිල ගෙවන තැන දිග පෝලිමක්. එතන බිරිදව රදවල මම ටිකක් පිට වීමෙ දොර ලගට ආවා.

අනේ නෝනා අනේ මහත්තයා
පින් සිද්ධවෙයි
දවල්ට කෑම එකක් කන්න
කීයක් හරි දෙන්න

වයස අවුරුදු 65ක විතර තාත්ත කෙනෙක්. එයාගෙ බිරිදව අතේ එල්ලගෙන අනිත් අතින් සුදු සැරැයටියක් එක්ක. හිතට පොඩි තිගැස්මක් ඇතිවුනා ඒ ඉල්ලීමට. අන්ධ කෙනෙක් හව්හරනක් නැතුව වයසට ගියහම මොකද වෙන්නෙ කියල දැනෙන්න පටන් ගත්තා. මමත් කන්නඩි දානවා. ඒ දාන්නෙත් ස්ටයිල් එකට නෙමෙයි කියලත් මම දන්නවා. පොඩ්ඩක් පෙනීම දුර්වල වුනහම වෙන අපහසුතා ගැන මටත් අවබෝධයක් තියනවනෙ. ඉතින් ඇස් දෙකම පේන්නෙ නැති වුනහම!

එදා නාරාහේන්පිට බේස්ලයින් පාරෙ යනකොට තවත් සීයා කෙනෙක් පාර අයිනෙ බෝඩ් එකක් එල්ලගෙන ඉන්නවා.

Help for get a lens

කියල. එන වාහනයක් වාහනයක් ගානෙ තමන්ගෙ දුක කියන්න බැරිහන්දා දෑස් පෙනෙන අයට පේන්න ඒ සීයා බෝඩ් එකක් එල්ල ගෙන. ඒත් හුගක් දෙනෙකුට දෑස් පේන්නෙ නැති ගානට එතන පහු කරගෙන ගියා.

මම රස්සාව කරන්නෙ මෘදුකාංග සමාගමක. උදේ ඉදන් රෑ වෙනකන් ඇස්වලින් කදුළු එනකන් තිරය දිහා බලාගෙන කොටන එක තමයි රස්සාව. (ගෙදර ආව කියල ලොකු වෙනසක් වෙන්නෙත් නෑ) රස්සාවට අමතරව කරන හුගක් දේවල් ඇහැත් එක්කම බද්ධ වෙලා. චිත්‍රප‍ටි බැලිල්ල ඡායාරූපකරනය වාහන එලවිල්ල. බැරිවෙලා හරි අනාගතේ මේ හිගාකන්නෙ මම නම්!

මගේ හිත සෑහෙන්න දුරගියා. පසුම්බිය‍ට අත ගියෙ නිකන්ම. මේ සිදුවීම් අවසාන වෙනකොට බිරිදත් එලියට ආවා. එයත් දෙපාරක් හිතන්නෙ නැතුව අතේ තිබ්බ ඉතුරු සල්ලි ඔක්කොම ඒ යුවලට දුන්නා.

හවස් වරුවෙම මගෙ හිතේ තිබ්බෙ මගෙ ඇස් නොපෙනුනොත් මම මොකද කරන්නෙ කියල. මාලිංග මල්‍ලිගෙ ගෙදරදි කට්ටිය හම්බවෙච්ච වෙලාවෙත් අපි මේ ගැන කතා වුනා. සදරුවන් නම් කිව්වෙ ඇස් පේන්නෙ නැති මෘදුකාංග ශිල්පියො ඉන්නවා කියල.

ඒ කතා බහ අවසානයෙදි මාලිංග ඔය උඩ තියන වීඩියෝ එක මට දුන්නා බලන්න. හදවතට දැනෙන වීඩියෝ එකක්. අපිටත් අපේ ඇස් දෙක දෙන්න පුළුවන් නම් තවත් කෙනෙක් වෙනුවෙන්....

සෙවනැල්ල

2011-04-05T14:20:00.000+05:30

අපි පොඩිකාලෙ අපේ වැඩිහිටියො කියල දුන්නෙ
"තමන් හිසට තම අතමය සෙවනැල්ල" කියල.
අපිත් ඒක හිස් මුදුනින්ම පිළි අරගෙන වැඩ කලා.
හැබැයි දවසක් මම පාරෙ යනකොට
ත්‍රීවීල් එකක පිටිපස්සෙ ගහල තිබුනා
"ආලෝකය නැතිවිටදී සෙවනැල්ලද තමාට පිටුපායි" කියල
අනේ මන්දා. හිතට දැනිච්ච හන්දා මාත් ඔහේ කුරුටුගාල දැම්මා.

තරග ජයග්‍රහණය සහ සුද්දාගෙන් පාඩම්

2011-03-27T10:59:00.000+05:30

අපේ ශ්‍රී ලංකාවේ කොල්ලො ටික‍ ලෝක කුසලාන අර්ධ අවසන් පූර්ව තරගයේදි ලෝකෙට ක්‍රිකට් කියල දුන්න එංගලන්තෙ සුද්දන්ට ගෙදරයන්න කියල කිව්වා තමයි. ඒකට අපේ පිළට සුභ පතනවා. ඒත් මේ පෝස්ට් එක ලියන්නෙ සුභපතන එකටම නෙමෙයි.

සාමාන්‍යයයෙන් අපි කෙනෙක්ට සුද්දා වගේ කියල කියන්නෙ අවංක නිහතමානී නම් තමයි. ඉතින් මේ ලංකාවට ආපු ඔරිජිනල් සුද්දො ටිකට සුද්දො කියලම කියන්න පුළුවන් අවස්ථා ගොඩක් ඒ තරගයේදි තිබ්බා. ඒකට කියන්නෙ මහත්මා ගතිය කියල. මහත්මා ගතිය තියෙන්නෙ මහත්වරුන් ලග විතරයි නෙ. ක්‍රිකට් කියන්නෙ මහත්වරුන්ගෙ ක්‍රීඩාවක්.

හැබැයි හම සුදුවුනු තරමින්ම ඒ මහත්මා ගතිය එන්නෙ නෑ. හොදම උදාහරණය තමයි ඕස්ට්‍රේලියාවෙ සුද්දො. පොඩ්ඩ බැරිවෙන්න බෑ. බනිනවා කෑගහනවා. පරාජය කවදාවත් දරාගන්න බෑ. තමන්ගෙ ඕවරේකට හතරේ පාරක් වැදිච්ච ගමන් අම්මා තාත්ත මත්ක් කරල බනින සුද්දො තමයි එහෙ ඉන්නෙ. මතකනෙ ෂෝන් ටේට්. ඒ අය ස්ලෙජින් වලට ඉස්සර ඉදන්ම දස්සයි.

දැන් බලමු මේ සුද්දො මොකද කලේ කියල. හැම වෙලාකම දැවීයාමකදිම කිසිම හැගීම්බර ගතියක් නැතුව හිනාවෙ‍වී තමයි පිටියෙන් ඉවත්වුනේ. කරදරයක් නෑ කිසිම. මම දැක්ක ඩිල්ෂාන් පන්දුයවපු වෙලාවෙ පන්දුව රැක ගන්න ගිහින් පිතිකරුවව අවහිර වෙච්ච වෙලාවක කිසිම කතා බහක් නැතුව හිනාවෙලා ඊට සමාව දුන්නා.

අපේ අය බැට් කරපු වෙලාවෙදි හැම වෙලාවෙම ඔවුන් හිටියෙ සිනා මුසු මුහුණින්. තමන්ගෙ ඕවර වලට එලව එලව ගැහැව්ව කියල නිකන්වත් ගනන් ගත්තෙ නෑ (මං හිතන්නෙ)
එක වෙලාවකදී ඩිල්ෂාන් ඩිල්ස්කූප් එක ගහන්න ගියා. ඒක වැරදුනා. නමුත් පන්දුයවන්නා අත්පොලසන් දීල ඒ උත්සාහය අගය කලා. අන්තිම මොහොතෙදි උපුල් තරංගට 100 ගහන්න ඩිල්ෂාන් පන්දු දෙකක් අතහැරපු වෙලාවෙදි ඒ අවස්ථාව හිනා මුසු මුහුණින් බෙදා හදා ගත්තා. ඔනෙ තරම් වයිඩ් පන්දුවක් දාලා ඒ ලකුණු සීය නැතිකරන්න තිබ්බත් ඒවගේ දෙයක් එතන වුනේ නෑ.

පරාද වුනා කියල පසු තැවීමක් නැතුව ආපහු තමන්ගෙ රට බලා පිටත්වෙන්න ඇති. පාකිස්ථාන කන්ඩායමේ මහත්මා ක්‍රිඩාව ගැන යූටියුබ් එකේ තියනවා. හැබැයි එන්ගලන්තෙ තියන වීඩියෝ ප්‍රමානය අනිත් රට වලට වඩා අඩුයි.

ඔබ ගියේ ඇයි ආදරී.....

2011-03-14T15:48:00.000+05:30

මේ ලගදී අර ලංකාවට ගෙන්නපු ලිමොසීන් වාහන ටික පෙන්නන්න කරපු ඔටෝ විෂන් ප්‍රදර්ශනේ බලන්න කට්ටිය ගියා. ඔය අතරමගදී තමයි ඒකෙ සංගීත ප්‍රසංගයකුත් තිබ්බෙ. පොඩ්ඩක් ඉතින් ඔළුව දාල බලන වෙලාවෙ තමයි භාතිය ඇවිත් අර සින්දුව කිව්වෙ. මම භාතිය සන්තුෂ් ලෝලියෙක් නොවුනත් ඒ වෙලාවෙ ඒ සින්දුව ඇහැව්වා.‍

හිත වාවන්නේම නෑ
ඔබ ආයෙත් එන්නෙ නෑ
මම තාම දන්නෙ මා ඔබේ කියා
කිරි කෝඩු මැදියම් රෑ
දුන් හීන එලිවෙන් නෑ
ඔබ තාම දන්නෙ ඔබ මගේ කියා....

ලස්සන සින්දුව. ඒ සින්දුවත් එක්කම මම අතීතයට ගියා. මගේ යාළුවෙක්ට වෙච්ච දෙයක් ආයෙත් මතක් වුනා.
මාස ගානකින් මමත් පෝස්ට් එකක් දැම්මෙ නෑ. (ඒවට හේතු ඕනෙ තරම්) ඉතින් ඒ සිදුවීමත් මගේ බ්ලොග් අවකාශයේ ලියන්න හිතුනා.

යාළුවා කැම්පස් එකේ ඉන්න කාලෙ අවුරුදු ගානක් හිත ගත්ත කෙල්ලත් එක්ක බොහොම අමාරුවෙන් යාළුවුනා. ඒකට එයා කොච්චර මහන්සි වුනාද කියල දන්නෙ වටේ හිටපු අපි තමයි. කෙල්ලත් එක්ක යාළුවුනාට පස්සෙ ලව් කරන එක පැත්තක තියල මුන් දෙන්නා හොදින් ඉගනගෙන පාඩම් කරන්න ගත්තා. ඒ කාලෙ තමයි දෙන්නගෙ හොදම කාලෙ. ඔය අතරමගදි තමයි යාළුවගෙ කෙල්ලට විද්‍යාපීඨ හම්බවුනේ. කැම්පස් එකේ ආට් ඩිග්රිය ඉවර වුනත් කරන්න වෙන්නෙ ඕකනෙ කියල කෙල්ල විද්‍යාපීඨ ගියා. කොල්ලත් කමක් නෑ කියල හිටියා. හැබැයි මේ යාළුකම කොල්ලගෙ ගෙදරින් දැනගෙන හිටියෙ නෑ.
ඉතින් හදිස්සියෙම අවස්ථාවක යාළුවගෙ ගෙදරින් මේ සිද්ධිය දැනගෙන. එකී මෙකී නොකී ප්‍රශ්න ගොඩක් හන්ද ‍යාළුවගෙ ගෙදරින් මේ සම්බන්ධෙට විරුද්ධ වුනා. අන්තිමට ඒ‍ක නොකෙරෙන තැනටම ආවා. මොනව කරන්නද? ඒක උන්දෙන්නා කතාබහ කරල නැවැත්තුවා. ඒ දවස් වල යාළුවා පිස්සා වගේ. කෙල්ලටත් ඉතින් අවුල් නැතුවයැ. ඉතින් නැවතිලා මෙහෙම අවුරුද්දක් හමාරක් ගියා.
යාළුවට කැම්පස් ‍එකේ විභාගක් තිබුන දවසක්. ඉතින් මෙයා බස් එකේ නැගල කැම්පස් යනවා. මුළු බස් එකේම ඉඩ ති‍බිල තියෙන්නෙ ඩබල් සීට් දෙකක් විතරයි. ඒවගෙත් වාඩි වෙන්න පුළුවන් එක්කෙනයි. ඉතින් මූ එක සීට් එකක වාඩිවුනහම ඒ සීට් එකෙත් තව එක්කෙනෙකුට වාඩිවෙන්න පුළුවන්. එහා පැත්තෙ සීට් එකෙත් තව එක්කෙනෙකුට පුළුවන්. බස් එකේදීත් කොල්ලා පාඩම් කර කර තමයි යන්නෙ. ඔන්න ටිකක් දුර යනකොට කපල් එකක් නැගලා. අනේ ඉතින් උන් දෙන්නට එකට පලයන් කියල මූ ඉඩදීල එහා පැත්තෙ සීට් එකට ගිහින්. නැගිටල යනකොට කපල් එකේ කොල්ලා කිව්වලු "තැන්ක් යු මචන්" කියල. මූත් හිනාවෙලා වාඩිවෙලා පාඩම් කර කර ගියාලු. මගදී නිකමට කපල් එක දිහා බැළුවහම යාළුවා ඒ කවුද කියල අදුරගෙන. කලින් යාළුවෙලා හිටපු ගෑනු ලමයා. තමන්ට ගෙදරින් හොයල දීපු පුරුෂයා එක්ක යනවා. වෙලාවට කෙල්ල දැකලත් නෑ යාළුවව. දැක්කනම් මොනව හිතෙයිද? අපේ යාළුවගෙ පාඩම් කිරිල්ල එතනින් ඉවරයි. විභාගෙ ලියවිල්ලත් ඉවරයි.

ඊට පස්සෙ ආයෙත් අපිට ඒ ගෑනු ලමයා හම්බවුනේ බී එම් අයි සී එච් එකේ තිබ්බ පොත් ප්‍රදර්ශණයෙදී ඊට අවුරුදු හතරකට විතර පස්සෙ. තමන්ගෙ පුංචි එකාට කතන්දර පොත් ගන්න ඇවිත්. ඒ දවස් වල තිබ්බ අහිංසක ගතිය එහෙමම තිබ්බත් කාලයත් එකක ඒ ලමය වගේම අපිත් වයසට ගිහින් තිබ්බා.

නුරාව වෙනුවට ඉදුනිල් දෙනුවන
දයාව වෑහෙනවා
සිනා සුනෙමි මම
අවිහිංසක ඇය ‍
කෝල බැළුම් දෙනවා

පොඩි පොඩි සිද්ධි ‍ගොඩක් වුනත් තාමත් ඒ දේවල් මතක් වෙනකො‍ට යාළුවා විදින දුක අපිටත් දැනෙනවා.

ඔටු ෆාම් එක

2011-01-10T14:15:00.000+05:30

ඔන්න ටික කාලෙකින් පෝස්ට් එකක් දාන්න බැරිවුනා. ඒ කාලෙ අපිට වෙච්ච රසබර මතකයන් කීපයක් (එක පුද්ගලයෙක් ගැන) බෙදාගන්න හිතුවා.

මේ කතාවල කතා නායකයා වෙන්නෙ දමිත්. වාසගම කියන එක හරි නෑ නොවැ. මගෙ ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ ඉදන්ම ෆිට් එකක්. ඉන්නෙ අගුලාන පැත්තෙ. කට්ටිය ඒ වුනාට කියන්නෙ කොළඹ දමිත් කියල. හේතුව නම් හිතාගන්න පුළුවන් වෙන්න ඇති මගෙ හිතේ. කොයිකටත් කියන්නම්. තවත් අපේ යාළුවෙකුගෙ දාන ගෙයක් තිබ්බා ගාල්ලෙ. ඉතින් දමිතුත් එහෙ ගියා. දානෙ ඉවරවෙලා කට්ටිය කකා බිබී ඉන්න කොට ගාල්ලෙ යාළුවගෙ ඥාති අයියල ටිකක් දමිත් එක්ක චැට් එකක් දැම්මා.
"මල්ලී කොහෙද ගෙවල්?"
ගාල්ල කියන්නෙ ඉතින් කොළඹින් ඈතනෙ. ඉතින් දමිත් මෙහෙම උත්තර දුන්නා.
"කොළඹ අයියෙ"
ඉතින් අයියා අහනවා
"කොළඹ කොහෙද ?" කියලා.
මූ කියනවා දෙහිවල හරියෙ කියල.
ඊලගට අයියා අහනවා දෙහිවල කොහෙද කියල.
අයියා එන පොට හරි නැති හන්දා දමිත් අයියගෙන් අහනවා අයියා කොහෙද කියල. එතකොට අයියා කියනවා "මල්ලි මම මොරටුවෙ" කියලා. දමිත්ටත් මාර අප්සෙට්. ඌ කියනවා " අය්යෙ මම අගුලානෙ " කියල. අයියා ඉතින් හයියෙන් හිනා වෙලා කිව්වා මල්ලි කොළඹ කොහෙද අගුලාන කොහෙද කියලා. ඉතින් එදා ඉදන් මෙයා කොළඹ දමිත්.

ඉතින් මේ සිද්ධිය වුනෙත් කොළඹ දමිත්ටම තමයි. අපි කට්ටියම ඒ දවස් වල හිටියෙ මාළඹේ තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනයෙ. (සිංහලෙන් කියනවා නම් ස්ලිට් එකේ). ඕකෙ ලොක්කා තමයි මහාචාර්ය ලලිත් ගමගේ මහත්තයා. (ඒ දවස් වල ආචාර්ය) මම මේ කියන්නෙ මීට අවුරුදු 7 -8 කට කලින්. ඉතින් අපි තට්ටු වලට මාරුවෙන්නෙ සෝපානයෙ. දවසක් අපි පහලට යන්න ඉන්නකො‍ට සෝපානය ඇවිත් නතර වුනා.
ඉතින් නගින්න බලනකොට ඩොක්‍ට ලලිත් ගමගේ. ඉතින් අපේ සෙට් එක 4-5ක් විතර. (හැබැයි දමිත් හිටියෙ නෑ) නගිම්දෝ නැද්දෝ කියල ඉන්නකොට මේ මනුස්සයාගෙ යහපත් කමට come come කියල අපිට කතා කලා. ඉතින් ඇන්නෑවෙ කියල අපිත් නැග්ගා. ලිෆ්ට් එකේ දොර වැහෙන්න හම්බවුනේ නෑ ලලිත් ගමගේ මහත්තයට කෝල් එකක් ආවා. ඉතින් සාමාන්‍ය විදිහට ජංගම දුරකතනයට උත්තර දුන්නා. එහෙන් මෙහෙන් දැක්කෙ. ඒක O2 (ඕ ටූ) වර්ගයෙ පාම්ටොප් එකක්. අපිත් ඉතින් තාක්ෂනේ කරන ලමයි හන්දා ඒක දිහා ආසාවෙන් බලාගෙන හිටියා. අපිට පාම්ටොප් එකක් තියා කැල්කියුලේටරයක් වත් තිබ්බෙ නැති කාලෙ. ජංගම දුරකතනත් ලමයි අතර ප්‍රචලිත වෙන්න පටන් ගත්ත කාලෙ. ඉතින් කට්ටියගෙම හිතේ තිබ්බෙ ඔය පාම් ටොප් එක.
ලලිත් ගමගේ මහත්තයා බැහැල ගෙදර ගියා. අපි ලිෆ්ට් එකෙන් බැහැල කැන්ටිමට ගියා. ප්ලේන්ටිය ගහන ගමනුත් කතාව මේ පාම්ටොප් එක ගැනමයි. ටික වෙලාවකින් අපේ කතා නායකයා ආවා. කොළඹ දමිත්. කවුරුත් ඌව ගනන් ගන්නෙ නෑ. ටික වෙලාවක් බලන් ඉදල මූ ඇහැව්වා මොනවද බන් උඹලා කතා වෙන්නෙ කියල. ඉතින් අපේ එකෙක් කිව්වා
"මචං ලලිත් ගමගේට O2 (ඕ ටූ) පාම් එකක් තියෙන්නෙ" කියලා. පාම්ටොප් කියන එක කෙටි කරල පොෂ් විදිහට පාම් එක කියල කිව්වෙ.
දමිත් මෙහෙම කතාවක් කියපි.
"මමත් ඔය කතාව අහල තියනවා. ඒ කියන්නෙ ඩොක්ට ගමගේ කියන්නෙ පට්ට සල්ලිකාරයෙක් නෙ. කොහෙද බන් තියෙන්නෙ. මෙහෙද පිටරටද?"
දැන් ඔන්න අපි ෆුල් අවුල්.
අපි ඇහැව්වා "උඹ මොකක් ගැනද කියන්නෙ" කියලා. එතකොට දමිත් කියනවා
"ඇයි බන් උඹලා දැන් කිව්වෙ ලලිත් ගමගේට ඔටු ෆාම් එකක් තියනවා කියලා. ඒක ගැනයි මම කිව්වෙ. උට ඇහිච්ච එක හිතල තියන දුර. O2 (ඕ ටූ) පාම් ==> ඔටු ෆාම් (Camel Farm)

ජපුර ආයෙත් ඇවිලිලා ලු

2010-12-14T12:41:00.000+05:30

ඊයේ රෑ ප්‍රවෘත්ති බලනකොටයි මේ සිද්ධිය දැනගත්තෙ. අනේ මන්දා. ඉගෙන ගන්න ගිය ළමයි කරන දේවල්. ගල් ගහල ආරක්ෂක කුටියෙ වීදුරු බිදින ඒවත් ප්‍රවෘත්ති වල තිබ්බා. ළමයි එහෙම කලේ පන්ති තහනම් කරපු ශිෂ්‍යයින් පස් දෙනෙක්ගෙ පන්ති තහනමට විරෝධය පලකරන්න කියලයි ප්‍රවෘත්ති වලට කිව්වෙ. ඇත්ත මොකක්ද දන්නෙ නෑ. ඒ ඇත්ත නම් ඉතින් පස්‍ දෙනෙක් හන්දා ගොඩ දෙනෙක්ගෙ අධ්‍යාපනය බිද වැටීමක්.

මේ දේවල් වලට හුගක් හොද උත්තර ලබාදෙන්න වටිනා ලිපියක් පසුගිය දිවයින පුවත් පතේ තිබ්බා. ඇත්තටම වටින ලිපියක්. ඒ ලිපිය මෙම යොමුවෙන් ලබාගෙන කියවන්න.මම හිතන්නෙ යමක් ලබා ගත හැකි වෙයි.

අම්මේ .... මං ආදරෙයි

2010-11-24T05:37:00.000+05:30

මම අසනීප වෙලා ඉස්පිරිතාලෙ ඉදන් ඇවිත් මාසයයි. තාමත් වැඩට ගියෙ නෑ. යන්න තරම් හයියකුත් තාම නෑ. ඒ අස්සෙ විශ්ව විද්‍යාලෙ අන්තිම වාර විභාගෙ.කලිනුත් කරන්න බැරිවුන විෂයයන් දෙක තුනකුත් තියන හින්ද මේ ගමන වැඩිපුර මහන්සි වෙන්නත් ඕනෙ. අනික අසනීපයි කියල හැමදාමත් ගෙදර ඉන්න බෑනෙ. ලබන සතියෙ වත් වැඩට යන්න ඕනෙ. විභාගෙත් හැමවෙලාවෙම මගෙ හිතේ. හෙ‍ට වරුණලගෙ බෝඩිම පැත්තෙවත් ගියොත් මොනවහරි ඔළුවට දාගත්තැහැකි කියල මට හිතුනා. මාසයක් විතර තිස්සෙ අල‍ ගෙඩිය වගේ ගෙදරටම වෙලානෙ හිටියෙ. ඉතින් හෙට යන එක ගැන අම්මට දැනුම් දෙන්න ඕනෙ.

"අම්මේ...."

රෑ නාට්ටිය බල බල ඉන්න අම්මාට මම ඇමතුවා.

"ඇයි පුතේ...."

හැමදාම ඇහෙන ලයාන්විත ස්වරයෙ කිසි වෙනසක් නෑ.

"අම්මෙ මම හෙට වරුණලගෙ බෝඩිමට යනවා පාඩම් කරන්න"
" ඒ කියන්නෙ බත් එකක් බදින්න ඕනෙද?" ඒ අම්මා.
"ඔව් හවස් වෙනකන් පාඩම් කරන්න තමයි හිතාගෙන ඉන්නෙ"
"හා පුතේ"
අම්මගෙ ස්වරයෙ පොඩි හැඩුම්බර ගතියක්.
"ඇයි අම්මේ"
"කොහොමත් මම ආයෙමත් තනිකමට හුරුවෙන්න එපායැ. මයෙ පුතා ලබන සතියෙ ඉදන් ආයෙ වැඩට යනවනෙ."

අම්මගෙ ඒ වචන ටික මාව ලෝකෙ අතරමං කරල දැම්මා.

මං අපේ අම්මගෙ එකම පුතා. පුංචි කාලෙ ඉදන් අම්මා මගෙ සෙවනැල්ල වගේ හිටියා. අම්මාගෙ තනියට හිටියෙ මං වගේම මගෙ තනියට හිටියෙත් අම්මා විතරයි. තාත්තා හුගක් වෙලාවට වැඩට ගියත් හැම විනාඩියකම හැම තත්පරයකම අපේ පුංචි පවු‍ලෙ උණුහුම රැදිල තිබ්බා. පවුලෙ සාමාජිකයො වෙච්ච ආතා, ආච්චි අපෙන් වියෝ වෙලා ගියහම මමත් ඉස්කෝලෙ ගියහම වැඩට ගිය තාත්තත් නැතුව ගෙදර නැවතුනේ අම්මා විතරයි. සමාජයේ එක එක තල වල ගැටිල හිටපු මට ඒ තනිකම ගැන නිනව්වක් තිබ්බෙ නෑ. මං හිතන්නෙ තාත්තටත් එහෙමයි.

ඕලෙවල් ඒ ලෙවල් ඉවරවෙලා කැම්පස් කාලෙ වෙනකොට මට නොදැනිච්ච තනිකම ගෙදරට වෙලා හිටපු අම්මාට දැනෙන්න ඇති. බැංකුවෙ රස්සාව කරපු කාලෙත් ඊට පස්සෙ රස්සා වලදිත් රෑ දොලහට පාන්දර එකට දෙකට ගෙදර එනකොටත් දවල් දවසම අම්මා තට්ට තනියම ගෙදරට වෙලා මං එනකන් බලන් ඉන්න ඇති.

මං දැන් කසාද බැදපු මිනිහෙක්. පොඩිකාලෙ ඉදන් හදපු පුතා තමන්ගෙන් ඈත් වෙද්දිත් අම්මා දරාගෙන ඉන්න ඇති.අවුරුදු ගානක‍ට පස්සෙ මම අසනීප වෙලා ගෙදර නැවතුනේ. කරන්න තියන හැම උවැටනක්ම කරමින් මගෙ අම්මා නෙමෙයි මේ සති ගානටම මගේ ලගින් හෙලවුනේ. මේ මුළු කාලෙම අම්මගෙ තනිය පාළුව මම මතන්න ඇති. ඒත් දැන් ආයෙමත් ඒ තනිකම පාළුව අම්මට දැනෙන්න පටන් අරන්. ඒ තනිකම පාළුව මටත් හොදටම දැනෙනවා. ජීවිත කාලයම රස්සාවල් පස්සෙයි අධ්‍යාපනය පස්සෙයි සල්ලි පස්සෙයි ඇවිදින අපිට අම්මා තාත්තගෙ හැගීම් දැනීම් දැනෙනවා අඩුවෙලා. මං හිතන්නෙ මේ අපේ කාලකන්නි කම වෙන්න ඕනෙ.

අම්මගෙ ඒ තනිකම පාළුව මේ ලෝකෙ කිසිම දෙයකින් මකන්න බැරිබව මට තේරෙනවා. ඒත් මම අසරණයි.

උකුලට නාවත් එදා වගේ
මා පොඩි පුතු අම්මේ
යොදුනක් ඈතින් සිටියත් මා
මා ඔබ ළග අම්මේ

රෝහල් අත්දැකීම්

2010-11-03T17:09:00.000+05:30

පසුගිය සති කිහිපයක් ආයෙත් ජාතික රෝහලේ සෙවන ලබන්න සිද්ධවුනා. කලින් හිටපු දවස් වලත් මගේ ජීවිතයට ගොඩක් අත්දැකීම් එකතු කරගත්තා. ඒ අත්දැකීම් මම පස්සෙ වෙලාවක ලියන්නම්. මේ ලිපියෙනුත් මම කියන්න හදන්නෙ රෝගීන්ගෙ පැත්තෙන් මට ඇසුරු කරන්න හම්බවෙච්ච කීපදෙනෙක් ගැන. රෝහල ගැන විස්තර තවත් ලිපියකින් ලියන්නම්.

අසනීප වෙච්ච වෙලාවෙ මාව ඇතුලත් කලේ වාට්ටුවක තිබ්බ කාමරේකට (Cubicle). ඔය කාරයෙ තිබ්බෙ ඇදන් තුනයි. මම මැද ඇදේ. දෙපැත්තෙ ඇදන් වල හිටියෙ අවුරුදු 65ක් හා 68ක් වෙච්ච විශ්රා මික දෙන්නෙක්. එක්කෙනෙක් කළුතර පැත්තෙ බොහොම භය පක්ෂපාත ගැමියෙක්. මට හැමවෙලාවෙම කතාකලේ පුතේ කියල. හරිම අව්යාොජ ගතියක් ඔහුතුල තිබ්බා. ජීවිතේ බොහොම පොඩිතැනක ඉදල වෙර වීරියෙන් ගොඩනගා ගත්‍‍ කෙනෙක්. මහා ලොකු සල්ලි කාරයෙක් නෙමෙයි. ඒත් තමන්ගෙ හැකියායෙන් උපයා සපයා ගත් දේවල් ගැන ආඩම්බරයෙන් මාත් එක්ක කිව්වා. ඒක පුරාජේරුවක්මත් නෙමෙයි. එහෙම නෙමෙයිමත් නෙමෙයි. එයාට පුත්තු දෙන්නෙක් ඉන්නවා. එක්කෙනෙක් පිරිමි හෙදවරයෙක්. තේරෙන සිංහලෙන් කියනව නම් මේල් නර්ස් කෙනෙක් ඔන්න. ඒ ලමයා තමයි තාත්ත බලන්න එන්නෙ. පුතා සෞඛ්ය ය ක්ෂේත්ර යෙ හන්ද තාත්තාට ඒ ගැන සෑහෙන අවබෝධයක් තියනවා. තමන්ට වෙන ගොඩක් දේවල් බොහොම උපේක්ෂාවෙන් මේ මනුස්සය විදගන්න හැටි මම බලාගෙන හිටියා. දොස්තරලා කියන දෙයක් හා මහත්තය කියල පිළිගත්ත මේ මනුස්සයා හැම වෙලාවෙම දොස්තරලට පින් දුන්නා. තමුන් ගෙ ලෙඩේ හොදකරගන්න ඒ අය ගන්න උත්සාහය බොහොම ඉහලින් අගය කලා. වතාවක් තමන්ට සවිකරල තිබ්බ සේලයින් බෝතලය ඉවර වෙලා අනිත් අත‍ට ලේ ගමන් කරලත් තිබ්බා. ඒක වෙලාවට අයින් කරන එක හෙදියගෙ කටයුත්තක්. මොකක් හරි වෙලා හෙදියට පැය බාගයක් යනකන් එන්න වුනේ නෑ. මේ පුද්ගලයා කිව්වෙ ඒ මිසීලට මගෙ වැඩ විතරක් නෙමෙයි නෙ තියෙන්නෙ. තව කොච්චර ලෙඩ්ඩු මේ වාට්ටුවෙ ඉන්නවද කියල. (හැබැයි පරක්කු වෙලා ඇවිත් සේලයින් එක ගලවන ගමන් හෙදිය ටිකක් තදින් කිව්වෙ “ පොඩ්ඩක් කියන්න එපායැ. අපිට තව වැඩ තියනවනෙ” කියල තමයි. මට ඉතින් අනේ මන්ද කියල හිතුනා.

අනිත් පැත්තෙ හිටියෙ ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් අදහස් තියන කෙනෙක්. විශ්රා මික පොලිස් පරික්ෂක කෙනෙක්. කිසිම කෙනෙක්ගෙ හොදක් දැක්කෙ නැති මේ මනුස්සයා හැම කෙනෙක් දිහාම බැලුවෙ හොරෙක් මංකොල්ලකාරයෙක් දිහා බලන විදිහට. තමන්ගේ පරණ වෘත්තිය හන්ද වෙන්න ඇති. කලින් සදහන් කරපු අහිංසක ලෙඩාගෙ කිසිම හොදක් මෙයා දැක්කෙ නෑ. ඒ පුද්ගලයා ජීවත්වෙච්ච පැත්ත හරි නෑ කියල ඔහු ඒ පුද්ගලයා හැදින්වුවෙ හොරෙක් විදිහට. හැබැයි එයා ඒ පැත්තෙ ඉදල තියෙන්නෙ මීට අවුරුදු 35කට විතර කලින් ලු. ආයි ඊට පස්සෙ ඒ පැත්තෙ ගිහිල්ලත් නෑ. ඒ කාලෙයි මේ කාලෙයි වෙනස් කියල තේරුම් ගන්න එයාට ටිකක් විතර අමාරුයි.

බෙහෙත් පෙත්තක් ඉස්පිරිතාලෙ නැතිවුනොත් “මුන් තමයි කම්බ හොරු! ඕවා ඉවර වෙනවා කියල කලින් දන්නෙ නැද්ද? කලින් ගෙන්නුවනම් වැඩේ ඉවරනෙ” කියල කිහිප දවසක්ම මේ ලෙඩා කියල බැන්නා අපිත් එක්ක. හැමදාමත් එකම වගේ බනින එක තමයි කරන්නෙ. මෙයා දියවැඩියා රෝගියෙක්. රෝහලෙන් තමයි කෑම ගන්නෙ. දියවැඩියා රෝගියෙකුට ඉස්පිරිතාලෙන් විශේෂ කෑම වේලක් ලබා දෙනවා. ඒ අයට විශේෂ මාළු කැබැල්ලක්, එළවළු සහ පලතුරු හම්බවෙනවා නොමිලෙම. එක දවසක් කෑම බෙ‍දන එක්කෙනාට වැරදිලා මේ මාළු කෑල්ල බෙදන්න අමතක වෙලා. අර මනුස්සයා බැනුම් අහපු තරම්.

ඔන්න තවත් වතාවකදි දොස්තර මහත්තය ඇද ඉහපත වාර්තාවෙ බෙහෙතක් ලියල. ලියන වෙලාවෙම පෑන ඉවරවෙලා. ඊට පස්සෙ ලියපු ටික තරමක් අපහැදිලි හන්ද බෙහෙත් දෙන්න ආපු හෙදිය ආයෙත් දොස්තර මහත්තයා හම්බවෙන්න ගියා. දොස්තර මහත්තයගෙ පෑන ඉවර වෙච්ච “පාපයට” ඒ මහත්තයගෙ මුළු පරම්පරාවම හොරු මංකොල්ලකාරයො හරියට වැඩක් කරන්නෙ නැති මීනී මරුවො වගේ විශේෂන පද වලින් බැනුම් ඇහැව්වා.

හැබැයි ඉතින් ටිකට් කපන දවසෙ වාට්ටුවෙ කාර්යය මණ්ඩලයටම කේ‍ක් ගෙඩි දෙකකුත් අරන් දීලයි මෙයා ගියෙ.

තවත් රෝගියෙක් හම්බවුනා එක්ස් රේ කාමරේ ගාවදී. වෘත්තියෙන් නාට්ටාමි කෙනෙක්. රෝගෙ මොකක්ද කියල හරියට දන්නෙ නෑ. හැබැයි දැන් ලෙඩේ පාලනය වෙලා තියෙන්නෙ. දොස්තරල කියල තියනවා බොන්න එපා. බිව්වොත් එදාට මේ ලෙඩේ හැදෙනවා කියල. අනේ ඉතින් මේ මනුස්සය අවුරුදු එකහමාරක් නොබී ඉදල. යාළුවෙක්ගෙ තාත්තගෙ මරණයක් දවසක දුක වැඩි වෙලා නොබී ඉන්න බැරිවෙලා. ඉතින් එදා හොදටම අමාරු වෙලා ඉස්පිරිතාලෙ ගෙනත්. මේ මනුස්සයා මාර විදිහට දුක් වෙනවා. තමන් ගැන නෙමෙයි. රෝහල් කාර්යය මණ්ඩලය ගැන. අනේ මම එදා නොබී හිටියනම් මේ අයට මෙච්චර කරදරයක් නෑනෙ. මාව හැමතැනම එක්කගෙන යන්නත් ඕනෙ. මේ පරික්ෂණ වලට ආණ්ඩුවෙ සල්ලි කියල කොච්චර යනවද? කියල.

අනෙ මං දන්නෑ අයියෝ.... මිනිස්සු හරිම විවිධාකාරයි.

වාහනයට තෙල් ගහනකොට.....

2010-10-29T11:14:00.000+05:30

කාලෙකට පස්සෙ පෝස්ට් එකක් දාන්නෙ. පෙරේදා හවස මට වෙච්ච දෙයක් ගැන කියන්නයි මේ ලියන්නෙ. ඔයගොල්ලොත් ටිකක් අවධානයෙන් මේ දේ මීට පස්සෙ බලයි කියල මම හිතනවා.

මේ සිද්ධිය වුනේ ගොඩගම ඉදන් පාදුක්ක අතර තියන පෙට්‍රල් ෂෙඩ් එකකදි. හරියටම මොකේද කියන එක හරි නැති හන්ද කිව්වෙ නැත්තෙ. (හැබැයි එහෙම කියන එකෙත් වැරැද්දක් නෑ). වෙලාව රෑ 10ට විතර ඇති. අපි වාහනේ ගමනක් ගිහින් එනකොට පෙට්‍රල් ගහන්න කියල ඔය කියන සේවා ස්ථානයට ගොඩවැදුනා. ඒ වෙලාවෙ ටැංකියෙත් පෙට්‍රල් තරමක් තිබ්බා. අත්දැකීමෙන්ම දන්නවා තව රුපියල් 2000-2250 ක විතර පෙට්‍රල් වලින් ටැංකිය කට මට්ටමට පි‍රෙන බව. ඉතින් අපි රුපියල් 2000ක පෙට්‍රල් ගහන්න තිරනය කලා.

සාමාන්‍යයෙන් හුගක් ඉලෙක්ට්‍රික් පොම්ප තියන තැන්වල සටහන් කරල තෙල් පුරවන්න පුළුවන් 1000 ක විතරයි. (හරියටම දන්නෙ නෑ. හුගක් තැන්වල 2000ක් කිව්වහම කරන්නෙ 1000 +1000 කියල දෙපාරකට පුරවන එක. ඒ ඇයි කියල කියන්න නම් දන්නෙ නෑ. ) ඉතින් මෙතනත් පළවෙනි 1000 පුරවන්න හැදුවා. පොම්පය තියෙන්නෙත් තරමක අදුරෙ. ඉතින් තෙල් පුරවන වෙලාවෙ මීටරේ හරියට පේන්නෙ නෑ.

රුපියල් 1000ක පෙට්‍රල් පිරෙන්න තරමක වෙලාවක් යනවා. නමුත් ඊට වඩා ඉක්මනින් තෙල් පිරුණ බව අපිට දැනුනා. පිරිච්ච ඇසිල්ලෙන්ම අනිත් 1000ත් සලකුණු කරල තෙල් පුරවන්න එතන හිටපු සේවකයා යුහුසුලු වුණා. ටැංකිය සම්පුර්ණයෙන් පිරුනෙත් නෑ. තව ටිකක් ඕනෙ ඇති කියල ඒ වෙලාවෙ හිතුනා. ඒත් තරමක සැකයක් පැන නැගුනත් ඉතින් කරන්න දෙයක් තිබ්බේ නෑ.

තෙල් පුරවලා අවසානයේදී මේ සේවකයා "හරිද?" කියල අහන්නත් අමතක කලේ නෑ. මේක ඉතින් හරි ඇති කියල හිතල අපිත් පිටත් වුනා.

මගේ වාහනයට පෙට්‍රල් ගහපු ගමන් මාපකය සටහන් වෙන්නෙ නෑ. ඒකට ටිකක් වෙලා යනවා. සාමාන්‍යය වේලාව ඉක්මවුවත් කටුව අතරමැද නතර වෙලා. අන්තිමේ ගෙදර එනකොටත් ඒ ප්‍රමාණෙම තමයි. පහුවෙනිදා උදේ මාපකයෙ අවුලක්ද කියලත් බැලුවා. නමුත් එහෙම දෙයක් නෑ. ටැංකියෙ තෙල් ප්‍රමාණය බලන කොට තමයි වැඩේ තේරුණේ.

පළවෙනි වතාවෙ 1000ක කියල ගහල තියෙන්නෙ 100 ක. දෙවනි වතාවෙ තමයි 1000 ක නිවැරදි ප්‍රමාණෙට ගහල තියෙන්නෙ. අන්තිමට ඉතින් 900ක් මට පාඩුයි. සේවකයාට ඒ දේ වැරදුනාද? එහෙම නැත්තම් හිතල මතල ඒ දේ කලාද කියල හරියටම කියන්න බෑ. ඒ බව අපි ගිහින් කතා කලත් ඔප්පු කරන්නත් බෑනෙ.

පාඩුව විදගන්න තමයි වෙන්නෙ. මීට පස්සෙ නම් මම ගොඩක් මේ ගැන අවධානය යොමු කරනවා. ඔය ගොල්ලොත් එහෙම වෙයි කියල මම හිතනවා.

කැළණියේ ඡායාරූප චාරිකාව

2010-09-16T10:49:00.000+05:30

පසුගිය දවසක අපේ ඡායාරූප සංගමයෙ කට්ටිය නිවාඩු පාඩු වෙලාවක කැළණි පන්සලේ ඡායාරූප ටිකක් ගන්න කියල යන්න හිතුවා. ඉතින් එදා උදේ පාන්දර 6ට විතර අපි කැළණියට ගියා. ශිෂ්‍යයන් විදිහට අපි යන හින්දා අපේ ගුරුවරු මේ ගමන ගැන පන්සලේ ස්වාමින්වහන්සේලා දැනුවත් කරල අවසර ගන්න කියල අපිට කියල තිබ්බා.

මේ හේතුව හන්දා එදා පාන්දර කැළණිය පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවො බැහැදකින්න මමත් තව මිතුරෙකුත් පිටත්වුනා. අපිට මදකට කලින් එතනට ගිය වැඩිහිටියන් දෙදෙනෙකුත් තරුණ මහත්තයෙකුත් මංගල ඡායාරූප ගන්න අවසර ඉල්ලපු වෙලාවෙ ලොකු හාමුදුරුවො ඒක ප්‍රතික්ෂේප කලා.
ඊට පස්සෙ අපි. කලින් කෙරුණු කතාව ගැන ටිකක් තේරුණ හන්ද තරමක් චකිතයෙන් ගිහින් ලොකු හාමුදුරුවන්ට අපේ අවශ්‍යතාවය කිව්වා.

ලොකු හාමුදුරුවො ඊ‍ට පස්සෙ තමයි මංගල ඡායාරූප ගන්න කැළණි විහාරය නොදෙන්න හේතුවුන කතාව කිව්වෙ. ඒක හරිම සාධාරණ හේතුවක්. බෞද්ධයො විදිහට පන්සලක් කියන්නෙ බොහොම ගෞරවයෙන් සලකන්න ඕනෙ තැනක්. කැළණිය කියන්නෙ ඊටත් වඩා බෞද්ධයන්ට වැදගත් ස්ථානයක්.

වර්ථමානයේ ඡායාරූපකරනය පැත්තෙන් හිතනකොට කැළණිය කියන්නෙ පසුබිම සදහා මනරම් දසුන් මවන තැනක්. එතන හරියට රජ මාලිගාවක් වගෙයි. ඉතින් කාලයක් තිස්සෙ ඡායාරූප ශිල්පියො මංගල ඡායාරූප වලටත් කැළණි විහාරයෙ පසුබිම් යොදාගෙන තිබුණා. නමුත් අවාසනාවන්ත තත්ත්වය ඇතිවෙන්නෙ මෑත කාලයේ දියි. කැළණියේ වැදගත් කම නොදත් ඡායාරූප ශිල්පීන් ඉන්නවා කියන්නෙ බොහොම දුක්බර කාරණයක්. පසුගිය කාලෙ දිගින් දිගටම වෙච්ච සිදුවීම් බොහොම කණගාටුදායකයි කියලයි ලොකුහාමුදුරුවො අපිට පැවසුවෙ. ධාතු නිධන් කරපු දාගැබ‍ට පිටදීල බොහොම අනුරාගිකව ගත්ත ඡායාරූප ගැනත් උන්වහන්සේ අපිත් එක්ක කිවුවා. උන්වහන්සෙ පවසපු ආකාරයට එහෙම වෙච්ච පළවෙනි අවස්ථාව ඒක නෙවෙයි. ඉතින් බෞද්ධයන් ඉතා ආදරයෙන් වන්දනාමාන කරන ඒවගේ ස්ථානයක ගෞරවය කෙළෙසන විදිහට හැසිරෙන එක ඡායාරූප ශිල්පයටත් කරන අගෞරවයක්.

ලොකු හාමුදුරුවො අවසාන වශයෙන් අපිට පැවසුවෙ ඡායාරූප ගැනිම යනු හුදෙක් කැමරාවට මුහුණ දීම පමණක් නොවේ කියන පණිවිඩය ඡායාරූපකරනයෙ නියුතු පරම්පරාවට දන්වන්න කියල.

තවත් දුක හිතෙන කතාවක්

2010-09-09T11:04:00.000+05:30

මීට අවුරුද්දකට විතර කලින් ලියපු ලිපියක් එක්ක මේ ලිපිය සම්බන්ධ වෙනවා. ඒ ලිපිය මෙතනින් බලාගන්න පුළුවන්. ඒ ලිපිය ලිව්වෙ ලෝක වැඩිහිටි දිනය වෙනුවෙන්. ඉතින් මේ ලිපිය සම්බන්ධ වෙන්නෙ ඒ මරණෙට එන්න බැරිවුන පුතා වෙනුවෙන්.

මේ වගේ කතාවක් කවදාවත් ලියන්න වෙයි කියල මම හිතුවෙ නෑ. ඒත් අන්තිමට එහෙම වුනා. ඒ නැන්දගෙ අවසාන කටයුතු ඉවරවෙලා දවස් 10 කින් විතර ඒ පුතා ලංකාවට ආවා. ඒ එනකොට එයා කොච්චර දුකෙන් හිටියද කියල කියන්න ඕනෙ නෑනෙ. ඒ ගමන ආවෙ එයා විතරයිග පවුලෙ අය ආවෙ නෑ. තවත් මාසයක් විතර පුතා ලංකාවෙ හිටියා. ඊට පස්සෙ ආයි රට ගියා. තමන්ගෙ තාත්තා ආයෙත් තනිවෙනවා කියන හැගීම එයාට තිබ්බත් කරන්න දෙයක් තිබ්බෙ නෑ මං හිතන්නෙ. ආයෙත් රට යනකොට තාත්තාට මාස ගණනාවකට ඇතිවෙන්න කෑම බීම ගෙදරින් ගෙනත් තියලයි ගිහින් තිබ්බෙ.

කොච්චර කෑම බීම සැප සම්පත් තිබ්බත් තනිකම කියන දේ ඊට වඩා ගොඩක් වැඩි හන්ද ඒ මාමා පොඩි පවුලකට ( අම්මයි, තාත්තයි, පොඩි ලමයෙකුයි ඉන්න පවුලක්)ගෙදර ඉන්න කිව්වා. එතකොට අඩුම තරමෙ කෑම බීම ටිකවත් වෙලාවට හම්බවෙනවනෙ. කාලය තවත් මාස කීපයක් ගෙවුනා.

ගිය මාසෙ දවසක කවුරුත් නොහිතපු විදිහට නරක ආරංචියක් ආවා. හෘදයාබාධයක් හන්ද ඒ අයියා රට දීම මියගියා කියන එක. ඒ ආරංචියත් ඒ මාමා ගොඩක් අමාරුවෙන් විදගන්න ඇති. සති දෙකකට පස්සෙ ඒ අයියගෙ මෘතදේහය ලංකාවට ආවා. අම්මගෙ අවුරුද්දෙ දානයට මාසයක් තියෙද්දි පුතාගෙ නිසල දේහය ගේ මැද තියනකොට තාත්ත කෙනෙකුට මොනව හිතෙනව ඇද්ද?.

ඒ අයියගෙ අවුරුදු දෙකහමාරක පොඩි එකා මිනී පෙට්ටිය වටේ සෙල්ලම් කර කර ඉන්නවා. තේරුමක් නෑනෙ ඒ ඉන්නෙ තාත්ත කියල.

අයියගෙ කටයුතු වෙනුවෙන් මුළු ගමම සුදානම් වුනා. ඔහු වෙනුවෙන් සුදානම් වෙච්ච බැනර් එකක් අදටත් හන්දියෙ ගහල තියනවා.

“ආදර මිතුර පිය සෙනෙහස එපාදෝ - හොරෙන්ම විත් මවු තුරුලට ගියාදෝ”

මේක දකින ඒ මාමා කොච්චර හිතෙන් මැරි මැරි උපදිනවා ඇතිද?

ඡායාරූපය ලබාගත්තේ මෙම යොමුවෙනි.

මා කවුද

2010-08-16T16:33:00.000+05:30

මා සතුව රියදුරු බලපත්‍රයක් ඇත. පැදවීමටද දනිමි. නමුත් මම රියදුරෙකු නොවෙමි.මා සතුව පරිගනකයක් ඇත. ක්‍රියා කරවීමටද දනිමි. නමුත් මම පරිඝණක ඉංජිනේරුවෙක් නොවෙමි.මා සතුව කැමරාවක් ඇත. මට ඡායාරූප ගැනීමටද හැකිය. නමුත් මම ඡායාරූප ශිල්පියෙකු නොවෙමි. මට මෙන්ම බොහෝ අයටද මේ ප්‍රවීනතා ඇත්තේය. මීට වඩා ප්‍රවීනතා එමට‍ය. එම ප්‍රවීණතා ප්‍රගුණ කර ඇත්තේය. නමුත් බොහෝ දෙනා ශිල්පීන් නොවෙති. සියළුම මිනිසුන්ට හදුනාගැනීමට අනන්‍යතා පත්‍රයක් ඇත. නමුත් බොහෝ දෙනාට මිනිසුන් පමණක් නොව තමන්ව වුවද හරිහැටි හදුනාගත නොහැකිය. හදුනාගැනීමේ බලපත් සැමටම ඇතත් ඔවුන් සියල්ලම මිනිසුන් නොවෙති.

ගෙදර බුදුන් අසනීපෙන්

2010-07-22T11:04:00.002+05:30

බොහොම කාලෙකින් බ්ලොග් එකක් ලියන්න තියල කියවන්නවත් එන්න බැරිවුනා. වැඩකරන තැන වැඩ වැඩිවුනා විතරක් නෙමෙයි කැම්පස් වල විභාග කටයුතුත් අම්බානකට තිබ්බා. ඊයෙත් පොඩ්ඩක් වේලාසනින් ගෙදර යන්න පුළුවන් වුනා. ගෙදර ගිහින් මගේ වැඩක් කරගන්නවා කියල හිතාගෙන. මොකද කාර්යාලයෙ වැඩ නැතිවුනාට අනිත් වැඩ තියනවා මදි නොකියන්න. සිහින සැබෑවෙන්නේ නිදාගැනීමෙන් නොව ඒ සදහා නිදිවර්ජිතව වෙහෙසීමෙන් කියන එක මම අදහන දෙයක්. ඒක හන්දා මහන්සිවෙලා වැඩ කරන්න ඕනෙ.
ඊයෙ ගෙදර යනකොට ගෙදර ටිකක් වෙනස්. පාළුයි. සද්දයක් වත් නෑ. පොඩ්ඩක් විපරම් කරල බැලුව ඇයි කියල. අම්මා පේන්න නෑ. චුට්ටක් අම්මලාගෙ කාමරයට එබිල බලන කොට අම්මා ඇද උඩ නිදි. අම්මට අසනීප වෙලා. කාලෙකට කලින් තිබ්බ අසනීපයක් ආයෙත් මතුවෙලා. අම්මට දැන් ඇවිදින්න බෑ. සමබරතාවය නැතුව ගිහින්. ඉස්සර ඉදන් අම්මා මේ ලෙඩේට බෙහෙත් ගත්තා. හුග කාලෙකින් හැදුනේ නෑ. ඒත්....
අම්මා ඉන්න විදිහ දැක්කහම මගේ ලෝකය කඩා වැටුනා. කරන්න ගිය දේවල් මුකුත් මතක නෑ. රෑට කන්න තරම් වත් සිහියක් නෑ. මේ ලෝකෙ මොනතරම් දුකක් මම ඉවසුවත් මගෙ අම්ම තාත්ත දුක් විදිනකොට මට ඉවසන්න බෑ. ඒ කොච්චර කලත් ඒ අය මාව මෙච්චර ලොකු කරල තවමත් මං වෙනුවෙන් දුක් විදිනවා.
පොඩිකාලෙ ඉදන් මගේ ජීවිතේ ආත්ම ප්‍රකාශනය වුනේ ඒ දෙන්නා. හැමදේකටම ගුරුහරුකම් ගත්තෙත් ඒ දෙන්නගෙන්. පහුගිය සතියෙදි මට මං ගැන හිතන්න අවස්තාවක් ආවා. ඒ වෙලාවෙදි තමයි මට තේරුනේ ඒ රත්තරන් මිනිස්සු දෙන්නා වෙනුවෙන් මම මොනවද මෙච්චර කාලෙකට කරල තියෙන්නෙ කියල. දෙන දෙයක් කාල වෙන දෙයක් වෙද්දෙන් කියල හිටියා මිසක් ඒ අය වෙනුවෙන් දැනෙන මුකුත් කලේ නෑ කියල මට හිතුනා. කොච්චර ලොක්කෙක් වුනත් (ලොක්කෙක් කිව්වට ලොක්කෙක් නෙමෙයි) තාම කන්නෙ අම්ම තාත්ත දෙන දේ නේද කියල හිතිච්ච වාර අනන්තයි.
එහෙම හිතල උදෙන්ම නැගිටල අම්මට උයන්න උදව්වෙන්න හිතුවා. සති අන්තයේ ගෙදර ඉන්න වෙලාවක නම් ඉතින් ගෙදර මිදුල අතුගානවා. රෙදි අව්වට දානවා. (ඊට පස්සෙ ඉතින් කොම්පියුටරේ ඇතුලෙ). අනේ සතියෙ දවස් වලට අම්මා ඒවත් ඔක්කොම කරල උදේ 4ට නැගිටල උයන්නත් ඕනෙ. ඊට පස්සෙ රෑ 10 විතර වෙනකන් අම්මට නිවනක් නෑ වැඩ. මේ දවස් වල උයන්න උදව් වුනා. ඒක හිතට ටිකක් සහනයක්.
ඒත් ඉතින් අද උදේ නැගිටල අම්මත් නැතුව උයන්න ගියහම තමයි උයන එකේ අමාරුව තේරුනේ හරියටම අද.
උදේ වැ‍ඩට යන්න එන්න හදනකොට අම්මා ඇදෙන් නැගිටලා පුටුවක වාඩිවුනා. හිතට මාර සන්තෝසයි. අම්ම‍ට ඉක්මනට හොද වෙයි. ඊට පස්සෙ මගෙන් වෙන්න තියන දේවල් අඩුවක් වෙන්න තියන්නෙ නෑ.... කවදාවත්ම.

ඡායාරූපය ලබාගත්තේ මෙම යොමුවෙනි

මේ දවස් වල වෙච්ච දේවල් ටිකක්

2010-06-03T13:26:00.002+05:30

මම මේ ලියන්න යන‍්නෙ පහුගිය දවස් වල සිද්ධ වෙච්ච දේවල් ටිකක්. සිදුවීම්. හිනා යන දේවල් මුකුත් නෑ. කලින්ම කිව්වා ඔන්න.

පළමු සිදුවීම

මගේ ඥාති සහෝදරයෙක්ගෙ මංගල්‍යය උත්සවය පැවැත්වුනේ වෙසක් දවසට කලින් දවසෙ. ඉතින් වෙසක් පෝය දවසෙ අපි ඒ ගෙදරට ගියා උදව්වෙන්න කියල. වෙසක් දවස හන්ද දන්සැල් වැහි වැහැල. ඉතින් කට්ටියටම ඕනෙ වුනා දවල්ට දන්සැලකින් කන්න. උදේ දහයට විතර නැන්දා ඇවිත් කිව්වා ගෙවල් ලග ෆ්‍රයිඩ් රයිස් දන්සැලක් තියන කතාවක්. ඔන්න ඊට පස්සෙ බත් කන්න හිටපු අපිට දැන් ෆ්‍රයිඩ් රයිස් ඕනෙ වෙලා. දැන් බලන් ඉන්නෙ රතිඤ්ඤා පත්තු කරනකන් පෝලිමට යන්න. දොලහ වෙනකොටත් රත්ඤ්ඤා පත්තු වුනේ නෑ. ඒ වුනාට බඩගින්න නම් පත්තුවෙලා තියනවා. මල්ලි ඉතින් ඉන්න බැරිම තැන බයිසිකලෙත් අරන් ගිහින් බලල ආවා. අයියෝ පස්සෙ බලනකොට දන්සැල හෙට. පස්සෙ සනාගෙ ත්‍රී විල් එකේ නැගල ගියා කිලෝමීටර් දහයක් විතර. ෆ්‍රයිඩ් රයිස් තියා බත් වත් නෑ. පස්සෙ පාන් එක්ක සීනි සම්බෝල දන්සැල් දෙකකටයි නුඩ්ල්ස් දන්සැල් එකකටයි, බෙලිමල් සිසිල් බීම දන්සැල් දෙක තුනකටයි ගිහින් බඩගින්න අඩුකරගත්තා. ආපහු එන්න එනකොට ගෙදරට කිලෝමීටර් දෙකක් විතර තියෙද්දී ත්‍රීවීල් එකේ පෙට්‍රල් ඉවර වුනා. ඒ කිලෝමීටර් දෙකත් තල්ලු කරගෙන ෂෙඩ් එකක් ගාවට එනකොට ආයි බඩගිනියි. ගෙදර ගිහින් ආයිත් නැනදගෙන් බත් පිගානක් ඉල්ලගෙන කෑවා.

දෙවන සිදුවීම

මගේ ඥාති සහෝදරය මධුසමය ගත කරල දවස් දෙකකට පස්සෙ ආයෙත් කොළඹ ආවා. ඇවිත් එදා රෑ නැවතුනේ ගාළු මුවදොර හෝටලයෙ. හවස 7ට විතර මගින් මාව වාහනේට දාගත්ත ආයි ඒක ගෙදර ගේන්න ඕනෙ හන්ද. තවත් අඩුම කුඩුම ටිකක් අරන් අපි වෙසක් ට්‍රැපික් එක අස්සෙ යන්තම් කොම්පඤ්ඤවීදියට එනකොට රෑ 10ට කිට්ටුයි. කොම්පඤ්ඤවීදියෙන් කෙලින්ම අපේ අවශ්‍ය ස්ථානයට යන්න පුළුවන් වුනත් එතන තිබුණ වෙසක් තොරණ හන්ද පොලිස් රාළහාමිල ඒ පාර වහල තිබ්බා. ඉතින් ආයෙත් හරවගෙන කොල්ලුපිටියට ගිහින් තදබදය අස්සෙ ගාළු මුවදොර වට රවුමට එනකොට රෑ 12.05. හෝටලය පැත්තට හරවනකොටම එතන හිටපු රාලහාමි කියපි ඒ පැත්තට හරවන්න බෑ කියල. මම කිව්වා රාලහාමිට අපිට යන්න ඕනෙ හෝටලයට කියල. රාලහාමි බෑම කියනවා. මම ඇහැව්වා එහෙනම් හෝටලයට යන්න වෙන පාරක් තියනවද කියල. වෙන පාරකුත් නැහැල්ලු. ඊට පස්සෙ රාලහාමි අහපි මොකටද හෝටලේට යන්නෙ කියල. මගේ හැටි දන්න හන්ද අයියා පැනල උත්තර දුන්නා හෙට මගෙ හෝම් කමින් එක ඒකටයි යන්නෙ කියල. හා එහෙනම් යන්න කියල රාලහාමි කිව්වා.

තුන්වෙනි සිදුවීම

මට තියෙන්නෙ පොඩි මරුටියක්. ඉන්ධන පිරිමැසුම් හන්දයි ගත්තෙ. වායුසමීකරණයෙ කාර්යක්ෂමතාවය වර්ධනය වෙන්න කියල හිතල වාහනේ වීදුරු ටිකක් අදුරු (ටින්ට්) කලා. ඔන්න පහු වෙනිද අයියගෙ හෝම් කමින් (මං හිතන්නෙ සිංහලෙනුත් හෝම් කමින් තමයි) යනකොට තවත් රාලහාමි කෙනෙක් වාහනේ නැවැත්තුවා. නවත්තල කියනවා මහත්තය ඔය ටින්ට් එක ගලවන්න. නැත්තම් 5000ක් දඩ ගහනවා කියල. මම ඇහැව්වා ඒ ඇයි කියල. පස්සෙ බලනකොට එහෙම නීතියක් දාලා. ඔක්කොම ඉතින් අපිට තමයි. අපරාදෙ. පස්සෙ මම ටින්ට් එක ගැලෙව්වා.

හතරවෙනි සිදුවීම

මම වාහනේ අරන් යන්තම් මාස 5යි. ගන්න පුළුවන් කමකට නෙමෙයි. ලීසිං වල ගනන් අඩුවෙච්ච හන්දයි ගත‍්තෙ. ආණ්ඩුවෙන් හුගක් බදු අඩුවුනා. දැන් මගෙ වාහනේ විකුණන්න එහෙම බෑ. මොකද තව ටික දවසකින් මම ගත්ත පාවිච්චි කරපු කාර් එකට වඩා අඩුවට අළුත් එකක් ගන්න පුළුවන්. දැන් ඉතින් ගත්ත එක පාවිච්චි කරනවා ඇරෙන්න මාරුකරන්න අදහසක් නෑ.

තව ඔය වාගේ පොඩි පොඩි සිදුවීම් ගොඩක් වුනා. කියල වැඩක් නෑ අප්පා. ඒක හන්ද කියන්නෙ නෑ.

ඡායාරූපය ලබාගත්තේ මෙම යොමුවෙනි

සිංහල බ්ලොග් කෙරුවාවට අවුරුද්දයි

2010-06-01T10:28:00.003+05:30

ඔන්න මමත් සිංහල බ්ලොග් ලියන්න පටන් අරන් අවුරුද්දක් වුනා. කාලය ගෙවිල යනවා දැනුනෙම නැහැ. බ්ලොග් කරුවෙක් වෙලා අවුරුදු හතරකට කිට්ටුවෙන්න ආවත් සිංහල බ්ලොග් ලියන්න පටන් ගත්තෙ ගිය අවුරුද්දෙ. මම ලියන මගේ බ්ලොග් පහක් තියෙනවා. නමුත් අවිවේකය හන්ද නිතරම යා‍වත්කාලීන වෙන්නෙ ඒවායින් කීපයක් පමණයි. අචිරගේ දිනපොත කියන්නෙ එහෙම යාවත්කාලීන වෙන එක බ්ලොග් පිටුවක් විතරයි. හැබැයි මම මගේ බ්ලොග් සින්ඩියක් තුලට ඇතුලත් කලේ ලගදි. සිංහල බ්ලොග් සංසදයෙ වගේම ලාංකීය සිතුවිලි තුලත් මගේ බ්ලොග් තියනවා.

මම බ්ලොග් ලියන්නෙ මට නිදහස තියන වෙලාවට මට වැදගත් කියල හිතෙන දේ ගැනයි. මමත් නිතර කියවන බ්ලොග් කීහිපයක් තියනවා. ඒවා ගැනත් පුංචි සදහනක් නොකර බෑ. හෙලයාගේ මියුsick විතරයි, ඉන්දිකගෙ එකේ වාට්ටුව, කස්සාගේ The Last Row, දොඩන් අයියගෙ හද ගී පොත, Taboo ගෙ Taboo Subject වගේම මාධවගෙ Photography Blog එකත් අනිවාරයයයෙන් කියවන ඒවට වැටෙනවා.

ඉතින් මගේ බ්ලොග් ඉස්සරහටත් කියවයි කියල බලාපොරොත්තු වෙනවා.

ප්‍රේමයේ අතුරු ඵල

2010-05-19T14:32:00.002+05:30

මම මේ කියන්න යන්නෙත් කතාවක්. හැබැයි ටිකක් වෙනස් විදිහෙ. සංවේදි එකක් නම් නෙමෙයි ඔන්න. පසුගිය සතියේ මගෙ යාළුවෙක් ගෙදර ඇවිත් එයාගෙ විවාහ මංගල්‍යයෝත්සවය කියල ගියා. යාළුවෙක් කිව්වට දුරින් නෑදෑකෙනෙකුත් වෙන‍වා. ගෑණු ළමයෙක්. අවුරුදු 10 ක විතර ප්‍රේමයක අවසාන ඵළය. කතාවෙ ආරම්භය සිද්ධවෙන්නෙ මෙහෙමයි. මේ කියන මගේ යාළුවා මට වඩා මාස දෙකක් විතර වැඩිමල්. හැබැයි හරිම ලස්සනයි. සුදු කොන්ඩෙ දිග බොහොම ප්‍රිය මනාප කෙනෙක්. ඉතින් අපි සාමාන්‍යය පෙළ කරල ඉවර වෙච්ච කාලෙ ඉතින් කඩ්ඩ හදාගන්න කඩු හරඹ පන්තියි පරිගණක දැනුම වැඩිකරගන්න ඒ පන්තියි යනවනෙ. (දැන් තාලෙ වෙනස්, කාලෙ අළුත් හන්ද) ඒ කාලෙ එහෙමයි.

ඉතින් ඔය කාලෙ මේ යාළුවත් ඔය පන්තියකට ගියා. ඇහැට කණට පේන දැරිවි හන්ද ඉතින් අයියල පොරේ. කොහොම කොහොම හරි කල් යල් බලල තවත් හොද හැදිච්ච පිරිමි ළමයෙක් මෙයාගෙන් යාළුවෙන්න ඇහැව්වා. ඒ ළමයගෙත් වරදක් නැති හන්ද සහ මෙයාගෙත් කැමැත්ත ඇබිත්තක් තිබ්බ හන්ද කිව්වා “මට ඕවට මුකුත් කියන්න බෑ. ඇවිත් ගෙදරින් අහන්න” කියල. අපිත් හිතුව වැඩේ එතනින් ඉවරයි කියල. මොන? එතනින් තමයි පටන් ගත්තෙ. මේ ළමයත් එයාගෙම වයසෙ. යන්තම් සාමාන්‍ය පෙළ ඉවර කළා විතරයි. ඔන්න පහු වෙනිදම මේ ලමයා යාළුවගෙ ගේ දොරකඩ. යාළුවා හිතුවෙත් නෑ එහෙම දෙයක් වෙයි කියල. ඔන්න ඉතින් කෙලින්ම ප්‍රශ්ණය යාළුවගෙ තාත්තට යොමු කළා.

මාමණ්ඩි අළුත් බෑනගෙ විස්තර ඇහැව්වා. ඒත් කෙරුවාව ගැන එච්චර පැහැදීමක් නෑග තාම පොඩි එකෙක්නෙ. යන්තං ඕ ලෙවල් ඉවර වුනා විතරයි මගුල් කතා කරන්න එනවා රස්සාවක් වත් නෑනෙ. ඉතින් මාමණ්ඩි කිව්වා මෙහෙම. “මගෙ දුව මම හැදුවෙ දොස්තර කෙනෙකුට හරි ඉංජිනේරුවෙකුට හරි දෙන්න. පුතාට තාම රස්සාවක් වත් නෑනෙ. ඉතින් පවුලක් ගෙනියන්නෙ කොහොමද? කවද හරි දොස්තර කෙනෙක් හරි ඉංජිනේරුවෙක් වෙලා ඇවිත් කතා කරන්නකො” කොල්ලත් ඇරියෙ නෑ. කිව්ව මාමණ්ඩිට මෙහෙම. “ හරි මම එහෙනම් මම එන්නම්, හැබැයි මාමත් වචනෙ ඒ විදිහටම රකින්න ඕනෙ”. යාළුවට මාර සන්තෝසයි. ඊට පස්සෙ මේ ළමයා ගණිත විශයයන් කරන්න පටන් ගත්තා. මේ වෙද්දී දෙන්නා යන්තම් කතා කරනවා එච්චරයි.

අවුරුදු දෙකක් ගෙවිල ගිහින් ‍උසස්පෙළ ප්‍රතිපල ආවට පස්සෙ කොල්ල ඉස්සෙලම ගෙදර යන්නත් කලින් ආවෙ මාමා හම්බවෙන්න. ඇවිත් ප්‍රතිපල කිව්වා. මාමට කට උත්තර නෑ. දිස්ත්‍රික්කයෙ 5 වෙනියා ගණිත අංශයෙන්. දිවයිනේ 25 ද කොහෙද “දැන් මාමා මොකද කියන්නෙ” කියල කොල්ලා ඇහැව්වා. මාමා මොනව කියන්නද? එදා ඉදන් දෙන්නට ගෙදරින් ආශිර්වාදෙ තියනවා. ඒ දෙන්නගෙ මගුල් ගෙදර තමයි ඔය කියල ගියෙ. ඔන්න ඔහොමයි කොල්ලන්ගෙ වැඩ.

(මම මේ කල්පනා කලේ අපිට ඔහොම මාමන්ඩිල හිටියෙ නෑනෙ. හිටියනං අපිත් ගොඩ)

ඡායාරූපය මෙම යොමුවෙනි

ප්‍රතිපත්තිගරුක මිනිසෙකුගේ ඉරණම

2010-05-13T13:39:00.003+05:30

මා මතු සදහන් තරනුයේ මා දන්නා හිත‍වතෙකු පිළිබද කතන්දරයයි. වර්තමාන සමාජය හා බලන කල ඔහු කළුත් නැති සුදුත් නැති අළු චරිතයකි. කිසියමු වු දෙයක අනන්තයට නොගිය හෙතෙම හැමදේම මධ්‍යස්ථව ඉවසයි.

විවාහකයෙකු වූ හෙතෙම විවාහයට වසර ගණනාවකට පෙර සිටම නිර්මාංශ පුද්ගලයෙකි. කිසිදා මත්පැන් නොබිව් ඔහු දුම්පානයද සූදුවද අතහැර ජීවත්වූවෙකි. අඩුම තරමේ උත්සව අවස්ථාවකදී වත්බියර් පානයෙන් වුවද බැහැරවූ ආදර්ශමත් චරිතයක් විය.

කාලය ක්‍රමයෙන් ගෙවී ගියේය. විවාහයෙන් පසුවද හිතවතා ‍ප්‍රතිපත්ති රැක්කේය. ටික කලෙක පටන් ඔහුගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය පිරිහෙන්නට විය. ශරිරයේ බොහෝ වෙනස්කම් ඇතිවිය. ශරීරය ක්ෂය විය. නිතරම අසනීප විය. සාමාන්‍ය බෙහෙත් සහ පරීක්ෂන වලින් සුවයක් නොවීය. අවසානයේදී සම්පූර්ණ පරීක්ෂණයක් සිදුකෙරිනි. ඔහුගේ නියම තත්ත්වය අනාවරණය විය.

අද ඔහු දියවැඩියා රෝගියෙකි. කොලෙස්ටරෝල් අධිකව අඩංගුය. තවත් එකි මෙකී රෝග ගණනාවකට ඔහු හිමිකම් කියයි.

එකල ඹහුට මත්පැනට ඇරයුම් කල මිතුරෝඔහුට සරදම් කරති. මාංශ භක්ෂකයෝද එසේමය. ලෝ දහම සමානයයි කියුවත් මෙවැනි අසමානතා ලෝ දහම තුල ඇත. රැකි ප්‍රතිපත්ති කුමටදැයි අද හෙතෙම සිතයි.

ඡායාරූපය ලබා ගත්තේ මෙම යොමුවෙනි.

මල්ලිගේ කතා

2010-05-05T14:23:00.001+05:30

මම පවුලේ එකම ලමයා. මට ඉතින් සහෝදර සහෝදරියො කවුරුත් නෑ. පොඩිකාලෙ ඉදන් මගෙ තනියට හිටියෙ මහප්පගෙ පොඩි එකා තමයි. අල්ලපු ගෙදර ඉන්න හන්ද මට කවදාවත් පාළුවක් දැනුනෙ නෑ. දැන් මිනිහා ගජ ඉලන්දාරියා. දැනුත් මල්ලිගෙ කතා හන්ද පාළුවක් නෑ. මේවා මල්ලිටයි මල්ලිගෙ සෙට් එකේ ඉන්න අයටයි වෙච්ච දේවල්. මම මේ දේවල් ලියන්න හිතාගෙන හිටියෙ බ්ලොග් මැරතන් එකට. නොදැනුවත්ව වෙච්ච වැරැද්දට මට අන්තර්ජාලෙට ඇතුල් වෙන්න බැරි වෙච්ච හන්දා මැරතන් එකට එන්න බැරිවුනා. දැන් ඒ කතා ටික එක එක වෙනසකටත් එක්ක ලියන්නම්. හිනා යයිද නම් මම දන්නෙ නෑ. හිනා යන ගතියක් තියන හන්ද පොඩි පොඩි කතා ටිකක් ලියන්නම්.මේක තමයි පළවෙනි කතාව.

මල්ලිත් මල්ලිගෙ යාළුවො සෙට් එකත් වැඩිපුර ඉන්නෙ පන්සලේ. පන්සලේ මොකක් හරි වැඩක් තියනවනම් කොල්ලො ටික මැරීගෙන වැඩ. ඕක හන්දම ගමේ පන්සලේ පොඩි හාමුදුරුවොත් මේ කට්ටිය එක්ක හරි හිතවත්. ඒකට තවත් හේතුවක් තිබුනා. ඒ පොඩිහාමුදුරුවොත් බොහොම තරුණ කෙනෙක් වීම. ඉතින් මේ සුහදත්වය දිගටම පැවතුනා. ඔන්න දවසක පන්සලේ උත්සවයක් තිබ්බා. කට්ටිය ගජරාමෙට වැඩ. පොඩි හාමුදුරුවොත් ඉතින් ඇවිත් උදව්වුනා. ටික වෙලාවකින් හාමුදුරුවො මේ ගොල්ලන්ට තේ එකක් බොන්න පන්සලට කතා කලා. කට්ටියට ඒකට වත් ඉස්පාසුවක් නෑ. හාමුදුරුවන්ගෙ ඇවිටිල්ලත් වැඩියි. ඉතින් එතන හිටපු මල්ලිගෙ යාළුවෙක් හාමුදුරුවන්ට “හාමුදුරුවො යන්න අපි වඩින්නම්” කියල කිව්වා. ඉතින් කතාව එතනින් ඉවරයි.

ජීව්තය අතරමං කල මංගල්‍යය

2010-04-29T10:38:00.002+05:30

ඇත්තම කියනවානම් පසුගිය දිනවල මේ ආකාරයට බ්ලොග් ලිවීමට තරම් ඉස්පාසුවක් නැතිවෙන්නට තිබුනි. ඒ මාගේ ඥාති සොයුරියගේ මංගල්‍යය උත්සවය නිසාවෙනි. සියල්ල මනා ලෙස සුදානම් වුවද අවසනදී මට බ්ලොග් ලිවීම සදහා අවකාශය පෑදුනි.

මා ඥාති සොයුරිය අගනුවර උසස් බාලිකාවකයට පිය මැන්නාය. විභාග කඩඉම් ජයගත් ඇය අවසානයේදී ජයවර්ධනපුර සරසවියේ කළමණාකරණ විශේෂ ගෞරව උපාධියෙන් තම දැනුම් සම්භාරය නතරකර නොගත්තිය. ලොව පිළිගත් කළමනාකරණ උපාධි රැසක් ඇය සමත් වූවාය. ඒ ඇය අධ්‍යාපනය කෙරෙහි සිතැත්තියක් වූ නිසාය. සරසවි බිමෙන් පිටවෙන විටද ඇය අයියා කෙනෙකු සොයා නොගත්තාය. පසුව ඇය ලංකාවේ ප්‍රකට බැංකු කිහිපයක සේවය කලාය. ඇය ක්‍රමයෙන් තිස් හැවිරිදි වියට කිට්ටුවන විට ඇයට සහකාර කළමණාකාර ධුරයකට උසස් වීමක් සමග දුෂ්කර පළාතකට මාරුවක් ලැබුණි. ඇය මේ වන විටත් තනිකඩය. දෙමාපියෝ ඇයට සුදුසු අයියෙක් වසර ගනණාවක් තිස්සේ සොයා බැලූ නමුත් නොයෙක් අඩුපාඩුකම් පෙන්වමින් ඇය ඒවා ප්‍රතික්ෂේප කලාය.

දුෂ්කර පළාතෙන් කළමණාකාර ධුරයකට උසස්වීමක් ලැබ අගනුවර ශාඛාවකට ඇයට පත්වීම ලැබෙන විට තවත් වසර කිහිපයක් ගතවී මැදිවයස් එළඹ තිබුනි. තවමත් ඇය තනිකඩය. දෙමවිපියන්ගේ දැඩි කැපවීම සහ සෙ‍වීම මත ඇයට ගැලපෙනම සහකරුවා අවසනදී ඇය තෝරාගන්නා ලදී. ඔවුන් අන්‍යනෝන්‍ය වශයෙන් ඉතා ඉක්මනින් හදුනාගෙන විශ්වාසය සහ ආදරය ගොඩනගාගෙන තිබුනි. පවුලේ සියල්ලෝම ඔවුන් දෙස සතුටු සිතින් බලා සිටියහ. සියල්ල මෙසේ සැරසෙද්දී විවාහයටද දින නියම කරගැනිනි.

සියල්ලෝ යුහුසුළුව ඒ හා සම්බන්ධ කටයුතු කලහ.

අක්කා අතිනත ගැනීමට සිටි අයයා විවාහයට සති තුනකට කලින් බයිසිකලයෙන් නගරයට එමින් සිටියේය. කිසිවක් සිතාගැනීමටත් පෙර වේගයෙන් පැමිණි මෝටර් රියක් අයියා පාරමැද අසරන කර දමා පළා ගියේය. අනතුරින් අයියාගේ හිසට බරපතල තුවාල සිදුවිය.

විවාහ දිනයද එලඹියේය. අයියා තවමත් දැඩි සත්කාර ඒකකයේය. හිසට සිදුවූ බරපතල සිදුවීම් නිසා සති තුනකටක් වඩා වැඩිකාලයක් ඔහු සිහි විසඥව සිටියේය. දැන් ඔහු යන්තමින් දෑස් විවර කරයි.

අක්කා හැඩුකදුලෙන්ය. අයියාගේ තත්ත්වය ගැන වෛද්‍යවරු විවිධ මත පලකරති. අයියාගේ අංශයක් තවමත් අකර්මන්‍යය. අක්කා ඉල්ලනුයේ “අයියාව කෙලින් කරලා දෙන්න” යන්න පමනකි. ඇය දැන් පන්සල් යයි. බෝධිපුජා තබයි. මහා හඩින් ගාථා කියයි. තනිවම කාමරයට වී අඩයි.

විවාහය වෙනුවෙන් වෙන්කල බොහෝ දෑ වියැකෙමින් පවතී. වැරදිකරුවන් තවමත් නිදැල්ලේය. නොකල වරදකට ජීවිත කීයක් නම් වන්දි ගෙවිය යුතුද?

ඡායාරූපය ලබාගත්තේ මෙම යොමුවෙනි.

Mobile BroadBand ගැන නොදන්නා දෙයක් අසමි

2010-04-19T10:26:00.003+05:30

මම දැන් මාස ගණනාවක සිට Mobitel Broadband භාව්තා කරමි. එක් වරෙක හැර අනෙකුත් හැම විටෙකම Data Limit එක ඉක්මවා නොගියෙමි. මෙවර අත්‍යාවශ්‍ය කරුණකට ටොරන්ට් එකක් (8GB) Download කලෙමි. මින් 3GB ප්‍රමාණයක් වෙනත් ස්ථානයකින් Download කළ අතර නිවසින් Download කලේ 5GB ප්‍රමාණයකි. නමුත් මා වැඩිපුර 1.5GB Download කලා යයි මගේ ගිණුමේ සටහන් වෙයි. මේ පිළිබද දැන ගැනීමට Customer Care එකේ අක්කලාට කතා කලද කිසිදු වැදගත් යමක් ඔවුන් නොදනී. ටොරන්ට් එක Upload කළ Data ප්‍රමාණය 4 GB පමණ වෙයි. මොබිටෙල් වලදි Upload වන Data ප්‍රමාණයද Data Limit එකට Calculate වෙනවාද? දන්නා කෙනෙක් මට උදව්කරනවාද?

යාපනයට රක්ෂණයක්

2010-04-02T12:43:00.002+05:30

කලින් පෝස්ට් එකෙන් අපි කල යාපනයේ සංචාරයේ විස්තර ටිකක් ඔය ගොල්ලන්ට කිව්වා. මේ පෝස්ට් එකත් ඒ සංචාරය සමග සම්බන්ධයි. ඉහලින් දැක්වෙන ඡායාරූපය මම ගත්තෙ යාපනය නගරයට කිලෝමීටර් 10ක් විතර කලින් තියන කුඹුරක් අසලින්. ඡායාරූපය පැහැදිලි නැත්තෙ මම බස් එකේ පා පුවරුවෙ එල්ලිලා ගත්ත හන්ද වෙන්න ඇති. නමුත් පුවරුවෙ තියන දැන්වීම ඔයගොල්ලන්ට දැකල පුරුදු එකක් කියල මම දන්නවා.

මේ මම ගත්ත එක පුවරුවක් විතරයි. මේ වගේ විවිධ රක්ෂණ සමාගම් වල ප්‍රචාරක පුවරු ගණනාවක් යාපනය පාර පුරා මේ විදිහට එල්ලලා තිබ්බා. අවුරුදු 30ක් යුද්ධයක් එක්ක ජීවත් වෙච්ච මිනිස්සුන්ට ඒකාලෙ රක්ෂණය ගැන විතරක් නෙමෙයි ජීව්තය ගැනවත් හරියට උනන්දුවක් අවබෝධයක් තිබ්බෙ නෑ. මෙන්න ඒ පැත්තට රක්ෂනේ ගැන හිතන්න කාලය එලඹිලා. රටක් ස්ථාවර වෙනකොට එහෙම වෙන්න ඕනෙ.

මම මාර්කටින් ගැන දන්නෙ බොහොම පොඩ්ඩයි. ආර්ථික විද්‍යාවත් ඊට දෙවෙනි නෑ. මෙතන තියෙන්නෙ ඉල්ලුමට සැපයුමක්ද? එහෙම නැත්තම් අවශ්‍යයතාවය ඇතිකර ඉල්ලුම ඇතිකිරීමද? එහෙමත් නැත්තම් වරණ කිහිපයක් අතරින් තරගකාරී වරණයක් තෝරා ගැනීමද? කියන එක මට හරියටම කියන්න බෑ. මේක හොදද නැත්තම් නරකද කියන්නත් බෑ. මට හිතෙන්නෙ ලංකාවෙ අයියල හරිම දක්ෂයි කියන එක විතරයි. හැබැයි ඉතින් මිනිස්සුන්ට මේක අවශ්‍යය කාලෙ දුන්නනම් තමයි වඩාත් හොද? ඔයගොල්ලන්ටත් මොනවහරි හිතෙනවනම් පොඩි කමෙන්ට් එකක් දාන්න.

ඩෙල්ෆ්ට් දූපතේ අසිරිය

2010-03-31T09:48:00.008+05:30

ඒ නවය මාර්ගය දැන් පැය විසිහතර පුරාම විවෘතය. දැන් දකු‍ණේ වැසියෝ හිටු කියලා යාල් පානම් යති. ත්‍රස්ත බිය නැති යුධ බිය නැති දේශපාලන බිය පමණක් ඇති රටක වැසියන් සාමයේ ප්‍රතිඵල භුක්ති විදිනු දැකීම මනරම්ය. ඉදින් අපේ ආයතනයේ මිතුරන් පිරිසද යාපනේ ගියෙමු. ඒ අනෙක් අය මෙන් සති අන්තයේ නොව සති මැද දිනකදීය. අනෙක එය සාමාන්‍ය චාරිකාවක් නොව අතිවිශේෂ එකකි. මන්ද යත් අපගේ මග පෙන්න්නා වුයේ යාපනයේ පදිංචි කරුවෙකු වන අතර සාමාන්‍ය යාපනය චාරිකාවට අදාලවන කිසිදු තැනක අපව රැගෙන නොයාමට ඔහු කලින් සිටම තිරනය කර සිටියේය.

ඉදින් අපි ඩෙල්ෆ්ටි ගියෙමු. ඩෙල්ෆ්ටි යනු ඩොයිෂ් භාෂාවෙන් මෙම දූපත හදුන්වන නමයි. එය දෙමල භාෂාවෙන් නෙදුන්තිවු යනුවෙන් හදුන්වයි. මෙම දූපත යාපනය අර්ධද්වීපයට මදක් බටහිරින් වන්නට පිහිටි ඕවලාකාර හැඩයෙන් යුතු ලංකාවට අයිත් විශාලම දූපතකි. මෙම දූපතේ වර්ග ප්‍රමානය වර්ග කිලෝමිටර 50ක් පමණ වන අතර දිගින් කිලෝමිටර 8 ක් හා පළලින් කිලෝමීටර 6ක් පමණ වෙයි. මුළු දූපතම තැනිතලා වියලි ස්වභාවයක් ගනියි. ඩෙල්ෆ්ට් යනු අතිසුන්දර වෙරල තිරයක් මෙන්ම ශුෂ්ක දේශගුණයක් ඇති හිරිගල් රාජ්‍යයකි.

ඩෙල්ෆ්ට් යාමට සිදුවන්නේ නාගදිපයට බෝට්ටුවෙන් යාමට ගොඩවන කරිකට්ටුවාන් ජැටියෙනි. නාගදීපයට යාමට විනාඩි 20ක් පමණ ගතවුවත් ඩෙල්ෆ්ට් යාමට පැයක පමණ කාලයක් ගතවේ. කලින් මාර්ග සංවර්ධන අධිකාරියේ බෝට්ටුවකින් දුපතට ලගා වීමට හැකිවුවත් එම බෝට්ටුව අබලන් වීම නිසා අපට ගමන් කිරිමට සිදුවූයේ බඩු ප්‍රවාහනය කරන බෝට්ටුවකිනි. ගාස්තුව ලෙස රුපියල් 40ක් එක් අයකුගෙන් අයකෙරේ. නාවුක හමුදාවට අයත් නාවුක බෝට්ටුවකින් මෙම ගමන විනාඩි 15 කින් නිම කරගත හැකිය. දිනකට එක් වතාවත් මෙම බෝට්ටුව යාපනය හා ඩෙල්ෆ්ට් අතර ගමන් කරයි.

කරිකට්ටුවාන් ජැටියෙන් මගීන් 150 පමණ සමග පිටත්වු අපි පැයකට පමණ පසු ඩෙල්ෆ්ට් දුපතට ලගා වීමු. ඩෙල්ෆ්ට් ජැටියද ඉතාමත් සුන්දරය. පළමු දිනයේ ‍ ඩෙල්ෆ්ට් වලට ගොඩබසින විට මදක් සවස් වී තිබුන බැවින් ගමන් සියල්ල පසු දිනට කල් තැබුවෙමු. එදින රාත්‍රියේ අපගේ නවාතැන් පොල වුයේ ඩෙල්ෆ්ට් දුපතේ තිබු පල්ලියයි. වර්ෂ 1848 සාදන ලද මෙම පල්ලිය තුල පෙර පාසලක් ද පවත්වාගෙන යනු ලබයි. තවමත් හෝටල් හෝ නවාතැන් පහසුකම් නැති ඩෙල්ෆ්ට් දුපතේ නවාතැන් ගතයුතුවන්නේ පල්ලිය වැනි ස්ථානයකයි.

එදින රාත්‍රියේ සුරම්‍ය වෙරල තිරයේ ගිණි මැලයක් අටවා මාළු සමග පිට්ටු රාත්‍රි ආහාර ලෙස ගතිමු. සියළු තාරුකා පන්ති සහිත දර්ශණිය අහස්තලයන් එදින රාත්‍රියේ අපි දුටිමු. වෙරලේ රාත්‍රිය ගතකිරිමේදි හමුදාවේ සොයුරන්ගෙන් ලැබුණු සහයෝගයද අගය කළ යුතුයි.

පසුදා උදෑසනම වෙරල තීරයට අපි ගියෙමු. මිනිස් පහසින් නොයිදුල් සුරම්‍ය වෙරල තීරයක් ඩෙල්ෆ්ට් දුපත සතුය. ඒ මා මෙතුවක් දුටු සුන්දරතම වෙරලයි. රාත්‍රියේ මුහුදු ගිය බෝට්ටුද පැමිනෙමින් තිබුනි. ඉතාම හුරුබුහුටි අයුරින් මාළුවෙකු කරවල සදහා හමගසන අයුරු අපි දුටිමු. පණ ඇති මට්ටයින්, තාරුකා මාළුන්, මඩුවන් ගෙන් ගහන මෙම වෙරළ තීරයේ සිප්පි කටු, බෙල්ලන්, හක්ගෙඩි, වාලම්පුරි වැනි මුහුදු සම්පත් මේ වෙරලේ බහුලයි.

ඩෙල්ෆ්ට් වල කුඩා වෙළදපොලක්,තැපැල් කන්තෝරුවක්, පොලිසියක්, පාසලක්, රෝහලක් සහ පල්ලියක් තිබේ. මුළු දිවයිනටම ඇත්තේ වාහන කිහිපයක් පමණි. එයට ලංගම බස් රථයක්, මෝටර් බයිසිකල් කිහිපයක්, පොලිසියට අයත් ඩබල් කැබ් රථයක් හා ලෑන්ඩ් මාස්ටර් කීපයක් මෙහි තිබේ. බහුලවම භාවිතාවන ප්‍රවාහන මාධ්‍යය වන්නේ පාපැදියයි.

ඩෙල්ෆ්ට් දුපතේ විශේසත්වය වන්නේ සියළුම නිවාස සහ තාප්ප හිරිගල් වලින් තනා තිබීමයි. එය ඉතාම චමත්කාර දර්ශණයකි. ඩෙල්ෆ්ට් දුපතේ අනන්‍යතාවය කියාපාන ලක්ෂණයක් වන්නේ මේ හිරිගල් තාප්පයි.

ඩෙල්ෆ්ට්වල නැරඹීමට ඇතිදේ බොහෝය. නොයිදුල් වෙරල තීරය, ස්වභාවික හිරිගල් වලින් තැනුනු කොටුව, ලංකාවේ ලොකුම ගසවන යෝධ බයෝබැබ් ගස (දුපත් වැසියන් මෙම ගස මහ ගහ ලෙස හදුන්වයි), ලන්දේස් සමයේ දි තැනුන පරවියන්ට රැදි සිටිමට සාදන ලද කූඩු ද ඒ අතරින් විශේෂයි.

ඩෙල්ෆ්ට් දුපතේ බීමට ජලය ඇත. නමුත් ඒවා කිවුල්ය. ආහාරයට එළවළු හා අත්‍යාවශ්‍ය ද්‍රව්‍යය ගෙනෙන්නේ යාපනයෙනි. එම නිසා එම ද්‍රව්‍ය වල මිල මදක් අධිකය. නැවුම් මුහුදු මාළු සැමවිටම දුපත තුළ විකිනීමට ඇත. තල් රා අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට මෙම දිවයින තුල ලබාගත හැක. දුරකථන පහසුකම් දූපත තුල ඇත. නමුත් තරමක් මිල අධිකය. ජංගම දුරකතන වලින් ඩයලොග් සංඥා වෙරළාසන්නයේ පවතී. යුද්ධයෙන් එතරම් පීඩාවට පත්වු සළකුණු දුපත තුල දක්නට නොමැත. අප යන දින වල දූපත තුල අධික උෂ්ණත්වයක් තිබුණි. දූපතේ පැත්තක් කාන්තාරයක් මෙන් විය. එම පෙදෙසේ මිනිස් වාසයෙන් තොරය. එම ප්‍රදේශයේ පෝනියන් ඇතිකරනු ලබයි. දූපත තුල අභ්‍යන්තර ජලාශයන් දෙකක් තිබුණු නමුත් ඒවා බොහෝදුරට සිදී ගොස් තිබුණි.

ඩෙල්ෆ්ට් දූපතේ දවසක් ගතකල අපි පාසටහන් සහ මතකය පමණක් ඉතිරිකර නැවත පැමිනියෙමු. නමුත් තව ඉදිරියේදි මෙහි නවාතැන් පහසුකම් ඇතිවු දිනක මේ සුන්දරත්වය මෙළෙසම පවතීද?

මට මගහැරුණු ඇය

2010-03-24T16:57:00.003+05:30

මේක මගෙ යාළුවෙකුට වෙච්ච දෙයක්. මේක මට කියන වෙලාවෙ යාළුවගෙ හිතේ ඇතිවෙච්ච හැගීම් මට හොදට පෙනුනා. කතාවෙ නම් ගන්න දෙයක් ඇති කියල නම් මම හිතන්නෙ නෑ. ඒත් ඉතින් හිත ඇතුලෙ ඇතිවෙන ප්‍රේමයට සීමා මායිම් නෑ. ඒක හන්ද යන්තම් පොඩ්ඩක් ඒ ගැන ලියන්න හිතුවා.

මගේ මිතුරා විවාහකයි. එයා එයාගෙ භාර්යාවට අවංකවම ආදරේ කරනවා. ඒත් මේක යෝජිත විවාහයක්. එතකොට පස්සෙනෙ ආදරේ කරන්න වෙන්නෙ. නමුත් ඔවුන් බොහොම සතුටින් ඉන්නවා. යාළුවා උපාධිධාරියෙක්.

යාළුවා කියපු විදිහට කතාව මෙහෙමයි. යාළුවා වැඩට යන්න බස් කිහිපයක යන්න වෙනවා. ඉතින් උදේ යාළුවා වැඩට එනකොට බස් එකට නැග්ගා යුවතියක්. ඇත්තම කිව්වොත් වැඩට යන නංගි කෙනෙක්. සාරියක් ඇදලා. ඇත්තටම හරි ලස්සනයි(ලු). යාළුවා මේ නංගිව පොඩිකාලෙ ඉදලම දන්නවලු. දහම් පාසලේ දි නැටුම් පන්තිවලදි වගේම ඒ නංගි ඉස්කෝලෙ යන කාලෙත් මේ නංගි යාළුවව දන්නවලු. ඊට පස්සෙ මේ නංගි උසස් පෙළ සමත් වෙලා විශ්ව විද්‍යාලෙත් ගියාලු. මේ කාලෙ වෙනකොට යාළුවට හදිස්සියෙම අවුරුදු කීපයකට විදේශ ගත වෙන්න වෙලා. යාළුව රට ඉදන් ආවට පස්සෙ දවසක විශ්ව විද්‍යාලෙට ගිය වෙලාවක නංගිව දැකලා. මේ වෙනකොට මේ නංගී හරිම ලස්සනයිලු. ඉතින් යාළුවටත් හිතක් පහල වෙලා. අවුරුදු ගානක් ලංකාවෙ ඉන්නෙත් නැතුව වෙන දේවල් දන්නෙත් නැතුව ඒ වගේ ලස්සන ළමයෙක් කැම්පස් ගිහින් තනිකඩව ඉදියි කියල මගෙ යාළුව හිතල නෑ. ඒක හන්ද හිතේ ප්‍රේමය හිරකරගෙනම ඒක මියැදෙන්න ඇරල ඉදල තියනවා.

තවත් අවුරුද්දක් විතර ගියහම යාළුවා යෝජිත විවාහයකින් විවාහ වෙලා. ඒ දවස් වලත් වැඩට යන‍ කොට මේ නංගි විශ්ව විද්‍යාලයේ අන්තිම වසරෙ අන්තිම හරියෙ දේශණ වලට යන්න බස් එකේ නගිනවා. නංගිත් යාළුවා එක්ක ලස්සනට හිනාවෙනවා. පස්සෙ යාළුවට දැනගන්න ලැබුනා (විශ්වාස දායක ආරංචි මාර්ගද දන්නෙ නෑ) ඒ ලමයා තාම තනිකඩ කියලා. මගෙ යාළුවට ඇතිවෙච්ච දුක ගැන කියන්න ඕනෙ නෑනෙ.

ඔහොම තව මාස කිහිපයක් මේ දෙදෙනා බස් රථයේ අහම්බෙන් මුන ගැහුනා. දැන් නංගී විශ්ව විද්‍යාලයෙන් සමු අරන් විශ්ව විද්‍යාලයේම instructor කෙනෙක් හැටියට වැඩ කරනවාලු. සාරි ඇදගෙන වැඩට යන්නෙ ඒකයි. මේ කියන දවසෙත් මේ නංගි යාළුවට හම්බවෙලා තියනවා. එදා ඒ නංගි යාළුවත් එක්කම බස් එකෙන් බැහැල ඒ එක්කම ඇවිත් තියනවා. යාළුව අහල කැම්පස් නේද යන්නෙ නංගි කියල. නංගිත් ඔව් කියල යාළුව නැග්ග සුඛෝපභොගී බස් රථයෙම නැගල යාළුව වාඩිවෙච්ච සීට් එකේම වාඩි වෙලා. ඉතින් දෙන්න කතා කර කර ගිහින්. කතාවෙ පොඩි තිගැස්මක් ඇතිවෙලා තියෙන්නෙ නංගී යාළුවගෙ අතේ තිබ්බ මංගල මුද්ද දැකපු වෙලාවෙ. යාළුව බැදපු බව නංගි දැනගෙන ඉදල නෑ. ඉතින් නංගිගෙ බලාපොරොත්තු සුන් වෙලා. පස්සෙ තමයි යාළුව දැනගත්තෙ ඒ නංගි එයා ගැන බලාපොරොත්තුවෙන් ඉදල තියන වග.

කොහොමත් ලංකාවෙ සංස්කෘතියට අනුව ගැහැනු ලමයි ඉස්සර වෙන්න යන්නෙ නෑනෙ. නංගිත් අයියා කොයි වෙලාවෙ හරි අහයි කියල තමයි ඉදල තියෙන්නෙ. කොහෙද? යාළුවා එතකොට බැදලත් ඉවරයි. යාළුව ඔය කතාව කිව්වා පස්සෙ කියන්න දෙයක් නැතුව මමත් ගල් ගැහිල බලන් හිටියා. ප්‍රේමය කියන එක කොච්චර දරුණු හැගිමක්ද?

ලෝකෙ රවුම්ද?

2010-03-17T15:15:00.002+05:30

ලෝකෙ රවුම්ද? ඇත්තෙන්ම අහන්න තරම් ප්‍රශ්ණයක් නෙමෙයි තමයි. පහුගිය ටිකේ වැඩ වැඩි වෙලා තිබ්බ හන්ද පෝස්ට් එකක් ලියන්න තරම් වෙලාවක් තිබ්බෙත් නෑ. ඉතින් ඉඩක් හම්බවෙච්ච වෙලාවෙ අන්තර්ජාලෙ නිකන් ඉන්නකොට හොයන්න හිතුනා ලෝකෙ රවුම්ද කියලා.

අපි ලෝකෙ රවුම් කියල හිතුවට තාම ලෝකෙ පැතලියි කියල හිතන සෙට් එකකුත් ඉන්නවා. (හිතන්න එපා ඒ අර සීසර් ගෙ කාලෙ ගෝල් දේශයේ වැසියො කියල. මොකද ඒගොල්ලොනෙ ලෝකෙ රොටියක් වගේ තැටියක් කියල හිතාගෙන හිටියෙ) මේ අපි ජීවත්වෙන ලෝකෙම ඉන්න මිනිස්සු තමයි එහෙම හිතන්නෙ. හිතල නිකං ඉන්නවනම් තව කමක් නෑ. මෙන්න ඒකට හේතුත් හොයල ජාත්යින්තර පැතලි ලෝක සංගමය (International Flat Earth Society) කියල සංගමයකුත් හදාගෙන. අනේ මන්ද? මේ වගේ හිතන මිනිස්සු එක්ක අපිත් ඉන්නවනෙ. ඒ කාලෙත් (මට හරියටම මතක නෑ. ගැලීලියෝටද කොහෙද) පල්ලියෙ නිවාස අඩස්සියට පත්වෙන්න වුනෙත් ලෝකෙ ගෝලාකාරයි කියල. (වැරදි නම් මා නිවැරදි කරත්වා) ඉතින් තාමත් ලෝකෙ පැතලියි කියල හිතන අය ගැන කවරකතාද? ඒ අය ගැන දැනගන්න මේ යොමු පාවිච්චි කරන්න.

විකිපිඩියා යොමුව
සංගමයේ වෙබ් අවකාශය 1
සංගමයේ වෙබ් අවකාශය 2

ප්‍රේමය හැදින්නෙමි

2010-03-02T08:44:00.006+05:30

ජීවිතය කොතරම් වෙනස්ද? එය විටක සුන්දරය. තවත් විටෙක රුදුරුය. ප්‍රේමය නැමති සද ජීවිතයට ආලෝකයක් සපයයි. මේ දවස් වල වෙන වෙනස් සංවේදි අත්දැකීම් වලට මුහුණ දීමට සිදුවීම නිසා දිනපොතේ ඒවා එකින් එකට සටහන් කිරීමට සිතුවෙමි.

ඇය මා දන්නා හොදම මිතුරියන්ගෙන් කෙනෙකි. අපි ඇයට නිලුකා යයි කියමු. කොළඹින් ඈත පෙදෙසක හැදී වැඩුන ඇය ප්‍රේමයට අත්පොත් තැබුවේ සරසවි බිමට පැමිනි අළුතමය. තමාට වඩා වසර කිහිපයක් වැඩිමහළු වූ පෙම්වතාව ඇය හදුන්වා දෙන ලද්දේ අයියා ලෙසිනි.

කාළය මෙන්ම ප්‍රේමයද ගලා ගියේ‍ය. අයියා ප්‍රසිද්ධ ආයතනයක උසස් රැකියාවක් ආරම්භ කලේය. නව නිවසක් සාදන ලදී. මේ සියල්ලටම නිලූකාගේ උදව්,ශ්‍රමය සහ මුදල් දායකත්වය ලැබුනි. නමුත් අනාගතය ගැන ඔවුන් සිහින දැක්කේ නැත.

අට වසරක් ගෙවී ගියේය. නිවෙස්වල මුල සිටම තිබු කුල මල බේදය ඔඩු දුවා තිබුනි. නිවසේ විරෝධතාවය මත අට වසරක ප්‍රේමය ගලක හැපුණු වීදුරු පාත්තරයක් ලෙස බිදී ගියේයෙ. ඔවුනතර දුරකතන සංවාද පමණක් ඉතිරි විය.

ප්‍රේමය බිදී තෙමසක් පමණ ගතවූ තැන අයියා මනාලියක් බැලීමය ගියේය. අයියා එයට කැමති වී මංගල්‍යයට දින නියම කරගෙන නිලූකාට දුරකතන ඇමතුමකින් එය දැන්වු‍වේය.

"ආ ඇත්තද? ගෑනු ලමයා හොදද? හරි හොදයි. ගුඩ් ලක්"

අයියාගේ ඇමතුමට ලැබුණු පිළිතුර සරලය. සෘජුය. කාලය ගෙවීගියේය. අයියාගේ මංගල දිනය එලැඹිනි. එදිනට පෙර දිනද අයියා නිලූකාට කතාකලේය. අයියා ඉක්මන් වීමේ වරද තේරුම්ගෙන තිබුනි. නමුත් නිලූකා පැවසුවේ දැන් පසුතැවීමට පමා වැඩි බව පමණි.

අයියාගේ මංගල දිනයේ නිලූකා මහත්වූ අසහනයකින් පෙලෙන්නට විය. ඒ මංගල ඡායාරූපයක් දැක බලාගන්නට‍ය. එහෙත් කිසිවෙකු ඇයට උදව්කලේ නැත. නිලූකා අය්යාට සුභපතා කෙටි පණිවුඩයක් යවන ලදී. හවස එයට ස්තුතිකොට අයියාගෙන් පිළිතුරු ලැබිනි. දවස අවසානයේ මහත් වෙහෙසක් දරා ඇය ස්තුති පත්‍රයක් (Thanking Card) එකක් සොයාගත්තාය.

"අයියට මට වඩා කොච්චර ලස්සන කෙල්ලෙක්ද හම්බවෙලා තියෙන්නෙ. ලස්සන සුදු මහත ම්.... අයියටම ගැලපෙනවා"

ඒ නිලූකාගේ අවංක අදහස්ය. තැන්ක් යු කාඩ් එක අතින් පිරිමදිමින් සිටින විට නෙතගින් කදුලක් වැටෙනු දුටිම්.

"අඩන්න එපා නිලුකා. ජීවිතේ හැටි ඔහොම තමයි. කවදාවත් අපිට ඕනෙ හැටි‍යට වෙන්නෙ නෑ"

ඒ මගේ හඩයි.

"නෑ නෑ දුකක් නෑග අයියා සතුටින් ඉන්නවනම් මට ඇති. එයාට ආයි මට කෝල් කරන්න එපා කියල මම පොරොන්දු කරගත්තා."

ඒ ඇයය.අට වසරක ප්‍රේමයක් බිදී ගොස් අපේක්ෂා භංගත්වයට පත්වුවද ඇය පැරණි පෙම්වතාට සුභ පතන්නීය. ඔහු කුමක් කළද කුමක් කීවද ඇය ඔහු කෙරෙහි අනුකම්පාව දක්වයි.

ඒ නියම ප්‍රේමයයැයි මම සිතමි. ඈත අතීතයේ සිටම ප්‍රේමයට සීමා මායිම් නැත. තම පෙම්වතිය වෙනත් කෙනෙකු හා සරණ බැදුනු විට

ඔබ දිවි අරණේ - රුවන් විජිතයේ
මැණික් පහන් වැට - දැල්වේවා

යයි ප්‍රාර්ථනා කලා මිස වෛර කලේ නැත.

නිලුකා... ඔබේ සිනාවෙන්, ඔබේ කතාවෙන්, ඔබේ ක්‍රියාවෙන් මම නියම ප්‍රේමය හැදින්නෙමි.

ඡායාරූපය ලබාගත්තේ මෙම යොමුවෙනි.

තාත්තට පනස් අටයි

2010-02-28T08:57:00.003+05:30

ඒ මගේ තාත්තාය. මට මේ ලොව සිටිනා, මා විස්වාස කරන, මා අදහන එකම මිනිසා ඔහුය. බුදුන් වහන්සේ මෙන් මා දකින එළෙසම මාගේ ගෞරවයට පාත්රටවු මිනිසා මගේ තාත්තාය.

මා මෙළොව එලිය දකින්නට මත්තෙන්ම මගේ අවශ්ය‍තා සොයා බැලු තාත්තා හැකි සැම අයුරකින්ම ඒ අවැසි දෑ පිරිමසාලන ලදී. මා ඉපදුනු පසු නේක විධ දුක් වේදනා විදිමින් හරිහමන් රස්සාවක් කුසට අහරක් නොමැතිව මා තුටින් තැබීමට ඔහුකළ මෙහෙය මා අවබෝධ කරගත්තේ මා කුඩාකළදිමය. පුතෙකුගේ අනාගතය උදෙසා පියෙකුගේ සිතුවිලි රැගත් ප්රේ මකුමාර ජයවර්ධනයන්ගේ

කරදිය ගැඹරේ - තුන් යම ගෙවුනේ
නුඹගේ දෑතට -දිරිය වඩනනයි
සුහුඹුල් අත්පා යදඩු කරන්නයි
කිරි කැටි පුතුනේ..... කිරි කැටි පුතුනේ.....

පදවැල ජීව්තය පුරාම මා සිත පැහැරගත්තේ මාගේ පියා නිසාමය.

කාළය ගෙවී ගොස් ඇත. එකළ සුහුඹුල් අත්පා දැන් යද‍ඩු වී ඇත. හැකිවෙර යොදා ඔහු මා මනුස්සයෙකු කලේය. මුදලට මනුස්සකම විකිනෙන සමාජය තුල මනුස්සකම රැකගන්නේ කෙසේ දැයි හෙතෙම කියා දුන්නේය. මා සෞන්දර්යවාදියෙකු වුයේ ඒ බලපෑම මතය.

මට හොද අධ්යා.පනයක් ලබාදීමට වෙහෙස වූ තාත්තා මා උපාධිකාරයෙකු වූ දිනයේත්, පළමු වර උසස් පෙළ අසමත් වූ දිනයේත්, සාමාන්යෙ පෙළ ඉහලින්ම සමත් වූ දිනයේත් හැසිරුණු උපේක්ෂා සහගත බව මට හොදින් මතකය. මගේ තාත්තාට උපාධියක් නැති බව සැබෑය. නමුත් සමාජය විසින් ඔහු උගතෙකු කර ඇත.

තාත්තාට දැන් පනස් අටකි. මේ ඔහු විශ්රාතම සුවයෙන් කල් ගෙවිය යුතු සමය වුවත් තවමත් ඔහු අප වෙනුවෙන් වෙහෙස වී වැඩකරන්නේය. ගෙදරට මට තනිවම කන්න අදින්න උපයා දිය හැකි නමුත් ඒ සියල්ල මගේ ඉතිරියටැයි පවසා උදෑසනම නැගිට තාත්තා තම සේවා ස්ථානය වෙත යයි.

තමන්ගේ උපන්දිනය කවදාදැයි හරියට මතක්නොවන තාත්තා අප උපයා සපයාගත් දෙයකින් තෑගි ලෙස ඇදුමක් පාවහන් යුගලයත් වැනි යමක් දුන්විට නිරාමිස සතුටත් ලබයි.

තාත්තාගේ පනස් අටට වෙනසක් කලයුතුයයි සිතු මම එදිනට නිවසින් පිටතට චාරිකාවත් (Outing) යිමට තිරණය කළෙමි. මේ වසර පනස් අටටම උපන්දිනයකට එවැන්නක් සිදුනොවූ නිසා ඒ ගැන අදහසක් මා සිත්තුල ඇතිවිනි. තාලයත් සමග වැඩකටයුතු ලහි ලහියේ සිදුවිය. ඒ තාත්තාට හොරෙනි. අවසනදී ගමන ගැන තාත්තා‍ට කියන දිනය උදාවිය. ඒ වගකීම භාරගත්තේ අම්මාය. ඔහුගේ උපන් දිනය වෙනුවෙන් අපි එවැනි චාරිකාවත් සංවිධානය කර ඇතිබව තාත්තාට පැවසුවාය.

මගේ තාත්තාගේ මුහුණේ ඇදුනු හසරැල්ල ජීවිත කාළය තුළම ‍මගේ මතකයේ රැදී පවතී. ඒ මා ඔහුගෙන් ලද සුන්දරතම හසරැල්ලය. මා ඔහුගෙන් බලාපොරොත්තු වුයේද ඒ හසරැල්ල පමණි. ඔහු නැවතත් මගේ බලාපොරොත්තු ඉෂ්ට කලේය. ඒ හසරැල්ල මගේ ජීව්තයේ තවත් දශක ගනනාවකට බලාපොරොත්තු එක් කලේය.

ඡායාරූපය ලබාගත්තේ මෙම යොමුවෙනි.

රට යන අත

2010-02-15T09:37:00.002+05:30

පසුගිය වසරේ මැද වන විට ලංකාවේ පැවතුන තත්ත්වය ඔබට මතක ඇතැයි මම සිතමි. එය වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැකි හැමදෙනාගේම සිත් අවධි කළ සමයක් විය. තිස් වසරක ශාපලත් කුරිරු යුද්ධයක් නිමාකොට මහා ත්‍රස්තවාදියා මරා දමා රටම කිරිබත් කා රතිඤ්ඤා පත්තුකර වීදි බැස ඒ සතුට සැමරෑ හැටි මට දැනුසු මැවී පෙනේ.

පරාජය පෙනි පෙනිද කොටි හිතවාදී මතවාද වලට ගරුකල පිරිස්ද අප අතර වුහ. යුද්ධයේ අවසානය ලගාවන විට එංගලන්ත වීසා කාර්යාලය අසල තිබු දිගුපෝලිම් ඇතිවූයේ ලංකාවේ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ එංගලන්ත සංචාරය නිසාවත් එංගලන්තයේ වෙසක් උත්සවය නිසාවත් නොවන බව ඕනැම කෙනෙකුට පැහැදිලි වෙනු ඇත.

මේ සටහන මා තැබීමට උපයෝගී කරගන්නේ කොටි හිතවාදියෙකු යයි හංවඩු ගසා සිටි පුද්ගලයෙකුගේ විවිධ status messages කිහිපයකි. ඔහුගේ මතවාදය කුමක් වුවද එම status messages මගින් අනෙකුත් රටවල් අප කෙරෙහි දැක්වූ සහ ඉදිරියට දක්වන ආකල්ප ඔබේ හදවතට දැනෙනු ඇත.

උපතින් ද්‍රවිඩ ජාතිකයෙකු වු හෙතෙම කුඩාකල, යුද්ධයේ උණුසුම යාල්පානමේදි විද පසුව කොළඹට සංක්‍රමනය වුවෙකි. කළු ජූලිය නැමති සන්සිද්ධියට දාව ඔහුගේ පවුලේ බොහෝදෙනෙකුට එංගලන්තයේ සරණාගත වීසා ලැබුණු බව කටකතා මගින් මා අසා ඇත්තෙමි.

මෙවැනි අත්දැකීම් නිසා ඔහුට කොටි හිතවාදී මත දැරිමට අමු‍තුවෙන් ආරාධනයක් කළ යුතු නොවේ යයි මම උපකල්පනය කරමි.

සිව්වැනි ඊලාම් යුද්ධය නැමති කතාවේ ප්‍රධාන හැරවුම (Twister) ලෙස මා විසින් විස්වාස කරන තමිල් සෙල්වම් අපායට යැවූ ගුවන් ප්‍රහාරයෙන් පසු මේ පුද්ගලයාගේ ගූගල් ටෝක් status එක වුයේ “එකෙකු නැතිවුවද තවත් දහසක් උපදිනු ඇත” යන අරුත දෙන ඉංග්‍රීසි වාක්‍යයකි. අපි සිංහලයන් වුවද, යුද්ධය අපේ වාසියට හැරී තිබුනද අපි ඔහුගේ status වෙනුවෙන් යුධ ප්‍රකාශ නොකලෙමු. එය සිංහලුන්ගේ සුපුරුදු නිවට ගතියදැයි මම නොදනිමි.

යුද්ධය නිමා විමට සති දෙකක් තරම් කාලයක් තිබියදී හෙතෙම තම ගූගල් ටෝක් status එක පළිගැනීම අත ලගයි යන අරුත දෙන “Revenge is very near” යන වාක්‍යය යොදා තිබුනි. රජය මානුෂික මෙහෙයුම් දැඩි කල සමයේ ඔහුගේ ෆේස් බුක් status ලෙස තිබුනේ අහිංසක දෙමල ජනතාව සමුල ඝාතනය නොකරනු යන තේමාව රැගත් “ Stop genocide innocent Tamil people” යන්නයි. යුධ ජයග්‍රහන පිලිබද රස දැනෙමින් තිබුණු අප කිහිපදෙනෙක් පමණක් එවර ඔහු හා මතගැටුමකට එළඹිමු.

අවසානයේ ප්‍රභාකරන් මිය ගියේය. අපි ජයග්‍රහණය සැමරීමු. ඒ දිනවල එලියටවත් නොබැසි මේ පුද්ගලයාගේ status එක වුයේ මිනිසෙකුට දෙවරක් මිය යා හැකිද යන අරුත දෙන How man can die twice වැනි වාක්‍යයකි. ජයග්‍රහණයෙන් උද්දාමයට පත් සියළු දෙනා ඔහුට විරුද්ධව යුධ ප්‍රකාශ කළහ. එවර ඔහුගේ මතවාද මෝඩ යයි අපට හැගුනද ඒවා සමග තර්ක කිරිමට තරම් අපගේ මතවාද ශක්තිමත් නොවීයයි මට කිහිපවරක්ම සිතුනි.

යුද්ධය අවසාන වී සති දෙකක් ගතවිය. සිංහලයන් වූ අපිට සියළු දේ අමතක කල හැකි විය. දිනපතා අප හා වාද කරමින් සිටි මිනිසා පසුව අප සමගින් හොදින් වෙනදාටත් වඩා අත්වැල් බැද ගනිද්දී ප්‍රභාකරන් කියු ලෙසටම අපට සියළු දේ සති දෙකෙන් අමතක කලෙමු. ඒ කාලයේ දී පැරණි මතවාද අළුත් කරන සුළු status නිතරම ඔහුගේ Profiles වල පල විය. ඒවා අපට මතක නැතිවා වගේම යුද්ධය ද අමතක නිසා ඒ පිළිබදව වගක්වත් නැත.

යුද්ධය අවසාන වී හය මසක් ගෙවුන තැන අවස්ථාවාදී දේශපාලනය ක්‍රියාත්මක විය. යුද්ධයේ නියම උරුමක්කාරයන් දෙපසට බෙදී කදවුරු ලාගත්හ. රටේ ජනතාව දෙපසට බෙදුනි. සංඝ සමාජය, කලාකරුවන් මිතුරන් වෘත්තිකයන් ටද වුයේ දෙපසට බෙදිමටයි. සැමදා තිබු වෛරී දේශපාලනය වඩාත් කුළුගැන්වුනි. අවසානයේ අවස්ථාවාදීන් සහ අන්තවාදීන් මේ විරසකය නිසා ජයගත්හ. හිතට දැනෙන්නාවු status එකක් මේ දිනවලදී ඔහුගේ Profiles වල විය. “සිංහල වී‍රයෝ යුධ වදිති. අවස්ථාව එනතුරු බලා සිටිය යුතුය”.

මුලින් ඔහු ප්‍රසිද්ධියේම තම ඡන්දය දෙමළ අපේක්ෂකයෙකු වෙනුවෙන් භාවිත කරන බව පැවසීය. ඒ තම මතවාද ඉදිරියට ගෙන යා හැකි යයි ඔහු විස්වාසය තැබුවේ එම අපේක්ෂකයා කෙරෙහිය. නමුත් ඡන්දය ලංවන විට ඔහු තම මතය වෙනස් කලේය. ඒ දෙමළ අපේක්ෂකයාට වඩා ප්‍රබලයෙක් සිටි බැවිනි.

ඡන්දය අවසන් විනි. ඔහු බලාපොරොත්තු වූ අපේක්ෂකයා පරාජයට පත්විය. වෙනත් කෙනෙකු ජනාධිපති විය. අද වන විට තත්ත්වය බරපතලය. එක් අපේක්ෂකයෙකු නිවාස අඩස්සියේය. මහින්ද හරි හෝ ෆොන්සේකා හරි යයි හෝ මම නොකියමි. ඔවුන් වීරයෝය. නමුත් අවස්ථාවාදී දේශපාලකයන් නිසා වූ විනාශය ඔහු දකින්නේ මෙසේය.

Political Game is going on… But there is no referee… Spectators are asked not to comment on it… Hee hee.., this country is sinking…

දේශපාලන ක්‍රීඩාව ආරම්භ වී ඇත. නමුත් විනිසුරුවරයෙකු නැත. ප්‍රේක්ෂකයන් අදහස් ප්‍රකාශ කිරිමෙන් වැලකි සිටී.. මේ රට ගිලෙමින් පවතී.

සහතික ඇත්තය. මේ ර‍ට ගිලෙමින් පවතී. මේ ලෝකයේ බහුතර ජාතිවාදීන් සහ කොටි මතවාද දකින ආකාරයයි. අවස්ථාවාදීන්ට තවත් අවස්ථාවන් ලබා දිය යුතු නැත. රටක් ලෙස අප එක්සත් විය යුතුය.

ජීවිතය නැමති වනන්තරය

2010-02-13T14:28:00.003+05:30

‍ජීවිතය යනු තනි රූස්ස ගසක් නොවේ. එය තවත් එවැනිම වූ ගස් වලින් සෑදුනු වනයක් විය යුතුය. තනි ගසකට අනෙකුත් ගස් නොමැතිව පැවැත්මක් නැත. ආරක්ෂාවක් නැත. සහයෝගයක් නැත.

අනෙකුත් ගස් වලට වඩා උසින් සිටින විට වැසි කාලයේ අකුණු සැරට ලක්වේ. එවිට ගස හා බැදි සියළු ලතාවන්ද සමගින් ගස මියැදේ.

මීදුමෙන් ගස මුදුන ආවරණය වී පවතින තාක් ගසට තමා සිටින්නේ කොතැනදැයි නොවැටහේ.

ශතකය

2010-02-10T14:05:00.003+05:30

මා මේවන විට මාගේ බ්ලොග් අඩවි සදහා පෝස්ට් 100ක් පමණ ලියා ඇත්තෙමි. එය එක්තරා ආකාරයකට අභියෝගාත්මක සන්තෝසයකි.

මා බ්ලොග් කරුවෙකු වූයේ 2006 වසරේ අගභාගයේදීය මාගේ බ්ලොගර් ප්‍රොෆයිලය ඊට සාක්ෂි දරයි. බ්ලොග් ගැන හරි හැටි අවබෝධයක් නැතිව වුවද එකල මම බ්ලොග් ලිවීම ඇරඹුවෙමි. බ්ලොග් වලට වඩා පෞද්ගලික වෙබ් පිටු (Personal Home Pages) පිළිබද මගේ අවධානය යොමු වූ අවධියකි ඒ.

බ්ලොග් ලිවීම ඇරඹුනු සමයේද හදිසි රිය අනතුරකට ලක්වු බැවින් එම ලිවීම ලත් තැනම ලොප් විය. නැවත වසරකට පමණ පසු බ්ලොග් ලිවීම අරඹන විට මට මගේ පරිශිලක නාමය සහ මුරපදය මතක තිබුනේ නැත. (වාසනාවකට ගූගල් සමාගම විසින් බ්ලොගර් අඩවිය මිලදී ගෙන තිබුනු නිසා මගේ බ්ලොගර් ප්‍රොෆයිලය තවමත් එසේමය)

කාලය මෙලෙසින් ගෙවී යන විට පාසල් සමයේ කල කී දෑ තුලින් උපන් ආශාව සිත තුල නලියන්නට විය. එම නිසා පසුගිය වසරේ හරියටම මැද ඒ ආසාව සන්සිදුවා ගත්තෙමි. ඒ පෞද්ගලික වෙබ්පිටුවකට ඈදුනු බ්ලොග් අඩවි පහක් නිර්මාණය කිරිමෙන් පසුවය.

මා ගරුකරන ආසා කරන විවිධ මාතෘකා ඔස්සේ එකිනෙකට වෙනස් බ්ලොග් අඩවි නිර්මානයට මා පිවිසුනේ එලෙසය. ඉස්කෝලේ අටේ පන්තියේ සිසුවෙක්ව සිටි සමයේ මාගේ සංස්කාරකත්වයෙන් එලිදුටු කඩවර පුවත්පතේ එක පිටුවක් මා වෙන්කලේ අරලියගේ දිනපොත වෙනුවෙනි. එදා ඒ උත්සාහය අද ඔබ කියවන අචිරගේ දිනපොත ලෙස සයිබර් අවකාශයේදි කියවනු ලබයි. විවිධ මාතෘකා ඔස්සේ මගේ අදහස් මම ඔබට කිවේ මෙම බ්ලොග් අඩවිය ඔස්සේයි.

මම උපතින්ම ‍බෞද්ධයෙක්මි. තවමත් එසේමය. අනාගතයටත් එසේම‍ය. කලෙක මම හේතුවාදයත් බුදුදහමත් අතර පැටලී සිටියෙමි. මට දැනෙන ආකාරයට ඒ අවුල තවමත් මා ලෙහාගෙන නැත. එම නිසා බුදුදහම හේතුවාදියෙකුගේ ඇසින් විවරණය කිරිමට මම උත්සාහ කලෙමි. එය කොපමන දුරකට සාර්ථක වූවාදැයි මම නොදනිමි. උතුම්වු බුදුදහම පිලිබද Path to freedom බ්ලොග් අඩවියෙන් ඔබට ඒ පිළිබදව විචාරය කල හැකිය.

තාක්ෂණය යනු මම කැමතිම මාතෘකාවකි. මන්ද යත් කරන්නාවූ රැකියාවේ පටන්ම මගේ ජීවිතය තාක්ෂණිකරනය වි ඇති නිසාය. ලැබෙන සොයාගන්නාවු විස්තර සිංහලෙන් හෝ ඉංග්‍රීසියෙන් ඔබ වෙත ලියන්නේ එබැවිනි.

කලාවෙන් තොර මිනිසත්භාවයක් මිහිපිට නොමැත. කුඩාකල සිටම මම පොත පත සංගීතය සමග ගැවසුනෙමි. එම නිසා කලාව උදෙසාද බ්ලොග් අඩවියක් මම විවෘත කලෙමි. පසුකාලීනව ගිටාර් සටහන් උදෙසා වෙනම වර්ඩ්ප්‍රෙස් අඩවියක් ඇරඹුවේ එය වෙනම ආර්ට් එකක් යයි මා සැලකුව බැවිනි. ගිතයක කෝර්ඩ් ප්‍රස්ථාරය මෙන්ම පදරචකයා සහ තනු නිර්මාපකයාද එහි අඩංගු වෙන්නේ සියල්ලන්ගේම දැනගැනීම පිණිසය.

මට සිටින්නේ සීමිත පාඨකයන් පිරිසකි. සතිපතා කියවන අය සිටින්නේ අතක ඇගිලි ගනණට මදක් වැ‍ඩියෙනි. හොද කමෙන්ටු ලැබෙන්නේ බොහෝවිට දුරකතනයෙනි. නැතිනම් ඊ මේල් එකකිනි. බ්ලොග් මාකටින් නොකරන බැවින් පාඨක පිරිස ගැන මා එතරම් උනන්දුවක් නැත. එහෙයින් මගේ කිසිම බ්ලොග් එකකට ගූගල් ඇඩ්සෙන්ස් නැත. මා මුලික කොටම බලාපොරොත්තු වන්නේ රසවින්දනය අදහස් සහ දැනුම පමණි.

දේශපාලනය මම අප්‍රිය කරන මාතෘකාවකි. මට පැහැදිලි දේශපාලන දර්ශණයක් ඇතත් ඒ වෙනුවෙන් කඩේගොස් මගේ බ්ලොග් පිරවීමෙන් වැලකී සිටිමි. මගේ බ්ලොග් අඩවි Gossip Lanka හෝ විපක්ෂයේ Lanka e News හෝ ආන්ඩුවේ Lanka c News වැනි වෙබ් අඩවි වලින් වෙනස් වන්නේ එබැවිනි.

සිංහලෙන් බ්ලොග් ලිවිමේදි මුහුණ දෙන විශාල ගැටළුවක් වන්නේ සිංහල ටයිප් කිරිමයි. විජේසේකර පුවරුව අත ගැටි ඇතත් ඒ වෙනුවෙන් අමතර කාලයක් වැය කිරිමට සිදුවෙයි. මන්දයත් රැකියා ස්ථානයේ වෙහෙස වී නිවසට පැමිණ පවුල් කාරයෙකු වීම නිසා ගෙදර තවත් වැඩ මා සතුව ඇති බැවිනි. සති අන්තයක් යනු පශ්චාත් උපාධියේ ව්‍යාපෘති වෙනුවෙන් කල් මැරිමක් සිදුකරන කාල වකවානුවකි. ලැබෙන හැම විවේකයකදීම පැරණි දින පොතක සටහනක් තබා තවත් විවේකයකදී එයට සිංහලෙන් අකුරු ඇමිනිය යුතුය. දන්නා ආකාරයෙන් ව්‍යාකරණ හා නණලළ භේද නිවැරදි කළ යුතුය. ඇතැම් සටහන් අසම්පූර්ණවද කල් ඉකුත් වුද ඒවා වූ විට ඒවා පළකිරීමෙන් තේරුමක් නැති නිසා එම සටහන් අපතේ යයි.

ඉදින් මා මේ ප්‍රකාශ කලේ බ්ලොග් කරුවෙකු වූවිට විදින්න වෙන අකරතැබ්බ ස්වල්පයක් පිළිබදවයි. කෙසේවෙතත් තවත් කරුණු සොයාබලා හැකි හැම විටකම ඔබ වෙනුවෙන් මෙම අඩවි යාවත් කාලීන කරමි.

Image Resource

බාන් බඩී

2010-02-07T08:03:00.000+05:30

අද තවත් වෙනස් මාතෘකාවක් ගැන කතා කරන්න හිතුවා. ඉන්ටර්නෙට් ගැන දන්න අයට ‍‍ෆේස්බුක් කියන දේ අළුත් දෙයක් වෙන්න බෑ. ඒ වගේම ෆේස් බුක් ගැන දන්න අය බාන් බඩී ගැන නොදැනගන්න විදිහකුත් නෑ. දන්නෙ නැති අයටත් එක්ක චුට්ටක් ඒ ගැන ලියන්න කියල තමයි හිතුවෙ. බාන් බඩී කියන්නෙ ෆෙස්බුක් එකේ එක් ජනප්‍රිය ක්‍රීඩාවක්. අපි වවමු රට නගමු කියන සංකල්පයත් එක්කම ලංකාවේ තරුණ තරුණියන් පොඩිලමයි අතර ජනප්‍රිය වෙච්ච රියල් ටයිම් ක්‍රිඩාවක් තමයි මේක.

ආරම්භයේදි ක්‍රීඩකයාට පාත්ති හය කින් යුක්ත කොටුවක් හම්බ වෙනවා. ඒ සමගම කාසි (coins) 1000 කුත් ණය කාසි (Credits) 125 කුත් (ඉස්සර නම් 1000) ලැබෙනවා. ඒවා වියදම් කරමින් එලවළු පලතුරු මල් ආදිය මිළට ගෙන වගාකරමින් පළදාව විකුනමින් ඉදිරියට යන්නයි තියෙන්නෙ. ඕනැම එලවළුවකටම පළතුරකට හෝ මල් වර්ගයක‍ට නියමිත ගැනුම් මිළක්, විකුණුම් මිළක් සහ වගා කාලයක් තියනවා. පලදාව ගැනීමට නියමිත කාළය එනතුරු බලා සිටිය යුතුයි. නමුත් ඒ කාළය අඩු කරගැනීමට විවිධ පෝර වර්ගද විකිනීමට තියනවා. ක්‍රීඩාවේ උණුසුම වැඩිකිරිමට අනිත් අයගේ පලදාව සොරාගැනීමටත් පුළුවන්. ඒවගේම අනිත් අයගේ පාත්තිවලට පලිබෝධකයින් සහ වල් පැළෑටි එක් කල හැකියි. ඒවා ඉවත් කරන විට අත්දැකීම් ලකුණු (Experience Points) ලැබෙනවා. ඒවා මත අපිට තරගයේ ඉහල මටිටම් (Levels) වලට ගමන් කළ හැකියි.

තමන්ගේ ඉපැයුම් වලට සාපේක්ෂව ගොවිපලට ගවයින්, එළදෙනුන්, බැටළුවන් වැනි සතුන් මිලදී ගත හැකියි.

ආරම්භයේදී හොද පහසු ක්‍රීඩාවක් වෙච්ච මේක පසු කාලීනව වාණිජකරණයට ලක්වුනා. දැන් බොහොමයක් දේ ලබාගැනීමට ණය පත් භාවිතා කළ යුතුයි. ඒක ක්‍රීඩාවේ ජීවගුණයට කෙළින්ම බළපානවා.

ඕනෑම තරගයක් සදහා Cheats තියනවා. බාන් බඩී වලටත් චීට්ස් නැද්ද? හුගක් අයට තියන ප්‍රශ්නයක්. අසීමිත ණය සහ කාසී (Unlimited Credits & Coins) ගන්න හැමෝම ආසයි. බොහෝ දෙනෙක් මේ පිළිපද අන්තර්ජාලය තුල විමසීම් කරල තිබ්බා. එහෙම කරල ඒවට ඇති විනෝද ජනක පිළිතුරුත් ලැබිල තිබ්බා. මේ වගේ ක්‍රිඩාවකට චීට්ස් ඇති කියල මමත් විස්වාස කරන්නේ නෑ. කෙසේ නමුත් බාන් බඩී යනු හොද ක්‍රීඩාවක්.