අචිර‍‍ගේ දිනසටහන්

Sunday, August 30, 2009

ඉන්දියාව සහ ලංකාව

පසුගිය සතියක නැවත වරක් ඉන්දියාවට රාජකාරිමය චාරිකාවක් ලැබුණා. නවතින්න හම්බ වුනේ නවදිල්ලියෙ. ඒ කියන්නෙ ඉන්දියාවෙ අගනුවර. මම මේ හදන්නෙ ඉන්දියාවෙ ලස්සන වත් ඉන්දියාව එක්ක අපේ පුංචි රට සංසන්දනය කරන්නවත් නෙමෙයි. ඉන්දියාව කියන්නෙ ලංකාවය වඩා හැට ගුණයකටත් වඩා ලොකු රටක්. අනික ඉන්දියාව දකුණු ආසියාවෙ විතරක් නෙමෙයි ආසියාවෙත් බලවත් රාජ්‍යයක්. ඉතින් කොහාමද සංසන්දනය කරන්නෙ. මම කියන්න හදන්නෙ එච්චර බලවත් රාජ්‍යයක අපිත් එක්ක බලනකො‍ට තියන අඩුපාඩුත් අපේ රටේ සංවර්ධනයට ඒ රටින් ගන්න පුළුවන් දේවල් ගැන.

ඉන්දියාට ගොඩ බැස්ස හැටියෙම ඉන්දියානු ජාතිමාමකත්වය හොදින් දැනෙන්න ඒ ගොල්ලො Incredible India කියල ව්‍යාපෘතියක් ක්‍රියාත්මක කරල තියනවා. ඇත්තෙන්ම ඒක හදවතට දැනෙන විදිහට market කරල තියනවා. ඉන්දිරා ගාන්ධි ගුවන් තොටුපොලේ ඒ වගේ දේවල් තිබ්බට අනිත් අතින් ඒ දේවල් නම් මම දැක්කෙ නෑ. අපේ පුංචි රටේ ගුවන් තොටුපලේ ගුවන් සේවිකාවො (Cabin Crew) වගේම කාර්යාල සේවිකාවොත් (Ground Staff) ඉතාම ලස්සන විදිහට ඇග වැහෙන්න සාරියක් ඇදල දේශියත්වය රකිනවා. නමුත් සාරි අදින්න පටන්ගත්තු ඉන්දියාව අද තනිකරම බටහිර ආභාශයට නැඹුරු වෙලා. දණහිසට අගල් කිහිපයක් ඉහලින් අවසන් වන කෙටි සායකින් සහ පොළවෙන් අගල් කිහිපයක් ඉහලින්වු පාවහන් පැළදි ගුවන් සේවිකාවො ගුවන් තොටුපොල ආක්‍රමනය කරල තිබ්බා. දේශියත්වය පිළිබද දෙබිඩි පිළිවෙතක් මේ වෙනකම් ‍අපේ රටේ නැති එක ගැන මම නම් සන්තෝස වෙනවා.

ඊලග කරුණ සාක්ෂරතාවය අතින් අපේ රටේ ඇති දියුණුව. අපේ රටේ ඉන්න ත්‍රීවිල් මල්ලි කෙනෙක්ගෙන් විදේශිකයෙක් පාරක් ඇහැව්වොත් ගැටගහල හරි ඒක කියාගන්න තරම් අපේ අය දියුණුයි. අඩුම තරමෙ දන්න කෙනෙක් ගාවට හරි යවනවා. ඉන්දියාවෙ මේ තත්ත්වය හරිම වෙනස්. හයර් දුවන රියදුරෙක්ට (අඩුම තරමේ Air port taxi) වත් එහෙම දැනුමක් තියන අයෙක් ඉන්නෙ බොහොම අඩුවෙන්.

ආගන්තුක සත්කාරය අතින් අපේ රටත් එක්ක තරග කරන්න පුළුවන් රටක් මේ මුළු ලෝකෙවත් තියෙයිද දන්නෙ නෑ. අපේ ගෙදරකට එන ඕනැම අමුත්තෙකුට බලෙන් හරි තේ ටිකක් බොන්න නොදී යැව්වොත් ඒක අපේ හිතට හරි මදි. දානයක් මගුල් ගෙයක් පිරිත් ගෙයක් වගේ දේකදි අපි අපේ අසල්වාසීන් නෑදෑ හිත මිතුරන් එක්ක ඒ අවස්ථාව බෙදා ගන්නවා. ඉන්දියාවෙදි මේ තත්ත්වය බොහොම වෙනස්. කෙනෙක්ගෙ ගෙදරට ගියහම වාඩිවෙන්න කියල කියන්නෙත් නැති තරම්. ආගන්තුකයෙක් කියන්නෙ ඒ අයට වදකාරයෙක්. වතුර ටිකක් වුනත් බොන්න ඕනෙ ඉල්ලගෙන. අනෙක කිසිම උදව්වක් නොදෙන්න හුගක් වෙලාවට ඒ ගොල්ලො වගබලා ගන්නවා.

ඉන්දියානු ආහාරවලත් සෞඛ්‍යාරක්ෂිත බවක් නෑ. අපි මෙහෙ ඉදන් ජරාව කියල කන කෑම අඩුම තරමෙ හදන හැටි අපි දකින්නෙ නෑ. එහෙම වෙන්න ඇති කියල තමයි අපි හිතන්නෙ. ඒත් ඉන්දියාව ඒ අතින් ඉදිරියෙන්. අපි කන කෑම හදල දෙන්නෙ පාර අයිනෙ ඉදන්. ඉතින් අපි කන ජරාව අපිට පේනවා. එහෙ ආහාර ගැන මෙහෙම කතාවකුත් තියනවා. Dust is a part of Indian Food. වෙනස තියෙන්නෙ එහෙ ජාති කුල භේදයක් නැතුව සල්ලි ඇති නැති කියල නැතුව ඒ ආහාර ගන්නවා.

ඉන්දියාවෙ පාරකට බැස්සහම තියෙන ඔක්කොම වාහන ඉන්දියානු නිෂ්පාදන. මරුති තමයි වැඩිපුරම තියෙන්නෙ. තව ටාටා කාර් බස් එහෙම හරියට තියනවා. ඒ වගේම ටොයොටා හොන්ඩා වගේ කාර් ජීප් එහෙමත් තියනවා. නමුත් ඒ ඔක්කොම ඉන්දියන් වැඩපොළවල් වල නිපදවෙන ඒවා. පිටරටින් වාහන ගෙන්වන්නේ නැතුව තමන්ගෙ රටට අවශ්‍යය වාහන තමන්ම නිපදවාගෙන ‍රටේ මුදල් රට තුලම ඉතිරි කරගෙන ඒ ඔස්සේ විරැකියායට විසදුමක් හොයන්න ඔවුන් උත්සාහ ගෙන තියනවා. ඒ වගේම ඒ වාහන හරිම ලාබයි. ඒ රටේ තියෙන්නෙ ඉන්දියන් බයිසිකල් විතරමයි. අපේ රටේ නිපදවෙන මයික්‍රෝ රථයට අද වෙනකල් නිසි සැලකිල්ලක් ලැබිල නෑ. ඒ වෙනුවට අපේ පාලකයො කරන්නෙ මෙහෙ මරුති කොම්පැනි ඇති කරන එකයි. දේශිය නිෂ්පාදනයට ලංකාව මීට වඩා අතහිත දෙනවානම් කොච්චර දෙයක්ද?

මම තවත් දැක්ක එක දෙයක් තමයි ඉන්දියානු සුපිරි වෙළද පොළක පවා පිටිකිරි පැකට් එකක් හොයාගන්න බොහොම අමාරුයි. දේශිය කිරි ගොවියා නංවන්න ඔවුන් පියවර අරන්. ඕනැම පොඩි ටවුන් එකක ඔවුන් කිරි විකුනන පොඩි කඩයක් තියනවා. හරි ලාබෙට රසවත් ගුණවත් දියර කිරි පැකට්ටුවක් ලබාගත හැකියි. ඒ වගේම කිරි දවස පුරාම ගන්නත් පුළුවන්. මහින්ද චින්තකය යටතේ ලංකාවේ ක්‍රියාත්මක වෙච්ච කිරි ගොවියා නගා සිටවීමේ ව්‍යාපාරය තාම හරියටම ක්‍රියාත්මකද දන්නෙ නෑ. එහෙම වෙලා ලංකාවෙ පිටිකිරි භාවිතය අඩුවෙනව නම් මිනිස්සුන්ට හැදෙන ලෙඩරෝග ටිකක් හරි අඩුවෙයි.

ඔය මම දැකපු දේවල් වලින් ටිකක් විතරයි. තව කියන්න ගොඩක් දේවල් තියනවා. මොනව වුනත්, මොන දේ වුනත් ශ්‍රී ලංකාව තරම් හොද රටක් ලෝකෙ කොහෙවත් නැතුව ඇති.

Labels: ,

අඩි උස පාවහන්...


මේ බ්ලොග් සටහන වඩා වැදගත් වෙන්නෙ අපේ කොල්ලන්ට වඩා ගැහැනු ලමයින්ට. මාතෘකාව අඩි උස පාවහන් ගැන. ගැහැනු ලමයි කොහොමත් ආසනෙ ලස්සනට ඉන්න. ඒ වුනාට ලස්සනේ අපි නොදකින භයානක පැත්තකුත් තියනවා.

අන්තර් ජාලයේ සැරි සරන වෙලාවක තමයි මට මේ ලිපි දෙක හම්බවුනේ. පිරිමි අයටත් වැදගත් වෙන ලිපියක් තමයි මේක. මට හම්බවුන ලිපියක තමන් පාවිච්චි කල යුතු අඩියේ උස තමන්ටම තීරනය කරගන්න පුළුවන්. කියවලා උත්සාහ කරල බලන්න. වෛද්‍යවරුන් විසින් පර්යේෂන කරල ආපු නිගමනයන් තමයි මේවා.

http://www.podiatrists.org/enewsroom/news/news2005/formulaforheels/

http://epicself.com/2007/10/30/no-one-wants-to-be-a-hunchback-stand-tall-with-these-tips/

Labels: ,

Tuesday, August 18, 2009

ප්‍රේමකීර්ති නම් ඔහු


එදා ඉරිදාද සදුදාද කියා මට හරියටම මතක නැත. මා පාසල් යන වයසේ කුඩා එකෙකි. උදෑසන ප්‍රවෘත්ති වලින් කී දේ හීනෙන් මෙන් ඇසුනු මම වේගයෙන් නිදිගැට කඩාදමා රූපවාහිනිය අසලට දිව්වෙමි. එදින උදෑසන පුවත් වල ඒ අදුරු මූසල ආරංචිය ප්‍රකාශ විය. ඒ මා ඉතා ඇළුම් කල නිවේදකයා එකල ක්‍රියාත්මකවූ දේශපාලන සංවිධානයක් විසින් ඝාතනය කර ඇති බවයි. ඒ වෙන කවුරුත් නොව විසි වසරකට පෙර අප අතරින් සමුගත් ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස් මහතායි. මේ සටහන තැබිය යුත්තේ මීට සති දෙකකට කලින් වුවද අතිශයින්ම රාජකාරි බහුලවූ බැවින් දැන් මේ සටහන තබමි.

එදා කුඩා එකෙකු වශයෙන් සිට මට දැනුන හැගීම මුළු රටටම දැනුනු බව මම‍ හොදින් දැන සිටියෙමි. එය ඒ තරම් ප්‍රබලය. ක්ෂේත්‍ර කිහිපයක ප්‍රවීනයෙකුගේ නික්ම යාම මුළු රටටම ඉමහත් පාඩුවකි. නිවේදකයෙක්, ගීත රචකයෙක්, පුවත්පත් කලාවේදියෙක්, වැඩසටහන් සම්පාදකවරයෙක් මෙන්ම හිත හොද මිනිසෙකු ලෙස රටතුල ජනප්‍රිය වූ ඔහු කලාවට උපන් මිනිසෙකු විය.

මා එකල ඉතා ආසාවෙන් නැරඹු වැඩසටහනක් වුයේ ශනිදා සාදයයි. ඔහු වැඩසටහන මෙහෙය වන දින රස ගුලාවකි. විහිළු තහළු මෙන්ම දැනුම රසවින්දනව ඔහු බෙදයි. වර්ථමානයේ මිනිසුන් රූපවාහිනිය ඉදිරිපිටින් ඉවත්වන්නේ ඇයි දැයි යන පැණයට දිය හැකි එක පිළිතුරක් වන්නේ ප්‍රේමකීර්ති වැනි නිවේදකයන් නැති අඩුපාඩුවයි. ඔහු හදිසියේ පද බදින ගීත අපි තවත් රසවිදින්නෙමු. නිරංජලා සරෝජිනිගේ අත්දැකීමක් පදනම් කරගෙන ඉතාමත් කෙටිකලකින් නිමැවුනු “කෙදිනද කූඩු සදන්නට එන්නේ - කෙදිනද කූඩුවෙලා අප ඉන්නේ” ගීතය එවැන්නකි. නැසීගිය මර්වින් පෙරේරා ගයන “සද මිදුලට එනවා” ගීතයද ප්‍රේමකීර්ති විසින් ලියන ලද්දකි. ඔහු සම්මානනීය ගිත රචකයෙකි. මරුකතර චිත්‍රපටියට ඔහු ලියූ “වළාකුලක් ගෙන මුවා කරමු හිරු” ගීතයට එම වසරේ සරසවි සම්මානය හිමිවුනි. සුනිල් එදිරිසිංහ ගයන “මිනිසෙකු පිට නැගි අසරුවෙකි” ගීතයේ රචකයාද ඔහුය. වික්ටර් රත්නායක ගයන “ආදරයේ උල්පත වූ අම්මා” සහ “සිහින සතක් දුටුවෙමි මම” ගීත මෙන්ම අදත් අපි ආසාවෙන් නරඹන දොස්තර හොදහිත තේමා ගීතය වන “මුහුද මගේ ගොඩබිමයි” ගීතද ඔහුගේ නිමැවුම්ය. මෙලෙස ඔහු අසීමිත ගීත සංඛ්‍යාවක් සිංහල ගීත සාහිත්‍යයට එක්කලේය.

වසර ගණනාවක් ඔහු විසිතුර පුවත්පතේ විශේෂාංග ලේඛකයෙක් ලෙස විශාල සේවයක් කරන ලදි. ඔහු කුඩා දරුවන්ට ආදරය කලේය. කුඩා දරුවන් ඇතුළු මුළුමහත් සමාජයම ඔහුට අසීමිතව ආදරය කළෝය. ඔවුහු තවමත් ආදරය කරති. එදා ඔහුට ආදරය නොකල කිහිප දෙනෙක් ඔහුව ම‍රා දැමූහ. දැන් එයට වසර විස්සකි. සිදුවූයේ තවත් වසර ගනනාවකට අමතක නොවන චරිතයක් විනාශ වීම පමණි. අවසානයේ අපට කිවහැක්කේ එකම දෙයකි. ඒ ප්‍රේමකීර්ති මහතානෙණි ඔබට නිවන් සුව යන්නයි. අවසන් වශයෙන් කළයුතු ප්‍රාර්ථනාව නම් මෙවැනි කුරිරු මිනිසුන් නැති කලෙක ඔබ අප අතරම ඉපදේවා යන්නයි.


Labels: